29 jan 2012

Tussenwerpsel 1.

Vroeger dacht ik altijd dat het later beter zou worden. Ik was niet gelukkig als jongeling. Ik hield niet van school. Ik vond ook nooit iemand die me begreep. Ik was blij als ik iets kon leiden, als ik iemand groots kon zijn. Ik was blij als ik een doel had, een strijd die ik kon voeren. Ik was blij als ik de beste kon zijn, de slimste, de sterkste, de leider. Ik was niet vaak de beste, soms wel de snelste of de slimste, maar nooit de beste.

Dus besloot ik te wachten tot ik zestien was. Omdat dan het leven wel zou beginnen. Ik dacht, als ik zestien ben mag ik drinken, met de brommer rijden, mag ik vrijen met een meisje, mag ik doen waar ik zin in had. En toen werd ik zestien en leek er weinig verandert te zijn. Ik had ondertussen al gevreeën met een meisje, had ondertussen al lang mijn maximale alcoholgrens ontdekt en had mijn vrijheid al losgerukt. En toch moest ik nog steeds naar school, moest ik nog steeds al die klote dingen doen en leek het nog steeds alsof mijn leven nog steeds moest beginnen.

Dus wachtte ik tot ik achtien was. Ik was fout geweest, zestien was nu eenmaal niet de juiste leeftijd. Achtien moest het zijn. Op achtien zou ik m'n autorijbewijs halen, zou ik de ultieme vrijheid hebben, zou ik eindelijk het huis verlaten en op eigen benen gaan staan. En misschien zou ik zelf het meisje van m'n leven tegenkomen en haar nooit meer te laten gaan.

En zo werd ik dus achtien. Het meisje van m'n leven had ik ondertussen wel gevonden. Ze zat in mijn klas en had een lief dat zowat duizend keer cooler was dan mij. Het was zo'n kerel die ik wou zijn; drugs, drank en verloren voor de rest van z'n leven. Ikzelf probeerde dus ook maar wat verloren rond te lopen. Ik ging op café, dronk me dronken, filosofeerde onder franse wijn, verloor m'n avonden in Gentse parken, knuffelde desbetreffende meisje van m'n leven, schreef vreemde poëzie en smoorde wiet.

---

In m'n dagboek schreef ik:

Afscheid van een avondlief

Het geluk dat mij verliet
is nog steeds niet terug gekomen.
Nu rest mij nog verdriet
en nostalgisch van je dromen.

In je armen lag ik even
behoud voor 't enge leven
en even leek het net
alsof je iets voor mij zou geven.

Het bier is op,
je lach is weg,
het gras is leeg.

Je liet me los,
de helft gelukkig,
half alleen.

(31 augustus 2004; na een Gentse feesten)

---

Zo was ik dus achtien. Achtien en smoorverliefd. Helemaal smoorverliefd. Geöbsedeerd verliefd. Op dit ene meisje waarvan ik zoveel hield. Dat meisje dat mijn beste vriend geworden was, dat meisje dat in m'n armen in het gras lag. Maar ook dat meisje dat zich schaamde voor haar liefde voor mij, die liefde die ze zo stellig probeerde te onderdrukken. Omdat die andere kerel er nog was, die kerel die groot en sterk en zo heerlijk verloren was.

Dus weer was ik niet gelukkig. Maar deze keer wist ik niet goed meer op wat ik nu weer moest wachten. Er was niet echt meer een mijlsteen die ik kon afwachten. Dus wachtte ik maar op het einde van mijn middelbare school. Ofja, misschien moest ik ook maar wachten op het meisje van mijn leven. Het begon beter te gaan, we knuffelden in het geniep en plots lag ze naast me, in m'n bed.

En toen zei ze, ik zie je graag. Ik zie je verdomme graag. Ik wert niet wanneer het begonnen is, maar in het voorbije jaar heb ik je verdomd graag gezien. Ik heb je zo graag gezien, dat ik het nu niet meer kan inhouden. Ik ontplof als ik het nog langer tegen moet houden. Ik moet die andere kerel laten gaan en moet bij jou blijven. Dat zei ze niet, maar dat bedoelde ze wel.

En toen gebeurde het eventjes snel. Alles waar ik altijd op had zitten wachten, kwam bij elkaar. Het meisje van m'n leven kuste me een drie dagen voor het einde van mijn laatste schooljaar. Het meisje van m'n lev vrijde met me de voorlaatste dag van mijn schooljaar. En op de laatste dag van het schooljaar zei ze dat ze bij me zou blijven.

(Een dag later ging ze naar haar ex om dat allemaal nog eens uit te praten en bedroog ze mij voor het eerst - en het laatst - met hem.)

Ik had niets meer om op te wachten nu. Mijn leven was perfect. Easy road vanaf nu, een rechte weg doorheen de universitaire studies, een prachtig meisje van m'n leven aan m'n zijde en de toekomst die me toe lachtte. En toch, ik bleef iets missen. Ik wist niet wat, maar het zou nog beter worden. Binnenkort zou ik alleen gaan wonen en dan zou het echte leven beginnen.

Ik was gelukkig. Ik geloof dat ik nooit zo gelukkig was als toen. Tot ik drie jaar later plots begon te drinken. Ik dronk niet veel, één of twee pintjes per avond, maar zij zag het. Ze zag het en ze vroeg waarom ik het deed. Ik zei haar dat was omdat ik het lekker vond. Ondertussen had ik al een rits vreemde half-relaties achter de rug. Eentje met een meisje dat ik nooit echt ontmoet heb, eentje met een meisje dat ik per ongeluk wel zag. Maar ik was gestopt met wachten op later. Ik had mezelf ingebetoneerd in het heden. En omdat er nietsnmeer was om op te wachten, dronk ik een pintje en speelde ik een spelletje. En misschien wachtte ik wel op de dood.

En een jaar na dat eerste pintje in de living, heeft dat meisje me verlaten voor iemand die niet wachtte op de dood.

Plots werd ik zesentwintig. Dertig bijna. Er is niets meer om op te wachten, alles is nu alweer gebeurd. Ik kan niet meer wachten op meer vrijheid, kan niet meer wachten op iets moois. Ik kan enkel wachten tot ik weer zo'n meisje van m'n leven tegenkom, maar dat lijk ik al heel m'n leven te doen. En het is ook zo nutteloos, want zelfs als ik haar vind begin ik na een tijd toch maar gewoon weer te drinken.

Ik dacht dat het makkelijker zou worden als ik ouder werd, dat alles op z'n plaats zou vallen. Maar het heeft nooit op z'n plaats geweest, het zal nooit op z'n plaats komen. Ik denk dat het gewoon nooit beter gaat worden dan dit, en nu moet ik dat maar eens aanvaarden. Dat de stukjes simpelweg nooit op z'n plaats gaan vallen. Dat we allemaal maar gewoon wat moeten sukkelen tot we dood gaan. Want, eerlijk? Ik denk dat het nooit meer beter wordt.