29 jan 2012

Tussenwerpsel 1.

Vroeger dacht ik altijd dat het later beter zou worden. Ik was niet gelukkig als jongeling. Ik hield niet van school. Ik vond ook nooit iemand die me begreep. Ik was blij als ik iets kon leiden, als ik iemand groots kon zijn. Ik was blij als ik een doel had, een strijd die ik kon voeren. Ik was blij als ik de beste kon zijn, de slimste, de sterkste, de leider. Ik was niet vaak de beste, soms wel de snelste of de slimste, maar nooit de beste.

Dus besloot ik te wachten tot ik zestien was. Omdat dan het leven wel zou beginnen. Ik dacht, als ik zestien ben mag ik drinken, met de brommer rijden, mag ik vrijen met een meisje, mag ik doen waar ik zin in had. En toen werd ik zestien en leek er weinig verandert te zijn. Ik had ondertussen al gevreeën met een meisje, had ondertussen al lang mijn maximale alcoholgrens ontdekt en had mijn vrijheid al losgerukt. En toch moest ik nog steeds naar school, moest ik nog steeds al die klote dingen doen en leek het nog steeds alsof mijn leven nog steeds moest beginnen.

Dus wachtte ik tot ik achtien was. Ik was fout geweest, zestien was nu eenmaal niet de juiste leeftijd. Achtien moest het zijn. Op achtien zou ik m'n autorijbewijs halen, zou ik de ultieme vrijheid hebben, zou ik eindelijk het huis verlaten en op eigen benen gaan staan. En misschien zou ik zelf het meisje van m'n leven tegenkomen en haar nooit meer te laten gaan.

En zo werd ik dus achtien. Het meisje van m'n leven had ik ondertussen wel gevonden. Ze zat in mijn klas en had een lief dat zowat duizend keer cooler was dan mij. Het was zo'n kerel die ik wou zijn; drugs, drank en verloren voor de rest van z'n leven. Ikzelf probeerde dus ook maar wat verloren rond te lopen. Ik ging op café, dronk me dronken, filosofeerde onder franse wijn, verloor m'n avonden in Gentse parken, knuffelde desbetreffende meisje van m'n leven, schreef vreemde poëzie en smoorde wiet.

---

In m'n dagboek schreef ik:

Afscheid van een avondlief

Het geluk dat mij verliet
is nog steeds niet terug gekomen.
Nu rest mij nog verdriet
en nostalgisch van je dromen.

In je armen lag ik even
behoud voor 't enge leven
en even leek het net
alsof je iets voor mij zou geven.

Het bier is op,
je lach is weg,
het gras is leeg.

Je liet me los,
de helft gelukkig,
half alleen.

(31 augustus 2004; na een Gentse feesten)

---

Zo was ik dus achtien. Achtien en smoorverliefd. Helemaal smoorverliefd. Geöbsedeerd verliefd. Op dit ene meisje waarvan ik zoveel hield. Dat meisje dat mijn beste vriend geworden was, dat meisje dat in m'n armen in het gras lag. Maar ook dat meisje dat zich schaamde voor haar liefde voor mij, die liefde die ze zo stellig probeerde te onderdrukken. Omdat die andere kerel er nog was, die kerel die groot en sterk en zo heerlijk verloren was.

Dus weer was ik niet gelukkig. Maar deze keer wist ik niet goed meer op wat ik nu weer moest wachten. Er was niet echt meer een mijlsteen die ik kon afwachten. Dus wachtte ik maar op het einde van mijn middelbare school. Ofja, misschien moest ik ook maar wachten op het meisje van mijn leven. Het begon beter te gaan, we knuffelden in het geniep en plots lag ze naast me, in m'n bed.

En toen zei ze, ik zie je graag. Ik zie je verdomme graag. Ik wert niet wanneer het begonnen is, maar in het voorbije jaar heb ik je verdomd graag gezien. Ik heb je zo graag gezien, dat ik het nu niet meer kan inhouden. Ik ontplof als ik het nog langer tegen moet houden. Ik moet die andere kerel laten gaan en moet bij jou blijven. Dat zei ze niet, maar dat bedoelde ze wel.

En toen gebeurde het eventjes snel. Alles waar ik altijd op had zitten wachten, kwam bij elkaar. Het meisje van m'n leven kuste me een drie dagen voor het einde van mijn laatste schooljaar. Het meisje van m'n lev vrijde met me de voorlaatste dag van mijn schooljaar. En op de laatste dag van het schooljaar zei ze dat ze bij me zou blijven.

(Een dag later ging ze naar haar ex om dat allemaal nog eens uit te praten en bedroog ze mij voor het eerst - en het laatst - met hem.)

Ik had niets meer om op te wachten nu. Mijn leven was perfect. Easy road vanaf nu, een rechte weg doorheen de universitaire studies, een prachtig meisje van m'n leven aan m'n zijde en de toekomst die me toe lachtte. En toch, ik bleef iets missen. Ik wist niet wat, maar het zou nog beter worden. Binnenkort zou ik alleen gaan wonen en dan zou het echte leven beginnen.

Ik was gelukkig. Ik geloof dat ik nooit zo gelukkig was als toen. Tot ik drie jaar later plots begon te drinken. Ik dronk niet veel, één of twee pintjes per avond, maar zij zag het. Ze zag het en ze vroeg waarom ik het deed. Ik zei haar dat was omdat ik het lekker vond. Ondertussen had ik al een rits vreemde half-relaties achter de rug. Eentje met een meisje dat ik nooit echt ontmoet heb, eentje met een meisje dat ik per ongeluk wel zag. Maar ik was gestopt met wachten op later. Ik had mezelf ingebetoneerd in het heden. En omdat er nietsnmeer was om op te wachten, dronk ik een pintje en speelde ik een spelletje. En misschien wachtte ik wel op de dood.

En een jaar na dat eerste pintje in de living, heeft dat meisje me verlaten voor iemand die niet wachtte op de dood.

Plots werd ik zesentwintig. Dertig bijna. Er is niets meer om op te wachten, alles is nu alweer gebeurd. Ik kan niet meer wachten op meer vrijheid, kan niet meer wachten op iets moois. Ik kan enkel wachten tot ik weer zo'n meisje van m'n leven tegenkom, maar dat lijk ik al heel m'n leven te doen. En het is ook zo nutteloos, want zelfs als ik haar vind begin ik na een tijd toch maar gewoon weer te drinken.

Ik dacht dat het makkelijker zou worden als ik ouder werd, dat alles op z'n plaats zou vallen. Maar het heeft nooit op z'n plaats geweest, het zal nooit op z'n plaats komen. Ik denk dat het gewoon nooit beter gaat worden dan dit, en nu moet ik dat maar eens aanvaarden. Dat de stukjes simpelweg nooit op z'n plaats gaan vallen. Dat we allemaal maar gewoon wat moeten sukkelen tot we dood gaan. Want, eerlijk? Ik denk dat het nooit meer beter wordt.

Einde.

26 jan 2012

126.

Maaike belde.
Ze vroeg of ik wat wou gaan drinken.
Ik zei haar dat ze dood was.

Dat begreep ze niet.

125.


Ik tel de dagen
tot ik je terug zie.
Of misschien ook niet.

Ik had je graag mee-
genomen, naar verre
oorden, maar dat
lukte me niet.

Ik probeerde je
aan mij te laten denken
maar dat wou je niet.

Ik probeerde je
van mij te laten houden
maar dat geloofde je niet.

Ik probeerde
van je te houden
maar dat mocht ik niet.

Dus probeer ik
op je te wachten,
ook al mag ik niet.

124.

Ik keek naar "Into the wild". Ik had 'm nog niet gezien. Het verhaal gaat over Christopher Johnson Mccandless. Hij trekt de wereld in. Gewoon om ervan te genieten. Hij heeft geen liefde, kent geen eenzaamheid. Het is enkel hij en de weg, de weg die eindeloos door blijft gaan.

Deze zomer ga ik de weg op. Dat heb ik zonet besloten. Ik pak m'n auto, m'n tent, m'n kleren, gooi dat allemaal in de koffer en ben weg. Voor een maand. Of twee maand. Of drie maand. Of gewoon tot het geld op is, en daarna nog even langer. Naar 't noorden. Daarna misschien naar het oosten. Het zuiden kan me gestolen worden, te warm. Te weinig noorderlicht.

"Ga je mee, Maaike. Vanaf morgen. Door de wereld trekken. Niet lang, nee; slechts eventjes."
- "Nee. Het is geen goed idee."
"Kom, voor twee weken dan."
- "Nee."
"Ik heb een auto, ik heb een tent, ik heb geld om eventjes te overleven."
- "Nee."

Van de doden niets dan nee.

25 jan 2012

123.

Ik ken de laatste woorden van het verhaal al.
Ik weet precies wat ze zijn.
Ik weet het immers al even.

Ik weet waar het verhaal naar toe gaat,
ik weet waar het zal eindigen.
En dat kan elk moment gebeuren.
Misschien zelfs nog op deze bladzijde.

Maar ik blijf het rekken, dat verhaal.
De personages zijn allemaal al lang gestorven.
Vanaf hier gaat het enkel over mij.

En de enige rede,
die ik kan bedenken,
is omdat ik te bang ben
de laatste woorden te schrijven.

Want dan is het gedaan.

24 jan 2012

122.

Ik wil graag kunnen vertellen als een neger.

121.

Soms zijn er momenten dat alles okay is. Dat zijn momenten dat het buzzt in m'n hoofd. Momenten dat ik met mensen praat, met mensen discussier, met mensen ruzie maak. Ja, ook mensen kwetst. Het zijn momenten van thrills, van hoop, van plezier hebben in de dingen die ik doe.

Dan even later komt de leegte. Als iedereen naar huis gaat en ik eenzaam achter blijf. Niet alleen, maar eenzaam. Er is altijd wel iemand om mee te praten, en meestal zelfs iemand die naar je wilt luisteren. Maar 't is nooit de persoon die ik wil dat het is. 't Is nooit die persoon van wie ik zeg: ja, jou begrijp ik. Ik begrijp je duister, ik begrijp je angsten.

't Zijn steeds de mensen die zeggen, het gaat wel over, het komt wel goed. Niemand zegt ooit, ik ken de vreselijkheid van de mens, kom in m'n armen en we gaan die klootzakkerij samen overwinnen. Nee, ze zeggen, kom in mijn armen en morgen breng ik je chocomelk. Of ze zeggen, kom snel, ik zal je aaien en masseren. Maar me uitnodigen om te kijken hoe de wereld vergaat? Nee, nog niemand.

En, weet je, ik weet ook wel dat het goed komt. Alles komt altijd goed. Je moet me niet vertellen wat ik weet. Misschien wil ik zelfs niet dat het goed komt. Misschien wil ik wel voor altijd in deze gemoedstoestand zijn, me overgeven aan de grillen van de natuur. Maaike is weg, maar ik zal nog jaren aan haar denken. Zoals ik ook aan andere meisjes denk. Meisjes die al bijna een decennia verloren zijn, spoken nog steeds door mijn hoofd.

Ik vind het mooi Maaike op die manier in leven te houden. Maaike is al lang niet meer de Maaike die ik echt kende, ze is verwrongen tot iets wat ik nog véél liever zie dan dat ik haar in 't echt zag. En dat is goed. Misschien zie ik haar terug, later, als ik ook dood ga. Misschien heeft ze onbewust op me gewacht. Misschien niet. Misschien zit ze van uit de hel naar mij te kijken, misschien ook niet. Misschien vindt ze het best plezier in die hel, misschien is ze muisstil al op zoek naar een uitweg.

En als de leegte aanvalt word ik boos op de hel. Dan word ik razend op God, dan vraag ik waarom Maaike in godsnaam dáár zit. Dan roep ik dat zij in de hemel hoort. Dan schreeuw ik dat ook ik in de hemel hoor. Dat het per ongeluk was, een samenloop van zaken. Dat het niet mijn pistool was, dat ik het ook maar had gevonden. Dat zij het ook niet zo gewild had, daar te sterven. Niet echt, niet helemaal, niet voor altijd. Gewoon een toevalligheid, een samenloop van omstandigheden. Voor even, maar niet voor echt.

Het zal wel eens over gaan, Maaike. Op een dag zal ik een hele dag niet aan je denken. En ik probeer niet tegen die dag in te gaan, probeer niet te spartelen terwijl jij naar me ligt te kijken (of niet). Maar ik wil het niet meer horen, dat het goed komt. Ik wil het niet meer horen, dat iemand je zal vervangen. Ik wil alleen horen dat jij me kan vergeven.

