3 jan 2012

37.

"Hey"
- "Hey."
"Hoe gaat het daar?"
- "Goed."

Ze staart even voor zich uit, ik staar even voor me uit.

"Het blijft raar heh."
- "Ja, het blijft raar."

Ergens aan de andere kant van de wereld besluit een japanner een einde te maken aan zijn zielige leventje. Hij staat in de lift van de wolkenkrabber waar hij al twee jaar eerbiedig voor zijn baas buigt. Drie-en-dertig verdiepingen hoog, bedenkt hij. Gemiddeld drie en een halve meter per verdieping, rekent hij, een goede honderd meter hoog. Hij vraagt zich af hoe lang het zou duren voor hij de asfalt raakt, een kleine vier seconde schat hij. Aarzelend duwt hij op de knop van de bovenste verdieping.

Wij staren naar elkaar en in het ijle.

"Weet je, het spijt me, van die brief."
- "Ik ben niet kwaad."
"Ik hoorde dat je aangedaan was?"
- "Ja, maar ik begrijp het ook."
"Ben je dan echt niet kwaad?"
- "Eigenlijk wel."

De japanner staat op het dak, beneden ruist het drukke verkeer door de straten van Tokyo. Hij kijkt naar de wolkenkrabbers naast hem; hij staat op de top van de wereld maar is toch omringd door nog veel hogere gebouwen. Hij denkt aan de nutteloosheid van al zijn daden, aan zijn haat tegenover zijn baas, over het afgrijzen van de vrouwen die hij meenam naar het sushi restaurant. Over de karaoke avonden die hij niet wou bijwonen, de dronken nachten die hij onderging. Hij denkt aan hoop en aan een beter leven, hij denkt aan ons.

"Ik begrijp dat je kwaad bent."
- "Ik begrijp ook dat je kwaad bent."
"Het spijt me dat het zo moest verlopen."
- "Het spijt me ook."

Nog één stapje, denkt hij. Nog één stap en vier seconden en 't is allemaal voorbij. De eenzaamheid, het gevoel uitgesloten te zijn in een maatschappij die enkel maar vooruit wilt. Geen ouders die vragen waar de kleinkinderen blijven, geen oma's die bemoeiziek meisjes aan je voorstellen. Geen baas meer die elke morgen loopt te tieren dat je harder moet werken. Nog één stap.

"Ik zag dat je m'n schrijfsels niet meer las."
- "Ja. Dat had je gevraagd, toch?"
"Ja. Ik had gehoopt dat je niet zou luisteren."
- "Wel, ik heb geluisterd."
"Jammer."

Hij gaat het doen. Hij heeft het besloten. De wind waait ijzig in zijn gezicht, een auto toetert honderd meter onder hem. Hij denkt aan de hoop die hij gekoesterd had, de hoop dat alles op een dag gewoon goed zou gaan. Die hoop is verdwenen.

"Ik mis je."
- "Weet je, ik heb gehoopt dat ik je zou missen. Echt waar, ik heb gehoopt en gezocht naar dat gevoel. En even dacht ik dat ik het voelde. Ik dacht even dat ik je miste, dat ik je terug zou zien. Maar toen je die brief schreef... Die brief heeft mijn gevoel enkel sterker gemaakt. Ik mis je niet. Ik ga je waarschijnlijk nooit missen. Het spijt me, Daan."

De japanner zet één stap vooruit. De val geeft hem het gevoel in een rollercoaster te zitten. Hij voelt de kriebels in zijn buik en glimlacht. En het meisje dat op de stoep op weg naar huis wandelde heeft hem nooit zien aankomen.

- "Dag." zegt ze.
"Dag." zeg ik.

Ze kijkt niet om terwijl ze van me weg wandelt.