20 jan 2012

113.

Er zat een jongen voor zich uit te staren op de metro. Hij heeft een goed leven, hij heeft gestudeerd, heeft een werk dat hem veel te veel betaald voor wat hij doet, hij huurt een appartement, heeft een xbox, een playstation en een gigantische flatscreen tv. Wat hij wilt, dat koopt hij. Er is geen reden om ongelukkig te zijn.

Als hij niet moet werken, dan gaat hij op reis. Dan stapt hij op een trein en rijdt hij naar verre oorden. Zijn volgende halte is ScandinaviĆ«, hij heeft er al wat over opgezocht. Vooral naar Noorwegen kijkt hij uit. Hij wil ook het noorderlicht eens zien, maar daarvoor zal hij geluk moeten hebben. Het is immers bijna terug zomer.

En toch voelt hij zit niet gelukkig. Hij weet niet hoe het komt. Het zit in zijn bloed, die ontevredenheid. Hij heeft het gevoel dat iedereen rondom hem het heeft, die drang naar iets groters. Een oorlog, dat zou misschien nog eens iets zijn. Wordt het geen tijd dat Duitsland nog eens een wereldoorlog begint?

De euro heeft ons te vredig gemaakt, dacht hij. Verdomme, moet ik dan nog vijfendertig jaar hetzelfde doen? Mezelf blijven herhalen? Steeds dezelfde shit uitvoeren?

Hij stapte van de metro en klom de trap op. Boven aangekomen stak hij een sigaret uit. Het was koud. Ik zat op een bankje en keek naar hem. Hij keek naar mij. Hij begreep waarom ik er zat, ik begreep waarom hij daar stond. Er was immers geen reden voor. We waren beide verdwaald in een nutteloos leven.