23 jan 2012

120.

Leffe uit het fleske. Het meisje zei me dat je vanaf zeven pintjes per week een alcoholieker bent. Ik vrees dat ik de limiet al even bereikt heb voor deze week. Goed, dan ben ik maar een statistische  alcoholieker, wat kan mij het wat schelen. Ik heb ook weer een meisje laten huilen vandaag. Nu, goed, ik weet niet of ze gehuild heeft, maar ze was in ieder geval nogal kwaad op mij.

Ik voel me leeg nu Luc De Vos vertrokken is. Hij had best wel nog eens mogen terugkomen, hij heeft in ieder geval geen enkel liedje voor me gespeeld. Dat vind ik jammer en een beetje oneerlijk. De tv speelt Keeping up appearances. Ik vind dat geen bijster goede reeks, maar het speelt op BBC entertainment. Dat is in het Engels, dus kan ik het begrijpen.

Het meisje is boos omdat zij dingen las die ze niet hoorde te lezen. Fiona is boos omdat ik met haar vriendin heb afgesproken. Ine is boos omdat ik haar heb afgewezen vijf maand geleden. Het vorige meisje van m'n leven is boos omdat ik haar verweten heb mijn leven te verknallen. Maaike is waarschijnlijk kwaad omdat ik haar vermoord heb. Knut is boos omdat ik met zijn meisje heb afgesproken. De lijst lijkt steeds langer te worden. Ik ben waarachtig een tamelijke klootzak geworden.

Jane is niet kwaad op mij. Ze sprak tegen mij op google chat. Ze vroeg hoe het met me ging. Ik zei dat ik het moeilijk had met het verlies van Maaike. Zij zei dat ze het ook moeilijk had. Daarna praatte we over hoe we met het verlies omgingen. Ze zei dat ze Kevin haatte, ze hoopte dat hij nooit meer vrij kwam. Ik zei niets. Ik vroeg niet hoe ver het onderzoek stond. Ik vroeg niet of ze niet naar mij gevraagd hadden. Kennelijk was iedereen me daar vergeten.

Het zou me moeten spijten dat ik mensen verdrietig maak. Het zou me moeten spijten dat ik Maaike heb vermoord. Maar om eerlijk te zijn kan het me niet zo veel schelen. Maaike is dood en ik moet dat maar zien te overleven.

119.

Laura Dekker maakt op zestien jarige leeftijd een wereldreis op een zeilboot.
Ik vind haar een tamelijk lekker ding.

22 jan 2012

118.

Ik zat te wachten voor het raam. Het was weer beginnen sneeuwen, en ik verwachtte bezoek. Ik verwachtte dat hij terug zou komen, voor een laatste uitstap naar een andere tijd. De toekomst, dacht ik, moest wel rooskleurig zijn. Of toch beter dan de huidige shit.

Ik had niet gedronken. Of ja, ik had wat gedronken, maar niet veel. Ik voelde me nog behoorlijk nuchter. Misschien was dat een probleem, misschien zou hij daarom niet komen. Maar ik hoopte dat hij kwam. Ik miste hem al en beetje. Ik had nood aan een leider die me zei wat ik moest doen. Of op z'n minst een leider die me zou tonen wat ik kon doen.

Ik rookte een sigaret en wachtte. Het was al voorbij half drie, als hij zou komen - en dat zou hij wel, het sneeuwde immers - zou het snel zijn. En mijn geduld werd beloond, nog voor dat mijn sigaret op was zag ik aan de horizon een fel, wit licht opdoemen. Het leek een beetje op een buitenaardse invasie, maar toen ik beter keek bleek het inderdaad Luc De Vos in zijn bubbel van licht te zijn die aan een razende snelheid in mijn richting vloog.

Ik zette het raam open en ging aan de kant, net op tijd om Luc De Vos met zijn gitaar in mijn slaapkamer te zien neerstorten.

"Vos! Zijt ge niet goed, aan zo'n snelheid neerkomen?"
- "Oh, hey Daan." zei Luc De Vos. Hij leek wat gedesoriënteerd. "Ik kom net van een optreden met tientallen mooie, jonge meisjes. Je had ook moeten gaan, Daan, 't was plezant."
"Tja, Vos, sommige mensen moeten werken voor hun geld."
- "Wel, Daan, 't zal dan toch jij niet zijn."

Hij lachte uitbundig.

"Hou je muil, Vos. Ik werk van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat om de weinige centen binnen te halen die ik doe. Jij, daarentegen, staat gewoon wat op je gitaar te rammen om bakken geld te ontvangen."
- "Doe het dan ook eens, he, Daan, hits als Mia schrijven!"
"Tja, Vos, dat kan ik niet."
- "Dat dacht ik al. Dus hou jij je muil maar."

Ik had Luc De Vos duidelijk wat op z'n tenen getrapt. Maar het gaf niet, want hij was het toch niet echt.

- "Goed, Daan. Zullen we er dan maar eens aan beginnen?"
"Graag, Vos. Het is de toekomst deze keer, niet?"
- "Klopt. Vandaag gaan we een reisje maken naar jouw toekomst."
"En, wat denk je, Vos? Zal ik het leuk vinden?"
- "Dat weet ik niet. Ga maar gewoon mee. Kom, neem m'n gitaar vast."

Ik nam de gitaar vast en ik vloog door tijd en ruimte. Ik landde in een grasveld. Ik wist niet waar het was, ik denk dat ik er nog nooit geweest was. Boven me scheen de maan. Het was een warme zomer nacht, ergens in de verte speelde muziek.

Ik zag twee mensen in het gras liggen, enkele meters van waar wij neergekomen waren. Ik ging er naar toe. Ik zag mezelf, met een meisje op mijn schouder. Ik had haar handen vast in mijn handen. Het meisje had de kap van haar trui over haar hoofd getrokken. Ze lag met haar gezicht weg van waar we stonden. Ik hoorde me praten. Ik hoorde me praten over de maan, over sterren, over de kleine beer, over de grote beer. Ik hoorde mezelf stil worden. Ik hoorde hoe het meisje zei: "Daan, ik zie je graag."

Ik zag hoe ik glimlachte. Ik zag hoe ik gelukkig was. Ik zag hoe er buiten deze omhelzing niets was, dat ik genoot van dat moment. Ik zag hoe ik haar handen los liet en mijn handen over haar rug liet gaan. Ik zag me zeggen, "Ik jou ook". Boven schoot een vallende ster voorbij.

- "Zie je, Daan. Ik zei je dat het in orde zou komen."
"Maar voor hoe lang, Vos? Hoe lang zal het duren voor dit er komt en hoelang zal dat dan wel duren?"
Luc De Vos gaf me een tik tegen m'n hoofd. - "Daan, je gaat moeten leren wachten."

Ik keek naar hoe ik daar lag te liggen. Ik keek hoe ik daar gelukkig was. Ik dacht aan die eerste kus die ik met Maaike deelde, ik dacht aan die nachten in het Baudelopark met dat vorige meisje, ik dacht aan háár eerste kus. Ik dacht aan de hoogste hoogtes van m'n leven. Daarna dacht ik over de diepste dieptes. Daarna keek ik nog eens naar mezelf en dat meisje op mijn schouder en ik bedacht dat ik echt wel gelukkig moest zijn. Het meisje was ongeveer even groot als ik, ze had een zwarte trui met kap aan. Haar handen lagen op mijn borst. Haar nagels waren vuil, ik hou van meisjes met vuile nagels. Het leek alsof het vel van haar vingers afgebeten was. Ik zag was asblond haar onder de kap uitkomen...

"Wie is dat, Vos? Wie is dat meisje?" Ik was opgewonden, een beetje in paniek.
- "Rustig, Daan. Ik kan je dat niet zeggen."
"Maar het kan niet, Vos! Ik heb ze vermoord. Het kan haar niet zijn, Vos!"
- "Ik kan het je niet zeggen, Daan."
"Is het Maaike, Vos? Komt Maaike terug?"
- "Nee, Daan. Ik kan het niet zeggen."
"Het is Maaike, hé, Vos? Ik zie het, ik herken haar!"
- "Nee, Daan, het is niet Maaike! Je hebt ze vermoord!"

Ik werd stil.

"Ben je zeker, Vos?"
- "Nee, ik ben het niet zeker Daan. Ik zei het al, ik kan het niet zeggen. Ik mag het niet zeggen. Het zijn de regels van het universum. Ik kan je het niet vertellen. Je zal moeten afwachten. Maar weet dat het komt."
"Maar, Vos! Ik wil het zo graag weten, wie is dat meisje? Waar kan ik ze vinden."
- "Zij zal jou vinden, Daan. Je weet dat alle meisjes jou vinden."

Ik zette me in het gras en bleef naar mezelf kijken.

"Maar gaan we dan samen een café openen, Vos?"
- "Daan, ik kan het niet zeggen!"
"En zal het meisje bij me blijven?"
- "Ik. kan. het. niet. zeggen. Daan." Zijn stem klonk streng en een tikkeltje kwaad.
"En wanneer zal ik haar leren kennen?"

Luc De Vos kon enkel zuchten.
- "Wacht nu maar af, Daan."

Ik bleef kijken. Alles wat ik moest doen was me recht stellen en naar mezelf toe rennen en naar het gezicht van het meisje kijken. Ik wou het echt graag weten, of het Maaike was die daar lag. Maar het kon Maaike niet zijn, dat had ze me beloofd. Dus moest het wel iemand zijn die ik nog niet kende. Iemand met asblond haar en afgekloven vingers... Of was het het maanlicht dat met m'n ogen speelde?

- "Kom, we moeten gaan, Daan."
"Ja, Vos. Laat me nog even zitten."
- "Nee, Daan, we moeten gaan."

Luc De Vos trok me recht en nam me vast bij m'n schouders.
- "Kijk, Daan, het komt goed. Ik kan je niet zeggen wanneer en waar, maar ik beloof je dat het goed komt."
"Goed, Vos. Ik begrijp het."

Ik begreep het niet. Ik voelde het kolken in m'n maag. Ik geloofde geen woord van wat Luc De Vos zei. Ik wou hier blijven, ik wou kijken hoe de rest van mijn leven zich zou uitspelen. Gewoon kijken, niet voelen, enkel observeren hoe die ik daar bezig is. Hoe die ik die mooie tijd ook zou verbrotten.

Luc De Vos nam me echter vast en even later suisden we weer door het heelal. Ik lande in m'n bed, Luc De Vos smakte met een klap net naast m'n bed.

- "Verdomme" vloekte hij. "M'n landingen zijn niet zo goed meer."
"Zoals Joeri, Vos. Zoals Joeri."

Luc De Vos lachte. "Ja, zoals Joeri."
"Goed", zei hij, "ik ben ervan door. Ik heb je alles getoond wat ik je kon tonen, Daan."

- "Ja, Vos. Maar ik weet wel niet goed wat ik er nu mee moet doen."
"Dat kies je zelf, Daan. Jij doet ermee wat je wilt."
- "Goed, Vos. Ik zal er dan eens over nadenken."

"Dag Daan."
- "Dag Vos."

Luc De Vos maakte er verder geen woorden aan vuil en verdween in de nacht. Ik bleef liggen en keek naar iets op BBC Entertainment. Maaike bleef stil liggen in haar graf.

117.

De deur van een keukenkast ging net open.
Ik vroeg luidop of Maaike er was, maar ze heeft niet geantwoord.

116.

Ik zette het meisje op de trein. Ze was een beetje boos omdat ik loog. Ik voelde me een beetje een klootzak omdat ik loog, maar ook omdat ik me graag een beetje een klootzak voel. Nuja, misschien is de wereld toch niet voor de klootzakken en ben ik de verkeerde toer op gegaan, het zal zichzelf wel uitwijzen.

Ondertussen ben ik alweer thuis, zit ik alweer naar BBC Entertainment te kijken en zit ik alweer naar "Bij nacht en ontij" te luisteren. Ik tel af tot de politie komt en bereid me voor op een lang en dradig gevangenisleven. Waarschijnlijk zal ik een homofiel moeten worden, maar dat geeft niet. Het zal mijn straf wel wezen.

Ik vraag me wel af hoe lang ik hier nog moet zitten wachten. Ze zouden me al lang gevonden moeten hebben. Ik verlies al mijn geloof in de Belgische recherche. Zou Kevin nog steeds vastzitten dan? Hij zal toch wel een alibi gehad hebben?

Het komt wel uit. Hopelijk snel, want ik heb geen zin om hier nog lang te blijven.

115.

