17 jan 2012

90.

Het bloed drupt langzaam van de lakens op de grond. Ik heb het kussen over het gat in haar hoofd gelegd. Ze is prachtig. Naakt ligt ze op het bed. Ze schreeuwde niet toen ik het pistool nam, ze keek naar me met doffe ogen. Ze schreeuwde niet toen ik de loop op haar voorhoofd zette. Ze schreeuwde niet toen ik de trekker overhaalde. Ze leek volledig in haar lot te berusten.

Ze had niets meer gezegd. We waren samen naar boven gegaan, ze had me gekust bij de deur. Ze zij dat ze nu al spijt had voor wat er zou gebeuren. Ik zei dat ik ook al spijt had voor wat ik zou doen. Zij deed de deur open, we gingen naar haar slaapkamer. Ze kleedde zich uit voor me, niet lomp en dronken, maar traag en zacht. Ze kwam naast me zitten op het bed. Ik glimlachte en kuste haar.

Het lijk zal ik hier laten rotten, de politie zal het morgen ochtend wel vinden. Maaike's huisgenoot heeft ons niet horen binnen komen en ook het schot lijkt hij niet gehoord te hebben.Waarschijnlijk te stoned om ook maar iets van de wereld te beseffen, denk ik.

Ik steek het pistool in mijn rugzak en sluit de deur achter me. Het is verdomd koud, er waait een strenge westenwind. Ik voel me kalm, beheerst, het lijkt alsof de alcohol volledig uit mijn lijf is weg getrokken. Ik denk dat het de adrenaline moet zijn. Het casino is een eindje wandelen.

Ik groet de mensen die op de dijk de kou staan de trotseren. Dronken, zijn ze, dronken en op zoek naar liefde en genegenheid. Misschien kent één van hen Maaike, misschien is één van hen samen met haar opgegroeid. Misschien zullen enkelen van hen morgen om haar rouwen. Maar geen van hen zal beseffen dat ze de avond ervoor haar moordenaar begroet hebben.

Ik heb steeds genoten van de zee. Ik heb ook steeds genoten van de storm. Vandaag stormt het niet, het waait enkel hard. Het stormt zelfs niet in mijn hoofd, misschien wel in m'n hart. Ik krijg het koud.

Er lopen teveel mensen rond in de buurt van het casino en ik besluit verder te wandelen, richting het station. De wind snijdt door m'n broek heen, m'n handen zijn verkrampt maar ik blijf verder wandelen. In de haven zie ik het westerstaketsel opdoemen. Mooi is dat, dacht ik. Mooi en symbolisch.

Het staketsel is verlaten op dit moment van de nacht. Ik wandel het als een schim op. Het is springtij, het water gutst vlak onder mijn voeten. Ik vraag me af of ik van hieruit nog terug zou kunnen zwemmen naar het strand, met deze koude.

Een twintigtal meter voor het einde van de pier kruip ik onder de railing door en kruip verder langs de balken. Ik weet niet of iemand me daar op 't einde zou kunnen zien, maar neem geen risico's. Behendig kruip ik verder, tot een tweetal meter voor het einde van de pier. Daar haal ik het geweer uit m'n rugzak, neem het flink in m'n hand en werp het zo ver als ik kan. Ik hoor een zwakke plons in de verte, zo'n twintig meter van mij.

Ik blijf nog even zitten kijken, wachten, denken op die balk onder de pier. Daarna kruip ik weer naar boven en wandel terug naar het station. Niemand heeft me gezien, hoop ik. Niemand heeft me gehoord, hoop ik. Niemand weet dat ik hier ben, hoop ik. En toch is Maaike verdwenen.

Vanuit Oostende neem ik de eerste trein naar Brussel. Vanuit Brussel neem ik de eerste trein naar Luik. Vanuit Luik neem ik de Thalys tot Parijs. En om kwart na tien kom ik aan op m'n werk. Niemand weet dat ik weg geweest ben, hoop ik. Niemand weet dat ik er was, hoop ik. En stiekem hoop ik dat Maaike er nog altijd was.