Er tintelt iets in mijn buik. Het is misshcien de black label johny walkers van gisteren, maar ik denk eerder dat het angst is. Maandag moet ik weer verhuizen en ik ben bang om de afstand tussen mij en Maaike nog zoveel te vergroten. Ik ben vooral bang dat ik Maaike niet meer zal zien.
Ik vraag me af waar ze rond hangt. Ik vraag me af wat ze aan het doen is. Ik probeer me niet voor te stellen hoe ze in iemand anders armen ligt te geeuwen, maar doe het toch. Ik vraag me af of ze nog aan me denkt.
Het waait al drie dagen aan een stuk. Het waait zo hard dat ik me af vraag of ik niet gewoon mee zou kunnen waaien, naar heel ver hier vandaan. Ik ga buiten staan, sprijd mijn armen en droom, maar bedenk dat ik weer wat bijgekomen ben en dus zeker niet zal wegvliegen. Jammer, want er staat een westenwind. En dat is waar Maaike is.