Misscien bestaat er ergens één of andere vreemde spreuk die Maaike terug doet komen. Niet als zombie of als één of andere geest, maar echt als Maaike. Ik denk dat ik dat graag zou hebben. Ik denk ook dat ze zodanig blij zou zijn dat ik haar terug bracht, dat ze voor altijd bij mij zou blijven.

Dan zou ik een kooitje maken in de kelder en zou ik haar elke dag eten, bier en schetsmateriaal geven. Ook zou ik ze elke week films cadeau doen die we dan samen zouden bekijken. Ik zou haar zeggen dat ze nooit meer weg kan gaan omdat andere mensen het niet zouden begrijpen. Ik zou zeggen dat andere mensen haar zouden onderzoeken en opsluiten en dat één of andere extremist haar waarschijnlijk zou vermoorden.

We zouden dan samen slapen 's nachts, dicht tegen elkaar. En zij zou niet ontsnappen omdat ze weet dat ze bij mij hoort. En we zouden samen drinken en samen spelen en samen smoren en samen naar muziek luisteren en samen denken over de zin van het leven.

En als ze stout is zal ik zeggen: "She puts the lotion on her skin or else she gets the hose again." En zo zouden we gelukkig blijven.

21 jan 2012

114.

Ik heb hoofdpijn.
Tevens wil ik dood zijn.

20 jan 2012

113.

Er zat een jongen voor zich uit te staren op de metro. Hij heeft een goed leven, hij heeft gestudeerd, heeft een werk dat hem veel te veel betaald voor wat hij doet, hij huurt een appartement, heeft een xbox, een playstation en een gigantische flatscreen tv. Wat hij wilt, dat koopt hij. Er is geen reden om ongelukkig te zijn.

Als hij niet moet werken, dan gaat hij op reis. Dan stapt hij op een trein en rijdt hij naar verre oorden. Zijn volgende halte is Scandinavië, hij heeft er al wat over opgezocht. Vooral naar Noorwegen kijkt hij uit. Hij wil ook het noorderlicht eens zien, maar daarvoor zal hij geluk moeten hebben. Het is immers bijna terug zomer.

En toch voelt hij zit niet gelukkig. Hij weet niet hoe het komt. Het zit in zijn bloed, die ontevredenheid. Hij heeft het gevoel dat iedereen rondom hem het heeft, die drang naar iets groters. Een oorlog, dat zou misschien nog eens iets zijn. Wordt het geen tijd dat Duitsland nog eens een wereldoorlog begint?

De euro heeft ons te vredig gemaakt, dacht hij. Verdomme, moet ik dan nog vijfendertig jaar hetzelfde doen? Mezelf blijven herhalen? Steeds dezelfde shit uitvoeren?

Hij stapte van de metro en klom de trap op. Boven aangekomen stak hij een sigaret uit. Het was koud. Ik zat op een bankje en keek naar hem. Hij keek naar mij. Hij begreep waarom ik er zat, ik begreep waarom hij daar stond. Er was immers geen reden voor. We waren beide verdwaald in een nutteloos leven.

112.

Ik voel me eigenlijk op reis. Nuja, als ik op reis zeg, dan bedoel ik eigenlijk eerder een reisje naar een concentratiekamp. Zo'n reisje waar je hele leven anders is dan thuis, maar waar je niet naar huis kan gaan. Ik wil me nog eens terug thuis voelen. Ik wil me misschien zelfs opsluiten thuis, voor een paar weken. Mezelf opsluiten en een paar weken niemand zien. Daar heb ik zin in.

Ik stapte gisteren een halte te vroeg uit de metro. En ik stond al buiten het station voordat ik door had dat ik verkeerd was. Ik ben dan maar te voet verder gegaan.

Misschien moet ik me maar laten glijden in die neerwaartse spiraal. Misschien wordt het maar eens tijd dat ik in die goot belandt. Of misschien moet ik mezelf maar aangeven. Dag, politie, ik ben een moordenaar.

Een jongen van hoogstens twaalf jaar vraagt een sigaret aan mij. Ik geef hem een klap voor z'n kop en stuur hem terug naar school.

19 jan 2012

111.

Ze was in het midden van de nacht naast mij komen liggen. Ze zei dat ze even met me wou praten. Ik was slaapdronken (en ook wat echt dronken) en vroeg wie zij eigenlijk was. Ze zei dat ze Maaike was. Ik zei dat dat niet kon, dat zij dood was. Zij zei dat dat niet gaf.

"Daan, ik vind het niet leuk om dood te zijn." zei ze.
- "Ik weet het. Als het een troost mag zijn, ik vind het niet leuk dat je dood bent."
"Waarom deed je 't dan?"

Ze keek me indringend aan. Ze keek me indringend aan met haar ogen. Ze keek me indringend aan met haar grote, blauwe ogen. Maar ze waren dof, die ogen, ze waren dof en dood. Ik kon niet meer in haar ziel kijken.

- "Omdat ik het moest doen, Maaike."

Ik voelde emoties opwellen, maar ze geraakten niet tot bij m'n ogen.

"Ik was maar een meisje, Daan. Ik was maar een meisje in de rij van meisjes die jou kennen. Waarom moest je mij dan doden? Waarom heb je al die andere meisjes niet gedood?"
- "Waar ben je nu?" vroeg ik.
"Ik ben nergens, Daan."
- "Maar, wat zie je dan?"
"Ik zie jou, Daan. Ik zit naast je."
- "Maar je bent dood?!"
"Ja, Daan. Maar vertel me, waarom ik?"

Ik wist het antwoord niet goed.

- "Omdat je niet van mij kon houden, Maaike. Daarom."

Ze zat stil. Ze keek niet meer naar mij, ze zat voor zich uit te staren.
"Ik zie je wel graag, Daan. Dat weet je. Of beter, ik hield van je, Daan."

- "Wel," zei ik, "het doet er niet meer toe. Het doet er godverdomme allemaal niet meer toe. Jij hebt je keuze gemaakt, ik de mijne. Ik vind het godverdomme goed dat je dood bent."

Maaike begon te huilen.
"Je schoot me door het hoofd, Daan! Je nam je pistool en je schoot me door het hoofd!"

Ik werd stil.
- "Ik zei toch dat het me speet." prevelde ik.
"Ik denk niet dat het je spijt." Ze zei het bitsig.
- "Het spijt me echt."
"En ik geloof je niet."

- "Ik wil dat je weg gaat, Maaike." zei ik. "Ik begrijp niet wat je hier komt doen."
"Ik kom omdat ik vragen heb. En omdat ik dankzij jou bitter weinig te doen heb tegenwoordig."
- "Wel, we hebben gepraat. Ik wil graag dat je nu weg gaat."

"Goed." zei ze. "Vaarwel, Daan."

Ze verdween plotseling, alsof ze er nooit geweest was. En ik, ik werd badend in het zweet wakker. Buiten loeiden sirenes. Ik hoorde zwaar bepakte mannen naar boven rennen. Een deur werd ingeslagen. Ik hoorde mensen roepen. Dit is het einde, dacht ik; maar toch kwamen ze niet voor mij.

110.

Ik wacht tot iemand me hier komt halen.
En als niemand komt, dan wacht ik tot het wachten stopt.

109.

"Just try to keep it simple" zong Daan in zijn eerste solo album. Daarna geeft hij een reeks richtlijnen over hoe het dan wel simpel gehouden dient te worden. Ikzelf hou er niet van het simpel te houden. Voor mij moet het hard gaan, voor mij moet het stampen. Niet dat ik me niet zou kunnen vinden in een eenvoudige simpelheid, 't is  meer dat ik er niet in slaag om het simpel te houden.

Het meisje in m'n bed heeft haar lief bedrogen. Ik heb haar daarbij geholpen. Ergens op deze mottige aardkloot zit een jongen zich nu af te vragen wat zijn lief nu aan het doen is. Enkel ik weet het antwoord. Het zou me niet gelukkig mogen maken, maar het doet 't toch. Ik ben dan ook een moordenaar.

Ik heb met Jane gebeld deze morgen. Kevin zit nog steeds vast. Ik vroeg me even af of ik haar moest zeggen dat ik het gedaan had, maar eigenlijk hou ik nog teveel van mijn vrijheid. Bovendien zou het mij niet zo gelukkig mogen maken dat Kevin vast zit, maar het doet 't toch. En ik denk niet dat dat te maken heeft met het feit dat ik een moordenaar ben.

Maar alles ging dus goed daar, aan de andere kant van de wereld. Veel verdriet, natuurlijk. Elke dag huilen om de dode zus. Ik zei haar dat ik Maaike ook miste. Ik deed dat niet. Ik zei ook dat ik gehuild had in mijn bed vannacht. Ik vertelde haar niet dat ik niet enkel niet gehuild had, maar tevens een meisje geholpen had haar lief te bedriegen. Ik vertelde haar ook niet dat ik daar gelukkig van werd.

Jane vroeg me wanneer ik terug in 't land was. Ik zei dat ik het nog niet wist. Ze wou drinken met me, drinken en denken aan Maaike. Ik zei dat ik wat zou laten weten. Even later besloot ik dat waarschijnljk niet te doen.

108.

Verdomme, het sneeuwt.

18 jan 2012

107.

De glascontainer van mijn appartement staat in de gang op het gelijksvloer. Alle vuilbakken staan er. En omdat er bezoek komt, besloot ik m'n vuilnis eens weg doen. Ik deed al m'n glazen flesjes 1664 in een zak, ging naar beneden en liet de flesjes één voor één in de bak vallen. De bak was nagenoeg leeg en elk flesje maakte een hels lawaai. Ik schaamde me. Ik was hier nog maar een week, maar had genoeg flesjes verzameld om het hele gebouw grondig te storen met m'n waterval van glazen.

Vanaf vandaag laat ik m'n kop niet meer op de gang zien.

106.

Blauwe chimay. Ik hef m'n glas op Maaike's dode kop.

105.

M'n oren doen pijn door m'n nieuwe koptelefoon. Ik vind dat behoorlijk vervelend. Maar ik heb 'm nu gekocht, dus moet ik 'm toch wat gebruiken. Niet op 't werk, daarbuiten dan. Morgen neem ik terug m'n grote koptelefoon mee, die waar m'n oren volledig in passen.

Ik haat m'n job. Ik weet niet waarom, ik heb geen enkele reden om m'n job te haten. Ik doe wat ik goed kan. En als ik het hier niet doe, doe ik het thuis wel, dat programmeren. Omdat ik programmeren leuk vind. Of toch soms. Als het dingen zijn die ik zelf graag wil maken. Maar hier? Hier haat ik het.

Ik weet niet hoe je 't moet doen, dat in een job rollen. Op een dag zit je ergens en dan dertig jaar later zit je er nog. Dat is zoals het hoort, toch? Maar wat als ik dat niet kan? Wat als ik geen dertig jaar op dezelfde stoel kan zitten, wat als ik geen dertig jaar dezelfde klote job kan uitvoeren? Omdat ik te verwend ben door mijn ouders, te verwend door m'n leven, te verwend door mijn studententijd?

Maaike zou op zoek gaan naar wat zij wou doen in 't leven, misschien moet ik dat ook maar doen? Maar er is nog zo weinig tijd. Ik heb geen tijd meer om te zoeken naar wat ik wil doen, ik zou het al gevonden moeten hebben. Maar ik verdwaal nog elke dag!

Wij zijn de kinderen van de nieuwe tijd.
En wij zijn nooit tevreden.

104.

"Menslief, ik hou van jou."
En zo ben je gestorven.

103.

Ik kijk naar Kill Bill, deel 1. Ik heb nog nooit zoveel tv gekeken als de laatste twee weken. Ik denk dat de laatste twee weken zowat de kalmste van m'n leven zijn geweest. Ik deed niets anders dan drinken, roken, tv kijken en af en toe wat schrijven. En wachten. Ik weet niet waarop ik wacht, waarschijnlijk voornamelijk op mezelf. Ik hoop dat ik snel kom dan.

Wat ik het meeste haat aan Parijs is het feit dat ik Kill Bill, deel 1 aan het bekijken ben in het Frans. Het moet verschrikkelijk zijn om een Fransman te zijn. Die mensen kunnen namelijk kennelijk niet lezen. En dat je een tekenfilm in je eigen taal wilt bekijken, goed. Dat kan ik begrijpen. Dat is soms eens leuk. Maar een meesterwerkje als Kill Bill, deel 1 zomaar dubben? Er zouden gevangenisstraffen op moeten staan. Wat zeg ik, er zouden doodsstraffen op moeten staan! Dood wegens onthoofding met katana!

