23 apr 2012

Volg me

"Hey, wat doe je?"
- "Hm?"
"Wat doe je daar?"
- "Waar?"
"Hier, achter me?"

Ik moest even nadenken.

- "Ik volg je."
"Waarom?"
- "Omdat ik dat graag wil."

Ze kwam een stap dichter bij me staan en gaf me een kus.

"Je mag me best volgen." zei ze lachend.
- "Ok."

Ze liep een paar stappen verder, draaide zich plots om en keek in m'n ogen.

"Blijf je me volgen?"
- "Ja."
"Goed."

Haar haren wipten op terwijl ze zich terug omdraaide en met een stevige tred verder liep. Ik volgde. Aan het einde van de straat liep ze de wildernis in, en ik volgde. Plots begon ze te rennen, en ik volgde. Steeds sneller liep ze, en ik volgde.

En plots stond ze weer stil. Ze draaide zich om, spreidde haar armen en lachte uitnodigend aan mij. En ik vloog in haar armen. En ik nam ze op, en draaide haar rond, en kuste haar, en ging met mijn handen over haar rug.

"Ik hou van je." zei ze.
- "Ik hou van je." zei ik.

Ik liet haar los. Ze nam mijn handen in haar handen. Ze ging op haar tenen staan en kuste mijn voorhoofd.

"Laat ons dit voor altijd bewaren." zei ze lachend.
- "Dat wil ik graag."

Ze liet één hand los en trok me mee. We renden door de wildernis, door woestenijen, door een landschap van gras en rotsen. Aan de horizon zakte de zon langzaam naar andere oorden. En ze lachte, ze straalde, ze leefde.

Steeds sneller gingen we, hand in hand. Steeds sneller liep ze; zij wist de weg, ik moest haar volgen.

"Kom!" riep ze. "Rennen, Daan, rennen!"

Ik was aan het hijgen.

"Nog eventjes!"

Ik ging met haar mee.

Ze was op weg naar de klif. Ik zag dat ze op weg was naar de klif. In de diepte hoorde ik de zee tegen de rotswand klotsen. En we bleven rennen, bleven gaan, bleven stralen. En we sprongen samen...

De twee seconden leken een eeuwigheid, maar we bleven in elkaars ogen kijken, we bleven lachen, we bleven stralen. Ik had me nog nooit zo levendig gevoeld.

22 mrt 2012

Blokje

Waarom gebruik
je toch zoveel
woorden als je
weet dat t ook
zonder woorden
soms eens kan?

20 mrt 2012

De wonderen der techniek #1

Koffie komt tegenwoordig uit capsules.

2 mrt 2012

De dagen van vroeger

Ze zijn voorbij, die dagen van vroeger, toen ik nog die wanhoop voelde bij het idee dat ik haar nooit meer zou zien. De nachten dat ik haar IP adres vanbuiten kende om te zien hoe vaak ze op mijn blog kwam. De avonden dat ik me af vroeg wat ze daar in zijn armen lag te doen. De ochtenden dat ik me dronken af zat te vragen wat ik er aan had kunnen doen.

En toch mis ik je, Maaike; ik zal je plekje in mijn bed warm houden tot je terug komt.

26 feb 2012

Niet bang meer voor het donker

De achterrem van m'n motorfiets is eraf gevallen, Maaike. Kan je dat geloven? Een achterrem die gewoon van een motorfiets valt? Je zou bijna zeggen dat iemand 'm heeft losgeschroefd. Hij viel er gewoon af, onder het rijden, knal, geen rem meer. Nuja, ik had nog een voorrem, maar toch. Ik hield van m'n achterrem, nu is 'm eraf gevallen. Gelukkig zetten ze 'm er morgen terug op.

Ik luister al de hele dag naar een liedje van een meisje met een viool die rare bewegingen maakt. Ze lacht schattig in haar video. Ze lacht speciaal voor mij, denk ik. Ze kent me nog niet, maar ik voel dat ze al van me houdt. Jammer genoeg zal ik ze nooit kennen en zal het steeds een hypothese zijn.

Ik heb een meisje afgewezen vandaag. Nuja, ik wijs al de hele maand een meisje af. Ik weet niet altijd goed waarom ik dat doe, want het is een zacht meisje. En toch wees ik haar af. Ik had wel kunnen liegen en zeggen dat ik voor altijd bij haar zou zijn, maar dat wou ik niet, dus wees ik haar af.

Ik ben niet meer zo bang om alleen te zijn, Maaike. Ik denk eigenlijk dat ik nooit echt bang geweest ben. Ik denk dat ik gewoon bij jou wou zijn. Ik wil nog altijd bij jou zijn, Maaike, maar het doet niet meer zoveel pijn.

Nu ga ik terug hard worden, Maaike, en stoer, en succesvol, en ik ga dingen doen die ik niet mogelijk had geacht. Het lukt wel, dat leven, denk ik zo bij mezelf.

Maar ik mis je best wel.

Dag Maaike,
Da-ag, Maaike,
Droom zacht, Maaike.

22 feb 2012

Pijnlijk intelligente vragen

Meisje: "Heb je eigenlijk die foto van Maaike al uit je portefeuille gehaald?"
Ik: "Nee."

Zou het kunnen dat ik huil?

Zou het kunnen dat ik huil als ik geeuw?
Dat die tranen die uit mijn ogen komen wel gevoed zijn door emotie?
Dat ik wel zichtbaar kan rouwen, maar niet terwijl ik het voel.