Ik heb al twee weken niets van Jane gehoord. Ik heb ook na twee weken niets van de politie gehoord. Ik geloof niet dat ze niet bij mij zullen uitkomen, het Belgische gerecht moet toch iet of wat van vakmensen in hun ranken hebben. Maar twee weken later doe ik nog steeds gewoon wat ik ervoor deed. In m'n bed liggen en naar Frans gedubte films kijken.

17 jan 2012

102.

Maaike kwam even online vandaag.
Ik veronderstel dat het Jane was, maar ik durf dat niet zeker te zijn.

101.

De begrafenis was ontroerend. Ik denk dat de hele kuststreek aanwezig was. Op het nieuws zeiden ze iets over de criminaliteit in Oostende, maar verder maakten ze er weinig woorden aan vuil. Jane zat bij haar ouders, ik stond ergens achteraan. Kevin was er ook, geflankt door twee mensen van de politie die hem stevig in de gaten hielden. Het was een korte, maar mooie dienst. Een vriendin zong een liedje; ik kende het niet. Daarna werden er nog wat liedjes gespeeld; geen enkel van dEUS of Gorki. Dat vond ik wat jammer, maar misschien was het maar beter zo.

Na de crematie stond iedereen buiten te roken en te huilen. Kevin stond er ook bij, de politieagenten hadden even wat afstand genomen maar bleven het geheel in het oog houden. Ik gaf hem een hand. "Innige deelneming" zei ik. Hij zei hetzelfde. We stonden even stil naast elkaar te roken. Hij staarde naar de grond.

"Ik heb het niet gedaan, Thijs." zei Kevin.
- "Ik geloof je." zei ik.
"Haat je me?"

Ik dacht even na.

"Ja, Kevin. Eigenlijk haat ik je."
Hij begon te huilen en ik ging weg.

Een dag later zat ik alweer op de trein naar Parijs. Ik had niet echt gepraat met Jane. Ik had niet gepraat met de politie. Er was niemand die me ook maar iets gevraagd had. De wereld blijft draaien. En Maaike heeft me nog steeds geen teken gegeven.

100.

Derde brief aan Maaike


Liefste Maaike,

Ik weet niet of je dit kan lezen. Als je dat kan, laat me dan iets weten. Laat het licht knipperen, of zet mijn laptop uit. Open een kastdeur, ik zal hem daarna wel terug sluiten. Fluit een liedje in m'n oor, trek aan m'n haren, laat weten dat je toch nog ergens bestaat.

Het spijt me, Maaike. Het spijt me dat ik je vermoord heb. Ik had het niet willen doen, maar ik had geen keuze, zie je. Ik wou zo ontzettend graag bij je zijn dat ik het niet kon verdragen je bij een ander te zien. Het was geen passionele moord, ik wist perfect wat ik zou doen. Ik zal het ook niet ontkennen, als ze hier staan straks. Ik zal eerlijk zijn en toegeven wat ik gedaan heb.

Maar ik had het zo moeilijk, Maaike. Ik had het zo moeilijk met je dag na dag online te zien, zonder je me iets zei. Ik had het nog veel moeilijker met de dagen dat je niet online was, de dagen dat je bij Kevin zat. Het maakte me kapot, Maaike. Ik kon niet meer ademen, niet meer leven. Ik moest het doen omdat ik anders zelf zou sterven.

Ik verwacht niet dat je het begrijpt. Ik verwacht niet dat je me dankbaar bent. Ik hoop enkel dat je daar nog ergens rondzweeft, ergens in dat heelal. Ik hoop dat je daar nog ergens op je vingers zit te bijten. Ik hoop dat je daar ergens een bar gevonden hebt om te blijven drinken.

Ik mis je, Maaike.
Ik mis je zo ongelofelijk hard.

Je blijft voor altijd in m'n hart,

Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg

99.

Ik probeer m'n teen in brand te steken, maar besef plots dat dat verdomd warm is.

98.

't Was ver na middernacht en ik lag alweer te slapen. Buiten blies de gure wind de vuile straten van Parijs schoon. Moe, was ik, moe van het harde werken en het vele denken. Tot ik, voor de tweede keer, wakker gemaakt werd door het openslaan van een raam.

Ik keek vanuit m'n bed naar buiten, het was weer beginnen sneeuwen. Ik besloot te blijven liggen deze keer en zag een witte bol langzaam dichterbij komen. In de bol van licht stond opnieuw Luc De Vos met een gitaar. Hij stond een liedje te spelen, een nummer dat ik niet meteen kon thuisbrengen.

Luc De Vos landde netjes naast mijn bed en speelde rustig door. Zijn woorden kregen langzaam vorm en ik eindelijk begreep ik wat hij zong.

"Daan toch,
wat heb je nu gedaan?
Stel je recht
en trek je kleren aan."

Het monotone gezaag van zijn stem wiegde me terug in slaap.

"Hey, Daan!" Luc De Vos sloeg met zijn gitaar op m'n rug. "Daan, opstaan makker. 't Is tijd om terug op pad te gaan!"
- "Laat me gerust, Vos. Ik wil niet weg vanavond."
"Wel, Daan, ik vrees dat je weinig keuze hebt."

Opnieuw sloeg Luc De Vos met zijn gitaar op mijn rug, deze keer harder.

- "Auw, Vos, laat dat! Ga weg, ik wil niet meer reizen door de nacht. Ik wil slapen, zoals de normale mensen. In mijn bed blijven, enzo. Je weet wel, je hebt daar ook nog over gezongen."

"Nee, Daan, het wordt tijd dat we dit afhandelen. Het is deze week wat druk geweest met repetities enzo, maar nu wordt het toch echt tijd dat we je inzicht vervolledigen."

- "Ze is dood, Vos."
Luc De Vos keek verward.

"Hoezo ze is dood?"
- "Ik heb haar vermoord, Vos. Ze is dood."

Luc De Vos kon zijn oren niet geloven.
"Hoezo je hebt ze vermoord? Ik ben een week weg en jij huppelt rond en je vermoord mensen? Wat voor een onzin is dat zeg?"

- "Het spijt me, Vos. Ik wou haar niet vermoorden. Ik moest wel. Het was de jaloezie, Vos. De jaloezie en het besef dat ik haar nooit meer zou zien. Als ik haar niet mag zien... mag niemand haar zien."

Luc De Vos stond even te denken.

"Verdomme, Daan. Dat zijn harde feiten."
- "Ik weet het, Vos. Ik verwacht dat de politie hier elk moment binnen komen."
"Tja, dat denk ik ook."
- "Ja. Wel, misschien moet jij maar gaan, Vos."
"Ik kan niet gaan, Daan. Ik moet dit hier afhandelen. Dat is wat ik doe."

We zaten even in de verte te staren.

- "Wat doen we dan nu?" vroeg ik.
"Tja, het heden zeker?"
- "Ze is dood, Vos. Ik denk dat ik weet wat ze nu aan het doen is."
"Wel, dan kunnen we toch eens gaan kijken?"
- "Ik weet niet of ik het wil zien, Vos."
"Daarom gaan we ook gaan kijken, hé. Kom, pak m'n gitaar vast."

Een paar flitsen later stonden we in een mortuarium. Jane, Thomas en de ouders van Maaike stonden er te janken dat het geen naam had. Ik moest ook huilen, maar het lukte niet.

"Zie, Daan. Dat is wat jij gedaan hebt."
Hij stapte naar de tafel waar het lichaam van Maaike op uitgestald lag. Ik volgde hem. De plaats waar de kogel het hoofd was binnen gedrongen was redelijk mooi opgekuist. Daar lag ze dan, het meisje van m'n leven, op een metalen tafel. Iemand had een boeketje boterbloemen in haar handen geduwd. En haar nagels waren gekuist. Ik vond het vreselijk, haar handen zo proper te zien. Zo waren ze nooit geweest!

Ik boog me over haar en bekeek haar gezicht. Ze hadden haar ogen gesloten. Ik had alles willen geven om die ogen nog één keer open te zien, die blauwe kijkers, die helderblauwe poelen van hopeloosheid. Die ogen waarin je recht in haar ziel kon kijken. Ze zouden waarschijnlijk wel flets zijn nu.

Ik gaf haar een kus. Ik ging naast haar liggen. Ik nam haar armen en trok ze rond me heen. Ik voelde haar koude tegen mijn warme lichaam, door m'n kleren heen. Ik huilde. Ik wou hier blijven liggen tot ze haar zouden verbranden. Ik wou zelf verbranden, om dan samen te branden in de hel.

Jane, Tomas en de ouders gingen weg, ze bleven huilen. Ook Maaike's vader kon zijn tranen niet binnen houden. Ik heb het nooit begrepen, hoe zo'n hoop vent kan huilen, terwijl ik, een sprinkhaan van een oen, nog geen enkele traan kan laten. Maar huilen, dat kan ik niet. Zelfs bij zo'n aanzienlijk zicht van zo'n beer die staat te janken.

Luc De Vos kwam naast me staan.
"Het spijt me, Daan, we moeten weg."
- "Ik wil niet, Vos. Ik blijf hier en laat me verbranden."
"Nee, Daan. Dat gaat niet. Niemand kan je zien, je bent hier immers niet echt."
- "Maar ik voel Maaike!"
"En zij voelt jou. Maar enkel de dode dieren voelen je."

Ik dacht even na over wat Vos hier eigenlijk mee bedoelde.
Ik besloot dat ik het niet begreep.

- "Kan ik hier dan niet blijven branden?"
"Nee, Daan. Je zou de hitte niet eens voelen."
- "Neem me dan maar terug mee. Misschien ben ik nog niet klaar om te branden."
"Was Maaike klaar om te branden, Daan?"
Ik dacht even na. - "Ja, ik denk het wel."

Ik ging van de tafel, boog me voorover en kuste Maaike nog één maal op de mond. Haar lippen waren koud. Misschien zat ik nu wel een hoop maden te kussen.

- "Neem me mee, Vos. Neem me mee naar huis."
Luc De Vos nam zijn gitaar en enkele flitsen later stond ik weer naast m'n bed.

- "En nu, Vos? Wat doe ik nu?"
"Wachten, Daan. Misschien komen ze je halen, misschien niet."
- "Kunnen we niet even in de toekomst kijken dan?"
"Het spijt me, Daan. Eén tijdperk per avond. Maar ik kom gauw terug."

Ik zuchtte.

- "Ik had het niet zo bedoeld, Vos."
"Ik weet het, Daan. Je had het niet zo bedoeld."
- "Zou ze me het kunnen vergeven?"
"Wie?"
- "Maake."
"Maaike? Misschien."
- "En Jane?"
"Nee. Dat denk ik niet."

Ik knikte.

"Tot binnenkort, Daan."
- "Tot binnenkort, Vos. Ik zal op je wachten."
"Doe dat maar, Daan. Het komt wel goed met je."
- "Ik weet het niet, Vos."
"Wacht nou maar af."

Een wit schijnsel, een flits en Luc De Vos was verdwenen. Ik ging terug naar bed en probeerde te slapen. Ook probeerde ik tegelijkertijd kei-hard in brand te vliegen. Maar dat lukte niet.

97.

Ik vraag me af of Maaike me kan zien.

96.

Ben ik gek? Waarschijnlijk wel. Ik geloof niet dat veel mensen een moord kunnen begaan en de volgende ochtend terug kunnen gaan werken alsof er niets gebeurd is. Ik lig in m'n bed; bier en sigaretten zoals gebruikelijk. Ik kan niet slapen. Als ik m'n ogen sluit zie ik het lijfje in de witte lakens liggen. Dan zie ik die sproeten, die bebloede marmeren huid van haar. Die afgekloven vingers, waar ze steeds weer op beet. Daarom wil ik m'n ogen niet meer sluiten.

Het is op zich een egoïstisch besluit, als ik haar niet kan hebben, kan niemand haar hebben. En wat maakt het eigenlijk uit, dat ze dood is? Voor mij eigenlijk maar weinig. Hoewel ze vandaag niet online was. Dat vond ik jammer, dat ik niet met haar kon chatten. Ik wou graag met haar chatten, ik had haar veel te vertellen. Hoe ik weer met haar geslapen had, bijvoorbeeld. Hoe zij mij mee gevraagd had, en hoe ze zei dat het een slecht idee was. En hoe ik haar daarna vermoord had.

Hoe moet het nou verder met mij? Waarschijnlijk is er weinig verder. Waarschijnlijk wordt ik vanavond nog opgepakt op verdenking van moord. Maar wat als ze me niet vinden? Wat als het gerecht zich vastloopt in het onderzoek en mij over het hoofd ziet? Wat moet ik dan doen? Ze is er niet meer. Ze is verdwenen, deze keer voor goed. Ik zal nooit meer met haar kunnen chatten, nooit meer met haar kunnen praten en nooit meer met haar kunnen vrijen!

En mijn pistool, dat heb ik weggegooid; er is geen uitweg meer.

95.

Ik vraag me af of ik spijt heb.
Ik weet het niet.
Ik vind het jammer dat ik haar nooit meer zal zien.
Maar ik denk dat ik haar sowieso nooit meer zou gezien hebben.
Dus nee, ik heb geen spijt.
Ik wil geen spijt hebben.

94.

Ik vraag me af wat voor een bloem ik op Maaike's graf moet gooien.
Ik weet eigenlijk niet of ze graag bloemen zag.

93.

Jane belde opnieuw. Ze was nog steeds aan het huilen. Ze vertelde me dat ik zaterdag in Oostende moest zijn. Voor de begrafenis. Ik zei dat ik nog iets zou laten weten. Ik vroeg haar of de politie nog wat verteld had. Zij vertelde dat Kevin nog vast zat.

Het is een vreemd gevoel. Ik zit hier al dagen te wachten tot de politie aan mijn deur staat, maar tot nu toe is het stil gebleven in Parijs. Ik heb nergens op gelet, ik ben niet voorzichtig geweest, heb geen sporen uitgewist, niets. En toch heeft nog niemand mij verdacht, of mij in ieder geval niet opgepakt.

Ik bestel een treinticket voor vrijdag. Het is al even geleden dat ik Jane gezien heb, ik vraag me af hoe ze om gaat met het verlies. Ik vraag me af of ze mij niet een beetje verdenkt. Waarschijnlijk niet, anders zou ze me niet uitnodigen, toch?

92.

Ik vind appelsap helemaal niet zo lekker. Toch moet ik nog 90% van het blik opdrinken.

91.

Twee dagen heeft het geduurd! Twee dagen voordat ik telefoon kreeg van Jane. Snikkend zei ze dat er iets gebeurd was. Snikkend zei ze dat Maaike vermoord was. Snikkend zei ze dat de politie er al de hele dag was. Ik zei niets, ik was in shock. Ik veronderstel dat mensen die in shock zijn niets zeggen.

"Hoe is het gebeurd?" vroeg ik.

Jane vertelde over hoe Maaike naakt in haar bed lag met een kogel door haar hoofd. Jane vertelde hoe ze daar waarschijnlijk twee dagen geleden had voor haar kotgenoot haar gevonden had. Jane vertelde hoe zowel haar kotgenoot als die klootzak van haar ex opgepakt waren voor verhoor.

Ik dacht dat ze nu ook wel snel bij mij zouden aankloppen.

Ik zei dat ik er kapot van was. Ik zei dat ik het niet kon geloven. Ik zei dat ik na m'n werk zou terugbellen. Jane zei dat ik moest komen. Ik zei dat ik niet kon. Dat begreep Jane niet.

Het wordt tijd om te verdwijnen. Het zal wel niet lang duren voor de politie zal ontdekken dat zij het niet gedaan hebben. Maar waarom zou ik weglopen om dan in een ander land in een gevangenis te belanden? Ik besluit te blijven. Ik besluit verder te werken, verder te drinken, alles te doen wat ik anders doe. Ik zal ze opwachten, de politie agenten. Het maakt toch niet uit, Maaike is toch verdwenen.

Ik zit voor mijn computer en ik behoor te werken, maar eigenlijk staar ik enkel wat voor me uit. En ik luister nog eens naar "Bij nacht en ontij" van "Gorki from Belgium".

90.

Het bloed drupt langzaam van de lakens op de grond. Ik heb het kussen over het gat in haar hoofd gelegd. Ze is prachtig. Naakt ligt ze op het bed. Ze schreeuwde niet toen ik het pistool nam, ze keek naar me met doffe ogen. Ze schreeuwde niet toen ik de loop op haar voorhoofd zette. Ze schreeuwde niet toen ik de trekker overhaalde. Ze leek volledig in haar lot te berusten.

Ze had niets meer gezegd. We waren samen naar boven gegaan, ze had me gekust bij de deur. Ze zij dat ze nu al spijt had voor wat er zou gebeuren. Ik zei dat ik ook al spijt had voor wat ik zou doen. Zij deed de deur open, we gingen naar haar slaapkamer. Ze kleedde zich uit voor me, niet lomp en dronken, maar traag en zacht. Ze kwam naast me zitten op het bed. Ik glimlachte en kuste haar.

Het lijk zal ik hier laten rotten, de politie zal het morgen ochtend wel vinden. Maaike's huisgenoot heeft ons niet horen binnen komen en ook het schot lijkt hij niet gehoord te hebben.Waarschijnlijk te stoned om ook maar iets van de wereld te beseffen, denk ik.

Ik steek het pistool in mijn rugzak en sluit de deur achter me. Het is verdomd koud, er waait een strenge westenwind. Ik voel me kalm, beheerst, het lijkt alsof de alcohol volledig uit mijn lijf is weg getrokken. Ik denk dat het de adrenaline moet zijn. Het casino is een eindje wandelen.

Ik groet de mensen die op de dijk de kou staan de trotseren. Dronken, zijn ze, dronken en op zoek naar liefde en genegenheid. Misschien kent één van hen Maaike, misschien is één van hen samen met haar opgegroeid. Misschien zullen enkelen van hen morgen om haar rouwen. Maar geen van hen zal beseffen dat ze de avond ervoor haar moordenaar begroet hebben.

Ik heb steeds genoten van de zee. Ik heb ook steeds genoten van de storm. Vandaag stormt het niet, het waait enkel hard. Het stormt zelfs niet in mijn hoofd, misschien wel in m'n hart. Ik krijg het koud.

Er lopen teveel mensen rond in de buurt van het casino en ik besluit verder te wandelen, richting het station. De wind snijdt door m'n broek heen, m'n handen zijn verkrampt maar ik blijf verder wandelen. In de haven zie ik het westerstaketsel opdoemen. Mooi is dat, dacht ik. Mooi en symbolisch.

Het staketsel is verlaten op dit moment van de nacht. Ik wandel het als een schim op. Het is springtij, het water gutst vlak onder mijn voeten. Ik vraag me af of ik van hieruit nog terug zou kunnen zwemmen naar het strand, met deze koude.

Een twintigtal meter voor het einde van de pier kruip ik onder de railing door en kruip verder langs de balken. Ik weet niet of iemand me daar op 't einde zou kunnen zien, maar neem geen risico's. Behendig kruip ik verder, tot een tweetal meter voor het einde van de pier. Daar haal ik het geweer uit m'n rugzak, neem het flink in m'n hand en werp het zo ver als ik kan. Ik hoor een zwakke plons in de verte, zo'n twintig meter van mij.

Ik blijf nog even zitten kijken, wachten, denken op die balk onder de pier. Daarna kruip ik weer naar boven en wandel terug naar het station. Niemand heeft me gezien, hoop ik. Niemand heeft me gehoord, hoop ik. Niemand weet dat ik hier ben, hoop ik. En toch is Maaike verdwenen.

Vanuit Oostende neem ik de eerste trein naar Brussel. Vanuit Brussel neem ik de eerste trein naar Luik. Vanuit Luik neem ik de Thalys tot Parijs. En om kwart na tien kom ik aan op m'n werk. Niemand weet dat ik weg geweest ben, hoop ik. Niemand weet dat ik er was, hoop ik. En stiekem hoop ik dat Maaike er nog altijd was.

89.

Wacht, Maaike, laat me, alsjeblieft, m'n pistool nemen.
Leg je hoofd maar op het kussen, ik beloof dat het geen pijn zal doen.
Sluit je ogen, Maaike. Je hoeft me niet meer aan te kijken.
Ik zal zacht zijn, ik zal je masseren.
Laat me nog één keer je borsten voelen.
Laat me nog één keer met je vrijen.
Straks is het allemaal voorbij.

Het zal ook niet te luid zijn.
Kijk, ik heb er een silencer op gezet.
Je zal enkel een zachte knal horen.
Daarna wordt alles zwart, Maaike.
Daarna wordt alles goed.

88.

"Hey?"
- "Hey."

Stilte.

- "Waarom bel je, Daan?"
"Ik wil je nog eens zien."
Maaike zucht.
- "Ik denk niet dat dat een goed idee is, Daan."
"Maar ik wil het echt graag."

- "Wat denk je dan dat er gaat gebeuren?"
"Niets. Ik wil gewoon nog eens dronken worden met je."
- "Dat gaat niet."
"Alsjeblieft?"
- "Nee, Daan. Ik denk niet dat dat een goed idee is."

Stilte.

- "Ik denk gewoon dat het niet goed voor je is."
"Dat is het wel. Ik heb het nodig."
- "Ik heb het niet nodig."
"Ik wel."

Maaike twijfelt.

- "Goed. Morgen avond, in de video dan."
"Goed, ik zal er zijn."
- "Goed. Tot morgen dan."
"Tot morgen."

87.

Ik probeer iemand anders te zijn. Iemand nieuws.
Ik probeer haar levensstijl van me af te schudden.
Dus zeg ik, "I'm batman"!

86.

Ik sta onder de douche. Ik sta dus, eigenlijk, te douchen. Ondertussen ligt Maaike op haar rug met een op-en-neergaande penis in haar vagijn. Het is helaas niet mijn penis en het hele scenario speelt zich af in mijn hoofd. Waarschijnlijk waren ze niet bezig precies als ik ging douchen. Misschien hadden ze dan al net gedaan, misschien moesten ze toen nog beginnen. Misschien doen ze vanavond ook wel gewoon niets, maar dat kan ik me moeilijk voorstellen.

Maar goed, ik sta dus te douchen en te denken aan hoe Maaike in Gent of Oostende ligt te rollebollen met een gast waar ik weinig respect voor heb. Ik heb dat niet graag, ik vraag me af wat ik daar aan kan doen. Niet dat ik me afvraag hoe ik haar kan stoppen, met een sms'je of een directe trein richting Gent en Oostende, nee, ik zit me af te vragen hoe ik mezelf kan stoppen dat niet graag te hebben. Hoe ik mezelf kan stoppen aan Maaike te denken. Hoe ik mezelf kan stoppen met denken überhaupt.

Eigenlijk geloof ik misschien wat té hard in die predeterminatie. Predeterminatie is het geloof dat alles vast ligt, dat er geen vrije keuze bestaat en elke gedachte vooraf vastgelegd werd. Niet dat we gestuurd worden door een hoger wezen, of dat iedereen een doel heeft in dit rottig bestaan; nee, het is eenvoudigweg het gebrek aan toeval. Het maakt voor ons absoluut niet uit of toeval bestaat of niet, gezien we de gigantische berekening toch niet kunnen voorspellen, kunnen we er toch geen klote aan doen. En zolang we 't niet kunnen voorspellen, hebben we er toch niets aan, dus kunnen we onze illusie van vrije keuze netjes blijven behouden.

Zo stond ik me dus af te vragen hoe ik Maaike kan vergeven, hoe ik Maaike kan vergeten, hoe ik m'n leven terug in m'n handen kan nemen. En toen bedacht ik plots dat ik dat helemaal niet kan, dat ik dat nooit gekunnen heb. Ik heb altijd alles wat op de loop laten gaan, steeds de kabbelende weg gepakt. Ik denk niet dat ik ooit al een keuze gemaakt heb die m'n leven echt zo drastisch heeft veranderd.

Zoals vroeger, deze zomer. Toen lag Maaike ook op haar rug met een penis in haar vagijn. En toen heb ik ook gezegd dat ik nooit nog met haar zou praten, dat ik nooit meer met haar zou drinken, dat ik nooit meer met haar zou vrijen. En een maand later zat ik met haar te praten, zat ik met haar te drinken en lag ik met haar te vrijen. Dus het maakt niet uit wat ik nu denk, zeg of besluit; over twee maanden is alles toch weer veranderd en denk ik weer iets helemaal anders.

Dus daar sta ik dan, in de douche, me af te vragen of ik eigenlijk ooit al eens mijn leven in eigen handen heb gehad. En sta ik daar naakt, met stomend water op mijn kop, te beseffen dat ik een slaaf ben van mijn belachelijk geloof. Ik hoop dat ik snel gedetermineerd word mijn leven in eigen handen te nemen. Maar eerst moet ik nog even denken aan penissen en vagijnen waar ik niets meer mee te maken heb.

16 jan 2012

85.

Ik zou haar willen zeggen dat ze een fout maakt. Ik zou haar willen zeggen dat het niet aan haar lag. Ik zou haar willen zeggen dat het wel lukt, die eerste echte liefde vergeten. Ik zou haar willen zeggen dat het opnieuw begint, dat liegen en bedriegen, dat zoeken, dat wikken en dat wegen. Maar ik weet dat ze mij nooit zal geloven.

Ik zou haar willen tonen dat ze ook bij mij thuis kan zijn. Dat het haar wel lukt bij mij. Dat ik haar tijd kan geven. Dat ik lief kan zijn, haar apprecieren als vrouw. Dat ik haar ook kan meenemen naar verre oorden, naar vreemde avonturen. Dat ik er ook kan zijn voor haar. Dat ik haar ook dronken-thuis kan laten voelen. Maar ik weet dat ze ook dat nooit zal geloven.

Ik hoop dat ze gelukkig word. Ik hoop ook dat ik gelukkig word. Ik hoop verdomme dat we samen gelukkig worden, maar ze heeft me verboden mezelf te geloven.

Ze zegt "Daan, je komt het wel te boven, je zal me snel vergeten zijn." Maar haar kan ik ook niet meer geloven. Maar ik zal sterk zijn, sterk zijn voor jou.

84.

Het is verdomd moeilijk niet jaloers te zijn.

83.

Vandaag maakte ik een pdf met alle chat berichten die ik ooit naar Maaike zond of van Maaike ontving. Duizend-tweehonderd pagina's is het geworden. Ik schreef een behoorlijke roman voor dit meisje, maar 't mocht niet voldoende zijn.

En nu zit ik er in te lezen, zit ik het te bekijken, in te bladeren, op zoek naar een reden. Niet een reden waarom ze weg is gegaan, ik zoek een reden waarom ik gebleven ben. Van het bijna-jaar dat we samen waren, zijn we bijna een half jaar niet bij elkaar geweest. Steeds waren er problemen, steeds waren er situaties zoals we nu in één zitten. Het heelal roept in mijn oor dat het niet mag zijn, maar toch blijven mijn gedachten harder gillen.

En er is geen enkele manier om het te stoppen, geen enkele manier om een volgende episode tegen te houden. Behalve misschien dat ander meisje vinden, leren om alleen te zijn, of ballen kweken. Of misschien moet ik toch maar eens aan een harem beginnen.

15 jan 2012

82.

Tweede brief aan Maaike.

Liefste Maaike,

Ik heb je brief in goede orde ontvangen. Ik las 'm, terwijl ik nog vijftien keer naar "Bij nacht en ontij" luisterde. Ik heb speciaal een nieuwe koptelefoon gekocht om op straat naar muziek te luisteren, omdat ik m'n andere koptelefoon - die met die grote micro vanboven - niet meer durfde te gebruiken. Omdat ik het belachelijk vond, zo'n micro op m'n kop. Omdat ik als een schaap de menigte wil volgen en bang ben om anders te zijn dan anderen.

Hij klinkt best goed, die koptelefoon. Het is een Philips. De oortjes passen niet helemaal op m'n oren, maar ik veronderstel dat dat de bedoeling is. Vijfendertig euro was het. Vroeger zou ik dat nooit voor een koptelefoon gegeven hebben, maar nu ik geld verdien kan het mij een stuk minder schelen.

Ik las je brief dus. Er is, sinds je die brief schreef, alweer zoveel gebeurd. Ik heb je kapot gemaakt ondertussen, ik heb ervoor gezorgd dat jij niet meer tegen me wilt praten. Je hebt ook je ex terug gevonden. Het is weer pril en het lijkt weer een goed idee. Bovendien is het gemakkelijk, over twee weken vertrek je al. Misschien is het een soort afscheidstournee.

Het spijt me, wat ik geschreven heb in mijn vorige brief. Ik weet echt dat het me spijt. Ik heb je pijn gedaan op de enige manier die ik weet om je pijn te doen. Maar het is niet waar, wat je zegt. Ik heb niet afgezien met je. Ik heb je niet gehaat voor alles wat er gebeurde. Ik heb je donkere kanten gezien en ik heb ze proberen aanvaarden. Ik ben er van beginnen houden. Misschien waren die donkere kanten wel het enige wat jou speciaal maakten. En daarna heb ik het je kwalijk genomen, dat je ze toonde. Daarna heb ik ze gebruikt om je te vermorzelen. Dat is mijn duistere kant. Maar ik moest wel, Maaike. Ik had geen andere keuze.

Je schreef dat je je in Parijs als een hond voelde. Dat ik je meegenomen had naar een plaats waar ik zelf niet eens was. Ik weet dat nu. Ik was er al bang voor in het begin, ik was bang je mee te nemen. Ik had speciaal geen terugreis tickets gekocht omdat ik dacht dat je het niet zou halen. En ik had je op de trein moeten zetten, die eerste week. Ik had je naar huis moeten sturen. Maar ik kon het niet, Maaike. Ik was er niet sterk genoeg voor. En ook daar heb ik verdomd veel spijt van.

Ik weet nu dat je me echt graag gezien hebt. Ik heb nog moeite met het te voelen, maar ik weet het met mijn verstand. En ik weet ook dat je je ex nog mist. Dat voel ik, en dat weet ik met mijn verstand. En ik weet dat je je bij hem veilig voelt. Als gelijken.

En ik bedenk dat ik me teveel afgesloten heb van je, dat ik teveel de sterken ben geweest. Dat jij 't nooit zag wanneer ik het moeilijk had, omdat ik geleerd heb dat het zo hoort. Omdat mijn vader ook geen gevoelens mag hebben. Omdat mijn grootvader geen gevoelens mocht hebben. Omdat de hele mannelijke kant van mijn familie geen gevoelens heeft. Ik heb het duizend keer moeilijker met me te openen dan jou, en we weten beide dat dat wel iets wilt zeggen.

Ook spijt het me dat ik weeral veranderd ben. Je zal nu wel zeggen dat ik het weer op mezelf steek, dat het niets met mij te maken heeft, maar het is gewoon een feit. Ik ben veranderd sinds ik je heb leren kennen. Ik ben veranderd sinds die dag in de video, toen ik voor het eerst je zij vastnam en ik daar nog ongelofelijk hard van genoot. Ik kreeg die job en plots moest ik werken. Ik moest verhuizen voor een job die ik niet eens graag doe, die niet eens zo ontzettend goed betaald is. Maar ik vrees enkel dat er geen job is die ik liever doe, dat dit zowat het hoogtepunt van mijn jobgenot gaat zijn. En ik vergat je alweer een beetje.

Ik sta op het punt mezelf hier voor nog zes maanden vast te zetten. Niet omdat ik het wil doen, ik denk nog steeds dat ik het hier niet overleef. Maar ik denk dat ik het moet doen, dat zwemmen of verdrinken. Misschien verdrink ik hier wel, maar zelfs dan geeft het eigenlijk niet zoveel.

En ik weet best dat ik wel een meisje kan importeren, een meisje die elk weekend de Thalys zal nemen enkel en alleen om bij mij te zijn. En ik weet dat ik elke kans zal grijpen om bij dit meisje samen te zijn, dat ik je na een tijd misschien zal vergeten. Maar ik denk dat - zelfs als ik je vergeten ben - ik nog steeds van je zal houden.

En misschien komt er ooit nog een dag dat we beide weer verloren zijn en we elkaar terug vinden; maar zelfs dat hoeft niet percé.

Het ga je goed, liefste Maaike,
Vriendelijke groeten,

Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg

81.

Verdorie. Ik vroeg een vriendin van Fiona of ze met mij wat wou gaan drinken en nu is Fiona kwaad op mij. Ze noemt me een klootzak, ze zegt dat ze haar vrienden zal beschermen. Ik vraag me af wie zich in godsnaam tegen mij zou moeten beschermen. Iemand zou mij net beter beschermen.

Maaike is terug gekeerd naar d'r vorige vrijer. Ze voelt zich daar meer thuis. Ze zegt dat ze me beter helemaal geen kans gegeven had. Ook zei ze dat ze me niet verlaten had om terug naar haar ex te gaan, maar dat geloof ik niet goed.

Wanneer moet ik haar dan de kans gegeven hebben om zichzelf thuis te voelen bij mij? Ik heb nooit met haar samen gewoond. Ik was de vlieg op de muur in haar huis. Ze liet zichzelf niet toe zich bij mij thuis te voelen. En daarom heeft ze zichzelf ook nooit zo ver gekregen me graag te zien. Ik vraag me af of ze zich in mij schaamde.

En ik trek naar de eerste kroeg. En ik bestel mijn eerste pint. En ik wacht tot het over gaat. En ik drink tot het over gaat. En ik slaap tot het over gaat. En ik ben bang dat het nooit over gaat.

14 jan 2012

80.

Ik kan het niet. Ik kan niet zonder dat meiske leven. Echt niet. Ik weet niet hoe ik 't moet doen, hoe ik 't moet overleven. Hoe ik haar moet overtuigen dat ik 't beste voor haar ben, hoe ik haar kan tonen dat ik meer dan genoeg voor haar kan zijn.

Toegegeven, ik ben gewend mijn zin te krijgen. Toegegeven, het lukt me meestal. Toegegeven, 't feit dat het nu niet lukt is misschien de reden dat ik het zo graag wil. Toegegeven, de concurentie is hard. Toegegeven, er zijn andere meisjes in de wereld, én in mijn wereld. Maar, godverdomme, ik wil dit meisje, ik wil dat zij naast mij wakker word, ik wil dat zij 't gevoel heeft thuis te komen bij mij. Toegegeven, ik ben een idioot, ik zou me erbij moeten neerleggen. Maar ik kan 't niet. Ik kan het echt niet. Niet nu.

Maaike, godverdomme, Maaike.

79.

Ik heb niet echt iemand nodig om mee samen te leven. Ik heb iemand nodig om vóór te leven. En dat zij niet voor mij leeft, dat maakt eigenlijk niet.

78.

Ik denk dat ik het wel kan leren, alleen zijn. In een klein appartementje in Parijs zitten, naar buiten staren tot de dag voorbij is. Misschien ben ik er wel een beetje bang van dat ik dan plots niet meer zal kunnen communiceren. Dat ik dan op een feestje toekom en ik uitbundig vertel over die dag dat ik een duif op at en hoe ik daarna mijn teennagels knipte.

Ik maakte een nieuwe vriend vandaag. Terwijl ik uit het raam stond te roken, kwam er een duif naast me zitten. Ik zei "Bonjour duif", waarop de duif wegvloog. Bindingsangst, denk ik. Maar ik geloof dat ze nog terug komt. Ik heb haar beloofd dat ik haar niet zou opeten.

Ik zit ook weer in een liedjes loop. Deze keer is het "bij nacht en ontij" van Gorki from Belgium. Ik heb er al vijfduizend keer naar geluisterd en in de loop van de dag zal ik er nog vijfduizend keer naar luisteren. Sommige mensen begrijpen niet hoe ik tienduizend keer naar hetzelfde nummer kan luisteren. Zulke mensen begrijpen mij niet. Ik begrijp hen eigenlijk ook niet goed, want hoe kan je nu niet tienduizend keer naar hetzelfde nummer luisteren.

Ik mis Gent. Ik begrijp niet wat me in heeft laten besluiten naar Parijs te komen. Ik zal snel teruggaan en er voor altijd blijven. Ik zal een huisje in het centrum zoeken, een meisje om voor mij te koken, een kat om mij te knuffelen en een winkel waar ik elke dag m'n bier ga halen. 's Nachts zal ik dan daar door de straten dwalen op zoek naar vrienden en overdag zal ik slapen tot ik werken moet.

En m'n nieuwe vriend duif de duif mag mee. Hij zal wel zelf de weg moeten vinden, want een duif meenemen op de trein, dat durf ik niet.

77.

Leffe van 't fleske, 't is allemaal verkeerd hier. Ik heb Maaike alweer niet gehoord vandaag, ze doet ontzettend haar best om te tonen dat ze me niet meer moet hebben. Misschien ligt ze nu wel in de armen van een jongen die ze beter niet meer ziet.

Ik heb proberen huilen vanavond. Ik heb naar een filmpje gekeken op youtube waarin stond dat ik zeker zou huilen. Ik heb inderdaad een beetje gehuild, drie tranen ongeveer. Maar ik heb het weeral niet kunnen loslaten. Ik wil het zo graag eens loslaten, me gewoon laten gaan. Maar ik kan me niet meer laten gaan. Ik heb me al lang niet meer kunnen laten gaan.

Ik weet gerust dat het allemaal zo erg niet is. Ik weet ook wel dat Maaike niet het perfecte meisje is. En ik weet niet waarom ik het dan wel zo erg vind. Het gaat niet om de angst om alleen te zijn, er zijn meisjes bij de vleet. Eén ervan is niet zo mooi, de ander is niet zo lief, maar de derde is eigenlijk behoorlijk lief én mooi. Zij zou best wel eens een meisje van mijn leven kunnen worden.

En toch moet ik huilen in m'n bed terwijl ik aan Maaike zit te denken. Ik vraag me écht af wat ik dan zo fantastisch aan haar vind. Ze heeft me bedrogen, heeft me nooit graag gezien en heeft me vaak op de zenuwen gewerkt; maar moeilijk is beter, toch? Vuil is prachtig, verloren is prachtig, verdord is prachtig, Maaike is prachtig. Meer heb ik niet nodig, een meisje met een slecht karakter en een prachtig rot-lijfje.

Geef me nog een jaar om mezelf te leren kennen. Geef me nog een jaar om niet alleen te zijn.

13 jan 2012

76.

't Was klokslag dertien voor vier en ik lag diep te slapen. Buiten waaide de wilde nacht, klonk een man zijn vijftiende glas op het leven en pieste een dronken straatloper tegen een gevel. Het was betrekkelijk rustig in Parijs.

Plots waaide het raam van mijn kamer open. Ik voelde een koude vrieswind op mijn gelaat, en hoewel ik tamelijk dronken was kon die vrieskou mij tamelijk veel schelen. Ik zocht dus met mijn linker hand de schakelaar en met mijn rechterhand mijn tabak, hief mijn zware lijf uit het bed en liet me op de grond vallen. Daar rolde ik een sigaret, vond een aansteker op de grond en stak de sigaret op, waarbij ik mijn wijsvinger maar een klein beetje verbrande.

Ik nam een trok van de sigaret. Ik nam nog een trok van de sigaret. Het was aan het sneeuwen gegaan, merkte ik op. Het was nochtans een warme dag geweest, warm genoeg om m'n jas te vergeten in de kroeg waar ik eerder die avond uit vertrokken was. Maar nu was het aan 't sneeuwen. Ik probeerde recht te staan, maar viel weer achterover; m'n hoofde tolde nog steeds.

Verdomme, dacht ik. Verdomme, ik moet me rechtstellen. Ik trok me recht aan de lamp, liet 'm daarna op de grond vallen en strompelde richting het open raam. Verdomme, het is koud. Klote wind, klote stad, klote raam, klote sneeuw.

Plots scheen een straf wit licht in m'n ogen. Het leek alsof er een trein in mijn richting reed, alsof ik vast stond op de rails en de trein voor mij niet zou stoppen. Het licht werd sterker, ik stamelde achteruit op m'n bed en sloeg m'n armen om m'n hoofd, klaar voor de klap.

"Dag Daan."

Ik liet m'n armen voorzichtig zakken en keek. De hele kamer baadde in een verblinding wit licht. In het midden van de kamer stond Luc De Vos, met een gitaar om zijn schouder.

"Ik ben Luc De Vos van Gorki From Belgium." zei hij lachend.
Ik was blij dat hij zijn t-shirt aan had gehouden.
- "Vos?"
Hij knikte.
"The real and only, baby!"
- "Waarom noem je me baby?"
"Speciaal voor jou!"

Luc De Vos keek wat rond in mijn appartement, leek een beetje gedesoriënteerd en leek naar woorden te zoeken.
- "Maar, wat doe jij hier eigenlijk, op mijn slaapkamer?"
"Ik ben de geest van alle tijd, Daan! Ik kom je tonen wie je eigenlijk echt bent."
- "Ik denk dat ik ondertussen wel tamelijk goed weet wie ik ben, Vos. Weet je wel wie jij bent?"
Luc De Vos keek verward, "Ik ben de geest van alle tijd, Daan! Ik kom je tonen wie je eigenlijk echt bent."
- "Ben je een geprogrammeerde robot omdat Luc De Vos zelf bezig was?"
"Ja, Daan. Breek de magie maar weer af. Ja, ik ben een robot, maar ik ben uitgerust met een uitstekende Luc De Vos persoonlijkheid."

Ik zuchtte. Zelfs de onderwereld stuurt me tweedehands troep.
- "Goed, Vos. Laten we er dan aan beginnen, want ik moet morgen om half elf op m'n werk zijn. Het verleden dan maar, zeker?"
"Zijt ge gehaast dan, Daan? Ben ik je aan 't vervelen?"
- "Nee hoor, Vos. Maar m'n hoofd dolt en ik ben erg moe. Trouwens, Vos, mag ik je wat vragen?"
"Tuurlijk, Daan. Vraag maar wat je wilt."
- "Wilt ge dat liedje nog eens spelen? Dat liedje over die kat die op straat leeft en die jij even mag aaien, maar daarna gerust moet laten?"
"Hm, nee. Het spijt me, Daan. Dat kan ik niet spelen. Dat nummer wordt immers gedragen door zijn sterke baslijn, en m'n bassist moest naar een prostaatonderzoek vanavond. Ik kan wel één van m'n oudere nummers spelen. Mia, of Anja bijvoorbeeld?"
- "Nee. Laat maar zitten."
"Dat zegt de melaatse ook als hij klaargekomen is."
- "Wat?!" zei ik. M'n hoofd bleef tollen.
"Laat maar." zei Vos.

"Goed, Daan. Neem m'n gitaar vast. 't Is tijd om naar het verleden te gaan."
Ik nam de gitaar van Luc De Vos vast en belande ogenblikkelijk in een draaikolk van licht, geluid en vreemde taferelen. Een halve seconde moet het geduurt hebben, maar het leek een halve eeuwigheid. Plots lag ik, op mijn rug, in de sneeuw op een stoep in Gent. Ik rolde me op mijn buik, gaf over in de goot, probeerde me op te richtten en zag plotseling waar ik was. Ik lag voor de deur van Maaike.

Luc De Vos stond me laagdunkend aan te kijken.
"Weet ge al waar ge zijt, zatlap?"
- "Ja, Vos. Ik weet waar we zijn. Maar wat doen we hier."
"We komen kijken hoe het eigenlijk was, die tijd waar je zo naar terug verlangd."

Vos hielp me recht en ik keek door het raam. Daar zat ik, enkele maanden jonger, nog met lange haren in de zetel. Ik zat daar maar wat te zitten, terwijl Maaike op de computer poker aan het spelen was. Ik zat er maar wat lullig bij te zitten, met m'n laptop op m'n schoot.

"Wel, wat denkt ge?"
- "Ik zie er toch gelukkig uit, Vos?"
"Denkt ge dat?"
- "Tja, ik denk het toch."
"Als gij hier gelukkig zijt, ben ik een duts."
- "Dan zijt ge maar een duts, Vos. Ik hield van deze momenten."
"Kom, Daan, pakt mijn gitaar nog eens vast. Ik wil je nog iets anders tonen."

Ik nam de gitaar vast en ging opnieuw door de vreemde draaierige tunnel. Even stond ik voor m'n eigen huis, een paar jaar geleden. Ik keek naar binnen en zag mezelf weer in de zetel zitten. Een andere, eerdere Maaike lag in m'n armen. We keken naar een film en dronken rode wijn. Ik lag haar rug te aaien en zij was zacht aan het ronken.

"Of wat dacht je van dit, Daan?"

Luc De Vos nam m'n hand vast en legde die op zijn gitaar. De tunnel was wat korter nu en ik belande in het gras van het Baudelopark, tijdens de Gentse feesten. Ik lag weer naast het meisje en we keken naar de sterren terwijl op het podium een folk groepje speelde.

"Ik zie je graag, Daan." zei het meisje.
- "Ik jou ook." en ik kuste haar op haar kaak.
Zij draaide haar gezicht en kust me op m'n mond.
Ik nam haar in m'n armen en streelde door haar haren.
- "Ik wil dat dit nooit voorbij gaat."
"Ik ook niet."

"Of dit." zei Vos, en even later dreven we alweer door de tunnel van licht. We stonden in een park in Londen, in de verte zag ik mezelf liggen met het meisje in m'n armen. We keken alweer naar de wolken. Het meisje draaide me om en kuste me.

"Zie je wat ik bedoel?" zei Vos. "Zie je het verschil, tussen dit meisje en Maaike?"
Ik dacht na. - "Nee, Vos. Ik zie het niet."
Luc De Vos gaf mij een mep.
"Kijk dan beter!"

Daar gingen we de witte tunnel weer in. Ik stond plots in de living van mijn huis. Ik zat aan mijn bureau, en het meisje had zich op één of andere manier op mijn schoot gewrongen. Zo zaten we daar gezellig bij elkaar, op één stoel.

"Ik ben een beetje verliefd" zei het meisje.
Ik zag mijn wereld voor m'n ogen vergaan.
- "Op wie?"
"Op Lieven." zei ze.

Luc De Vos name me snel bij de arm.
"Foutje, dat is niet wat ik je wou tonen." zei hij, en hij trok me weer mee de witte tunnel in. Even later stond ik weer in mijn appartement in Parijs.
"Zo." zij Luc De Vos. "Nu ben je terug thuis. Zeg eens, Daan. Wat heb je nu gezien."
- "Een meisje dat me echt graag zag en echt om me gaf."
"Goed zo, Daan. Dat is wat ik je wou tonen. Maaike was niet het juiste meisje voor jou, Daan."
- "Ik weet het niet, Vos." zei ik. "Als ze niet het juiste meisje voor me is, waarom denk ik dan zo vaak aan haar? Waarom kan ik m'n gedachten niet van haar af houden? Waarom denk ik dan dat we zo goed gemaakt zijn voor elkaar?"
"Omdat je een domme kloot bent, Daan. Daarom."
- "Vind je dan echt dat we niet bij elkaar passen?"
"Jawel, Daan. Zij past net heel erg goed bij jou. Jullie zijn allebei domme kloten."
- "Waarom werkt het dan niet, Vos?"
"Omdat zij jou niet graag ziet, Daan. Begrijp dat toch eens."
- "Maar waarom ziet ze me niet graag?"
"Omdat ze er niet klaar voor is, Daan. Zij wil nog wat fladderen, nog wat zoeken wat haar aan bij dit leven houdt."

Ik dacht na. Bovendien pieste ik in de lavabo.

- "Goed." zei ik. "What's next, Vos? Waar gaan we nu heen?"
"Vanavond gaan we nergens meer heen, Daan. Maar misschien kom ik morgen terug."
- "Goed, dan ga ik slapen."
"Goed, slaap zacht, kleine Daan."
- "Slaap zacht, Vos."

Het was gestopt met sneeuwen buiten. Luc De Vos nam zijn gitaar, speelde de intro van Mia en verdween in een witte bal van licht. Even werd de kamer verbindend wit en even daarna werd alles weer grauw en duister. Ik nam nog een pint uit de ijskast, dronk, stak een sigaret op en viel in een diepe, diepe slaap.

75.

Als ik later een oude man zal zijn, wil ik postbode worden in een heuvelig dorpje. Ik zal er met mijn fiets rondrijden en in elk café een druppel drinken. Elke dag zal hetzelfde zijn en elke dag zal ik kijken of ik een brief heb van jou.

12 jan 2012

74.

Dronken hamburgers in een ander land.

73.

Ik wankel het café uit. Zes euro en een half per pint. Ik haat Parijs. Ik haat Fransen in het algemeen denk ik. Het meisje waar ik de hele avond mee stond te praten gaat naar huis. Ik weet niet wat "wil je met niet met mij meekomen" is in 't Frans, dus zeg ik beter niets. Naar huis dan maar, gestrompeld; de metro's rijden natuurlijk ook niet meer. Verdomme, m'n kop doet zeer.

En ik zoek mijn gsm en ik zoek mijn sleutels en ik zoek de verbinding en ik zoek naar berichtjes en ik kijk of ze online is en ik kijk of ze iets wilt zeggen tegen mij en ik wacht en ik wacht en ik wacht en ik verbreek de verbinding en ik strompel verder. En thuisgekomen schrijf ik iets wat nergens op slaat en ik ga slapen en ik tel af naar de tijd dat ik terug naast Maaike mag liggen en ik vraag me af hoe lang dat duurt en ik weet ergens dat het nooit meer zal gebeuren.

Ik mis mijn motorfiets.

72.

Kom hier, meisje. Kom dicht bij mij. Ik zal je troosten als je verdriet hebt. Ik zal je aaien als je pijn hebt. Ik zal je liefhebben als jij dat nodig hebt. Ik zal je bier betalen als je dronken wilt zijn. Ik zal je veilig thuis brengen als je verdwaald bent.

Ik zal je de wereld laten zien als jouw wereld te klein is geworden. Ik zal de deur openen als je huis in brand staat. Ik zal met je water geven als je verdord bent. Ik zal je beschermen als je beschermd wilt worden en je slaan als je geslagen wilt worden. En ik zal koppig zijn als jij koppig bent, en het licht zien als het donker is.

En ik zal weg gaan als je wilt dat ik weg ga.
Of dat zal ik tenminste proberen.

71.

Ik luister graag naar Gorki als ik verdrietig ben. Soms luister ik ook graag naar A Brand als ik verdrietig ben. Of naar Daan. Of naar Spinvis. Eigenlijk zijn er weinig dingen waar ik niet graag naar luister als ik verdrietig ben. En als ik gelukkig ben luister ik er ook naar.

70.

Ik wil dat meisje dat op de metro zat te huilen op mijn schoot pakken en liegen dat het allemaal wel goed komt. Daarna zal ik haar kleren uit doen en haar borstjes strelen.

69.

Ik ben negentien. Ik woon samen met het mooiste meisje van de hele wereld. We zijn al een jaar tesamen. Het leven is goed. De bloemen bloeien, de schapen blaten en ik ben oprecht gelukkig.

Op een dag krijg ik een email met een tiental mensen in cc. Ik beantwoord de mail aan alle ontvangers. Ik vertel hen dat het niet netjes is mijn email adres met al die mensen te delen. Ik schrijf dat ik niet van spam hou.

En plots voegt één meisje me toe op msn: Sara.

Ik ken Sara niet. Ik heb nog nooit van Sara gehoord. Maar Sara voegde me toe, zonder reden. En ik begon tegen Sara te praten. En we bleven praten. En op 't einde van de avond sprak ze een gedichtje in op m'n voicemail. Jaren lang beleven we chatten en sms'en. En een paar keer heeft ze gevraagd of ik met haar wou afspreken.

Ik heb Sara nooit ontmoet, ik was bang dat meisje van m'n leven kwijt te geraken. Maar lang hebben ik en Sara contact gehouden. Tot ook dat is gestopt. En nu mis ik Sara een beetje.

68.

Zij was het meisje dat ongeluk verkoos boven middelmatigheid. En ik was vergeten daar ongelofelijk veel respect voor te hebben. Even later werd ikzelf de middelmatigheid.

11 jan 2012

67.

Geachte hoofdredactie van De Morgen

Graag had ik u het volgend schrijven overgemaakt. Het betreft een persoonlijke oproep mijnentwege die ik graag integraal en onveranderd in uw krant zag verschijnen. Ik dacht hierbij aan het stukje onderaan de eerste pagina van de eerste katern - u weet wel, dat stukje waar vroeger Camps en Dewulf hun ding deden. Gezien dit stukje in moderner dagen steeds minder kwaliteitsliteratuur brengt, vond ik mijn bijdrage best passen.

- - -

Geachte inwoners van België,
Liefste meisjes,

Dit is een oproep aan alle mooie meisjes onder jullie. Graag breng ik u op de hoogte van mijn zoektocht naar een nieuw meisje van mijn leven (hierna "meisje" genoemd). De positie is meteen beschikbaar en sollicitaties kunnen verstuurd worden naar mijn email adres.

Graag wens ik ook volgende beschrijving van het ideale meisje van mijn leven te geven. Indien u aan minder dan de helft van de voorwaarden voldoet, stel ik u voor geen brief te schrijven. Dat zou immers enkel tijdverspilling voor u en mij zijn.

  1. Het meisje dient tussen de 1m55 en 1m70 groot te zijn. Groter is mogelijk, indien afgezien wordt van het dragen van hakken of andere hoge schoenen.
  2. Het meisje moet mooi tot heel mooi zijn. Meisjes die zichzelf fantastisch vinden mogen het met andere woorden wel vergeten. Blauwe ogen zijn een pluspunt, maar andere kleuren zijn aanvaardbaar. Zo heb ik bijvoorbeeld nog nooit gevreeën met een meisje met rode ogen.
  3. Het meisje moet fan zijn van dEUS, Gorki, Maes en mij.
  4. Het meisje dient goed geborst te zijn, een stevige borst belooft immers een stevige seksuele drang en een grote vruchtbaarheid.
  5. Een veelbelovende seksuele drift is steeds een pluspunt. Behalve als ik hoofdpijn heb, dan dient het meisje haar bek te houden.
  6. Het meisje mag niet zagen als ik een pintje drink.
  7. Het meisje mag niet zagen als ik een sigaretje rook.
  8. Het meisje mag niet zagen als ik naar andere meisjes kijk.
  9. Het meisje mag niet zagen.
  10. Roken is een pluspunt, maar geen vereiste. Roken in het huis van het meisje is echter wel een vereiste.
  11. Mogelijke namen die de slaagkansen van het meisje verhogen: Maaike, Sien, Sofie en Nimue. Voor meisjes met een andere naam is een officiële naamsverandering aan te raden. Zeker te vermijden zijn Jenny, Barbara, Marianne en Tom.
  12. Het meisje moet van de eerste dag beschikbaar zijn voor seksuele relaties en dient mij meteen lief te hebben. Ook dient zij mij niet te storen als ik bezig ben met belangrijker zaken. Ook moet zij beschikbaar zijn om sigaretten te kopen en moet zij vierentwintig uur per dag bereikbaar zijn via gsm, telefoon of internet.
  13. Het meisje moet graag weg gaan, maar niet als ik niet wil weggaan. Als ik dan uit ga met dit meisje, moet zij ervoor zorgen dat ik door blijf gaan tot het écht leuk is.
  14. Het meisje moet het leuk vinden achterop een Suzuki GSX750e motorfiets te zitten terwijl ik aan een duizelingwekkende snelheid op de kleine ring van Gent rij.
  15. Het meisje moet kunnen praten over belangrijke dingen als liefde en diepe gevoelens. Bovendien moet ze steeds akkoord gaan met mijn stellingen daaromtrent.
Kandidaturen kunnen zo snel mogelijk verstuurd worden naar mijn email adres.

In de hoop u snel lief te hebben,
Vriendelijke groeten,

Dhr. D. Petersen Skaeg

66.

Ik zag er nog eentje op de metro. Zo'n meisje met ongekuiste nagels en een aura waarvan afstraalt dat ze nooit nog een andere jongen moet hebben. We keken elkaar even in de ogen; ik glimlachte en zij probeerde hetzelfde te doen. Ze trok een grimas.

In haar ogen dacht ik het jaren vruchteloos dolen te zien, het zoeken naar steeds sterkere liefde.

En toen moest ik afstappen. Ik knikte vriendelijk naar haar en zij probeerde hetzelfde te doen.

65.

Ik wil dronken op de eifeltoren staan.

64.

Als ik in Amerika woonde, zou ik ook president proberen worden.
Ik zou er de slimste republikein zijn en stiekem een socialistisch model inbouwen.

63.

Ik ben vijftien en ik wil vrijen met een meisje. Eigenlijk doet het er weinig toe wat voor een meisje, als ze maar een vagijn en borstjes heeft. Ik kies er dus eentje uit dat mij ook uitkiest, neem de trein naar haar huis en zeg "goeiedag". Ze is blij me te zien, ze kust me en we zijn beide blij. Ik vind het geen mooi meisje, maar ik vind mezelf ook niet zo mooi, dus het geeft niet.

Het volgende weekend zit ik weer bij dat meisje. Ze is negentien en we gaan naar een feestje. Het feestje is saai, maar ik mag aan 't meisjes borstjes komen. Ook kussen we. Daarna gaan we naar haar huis en daar moet ik van haar mama in de logeerkamer slapen. Maar het meisje komt mee naar de logeerkamer en ze kust me.

Het meisje draagt een Winny The Pooh pyama. Gelukkig doet ze hem snel uit.

We vrijen. Ik voor de eerste keer, zij voor de eerste keer. Het is niet zo leuk en er is bloed. Ik hou niet van bloed. Ik hou niet zoveel van vrijen. Toch neem ik me voor nog veel te oefenen tot ik het wel leuk vind. De tweede keer vind ik het al veel leuker.

Een paar weken later gaat het meisje met mij naar de trein. Ik ga naar huis, ik was er het hele weekend. Ik zeg dat ik twijfel over mijn gevoelens. Zij huilt. Gelukkig gaan de deuren van de trein daarna dicht. De trein rijdt weg en ik zie haar nooit meer terug.

Karma is a bitch.

62.

Het derde spelletje: zesde van de veertien. Net boven het gemiddelde dus; alweer. Ik ben gedoemd, verdoemd om eeuwig binnen het gemiddelde te blijven. Nuja, het geeft niet. Ik zal als de middelmaat in m'n bed blijven zitten, met een pint in m'n hand en een sigaret in m'n hand, kijkend naar de weakest link. Ik zou als zesde uitgestemd worden, moest ik door de voorronde geraken. Ondertussen kijk ik naar Maaike, die online is maar niet tegen me praat. Heerlijk.

10 jan 2012

61.

Zevende van de zestien in de eerste rond. Zevende van de zestien in de tweede ronde. Ik ben geschapen om net boven het gemiddelde te blijven hangen. Eén spelletje te gaan, tijd om op te reizen! Tijd om die hoop computernerds te tonen wat jaren van tactische computerspelletjes heeft opgebracht! Ik zal niet sterven, ik zal beurt na beurt, wave na wave neermaaien met mijn cyber gun! Tijd om de eerste te worden, de alfa male, de niet-nieuwe-man! Ik krijg alles wat ik wil en ik zal het bewijzen!

En als het niet lukt, dan was het maar een spelletje.

60.

Laser shooten met de collega's. Met de fucking collega's. Zo ver is het gekomen, dat ik in een stad zit waar ik niemand ken behalve m'n collega's. En m'n vriendin zit een land verder, en ze praat niet meer met me, en ze denkt niet meer aan me, en ze is ook niet eens meer m'n vriendin.

Ik wil een dappere klootzak zijn. Ik wil met mezelf leren leven. Met mensen kunnen praten. Met meisjes kunnen vrijen. M'n echte wederhelft vinden. Maar elke keer ik iets schrijf wil ik wel iets. Ik wil teveel en heb te weinig moed. Ik ben geen winner, ik ben een loser.

Dat moet maar eens gedaan zijn, verdorie. M'n gedumpt zijn white card is bijna opgebruikt. Nu moet ik vechten. Met lasers. En ik hoop dat ik zal winnen. Ik moet winnen.

En daarna plaats ik een zoekertje: kltzk, 25j, m zkt msj vn zn lvn.

59.

Het spijt me, Dokter.
Ik was gewoon even vergeten te leven.

58.

Ik stel me voor hoe Maaike nu in een anders' bed ligt. Ik stel me voor hoe ze passioneel met een andere kerel vrijed. Ik wordt er ongelofelijk woedend van.

Ik stel me voor hoe ze daar dan naakt ligt in het donker, met die snurkende klootzak naast haar. Ik stel me voor hoe ze in het donker toch nog even aan me denkt.

Ik wou dat mijn gevoelens af en toe eens wat meer naar mijn verstand zouden luisteren.

9 jan 2012

57.

Tijd voor de ware beproeving. Alleen zijn. In een land waar ik de taal amper spreek. Zonder een meisje dat thuis op me wacht. Drie weken, evenveel als de vorig keer. Drie weken en dan keer ik terug, voor twee weken. Dan trek ik de wereld in, gedurende twee weken. En dan kom ik terug naar hier. Om hier nog wat alleen te zijn.

Ik weet eigenlijk niet goed of ik het nog zie zitten. De eerste avond is in ieder geval al niet schitterend. Goed, ik ben moe; ik heb weinig geslapen. En ik ben blij dat ik brood en kaas gekocht heb. En bier natuurlijk, dat heb ik ook gekocht. En het is lekker bier. Ik heb nog over, maar niet zoveel meer.

Verdomme, waarom doe ik dat toch allemaal. Zou het me goed doen op lange termijn? Zou ik er sterker van worden? Misschien. Ik geloof wel dat het mijn blik kan verruimen. Maar, verdomme, 't is lastig om alleen te zijn.

56.

Nu heb ik niets meer om naar af te tellen.

55.

Parijs is een vuile stad waar iedereen dan nog eens frans praat ook.

54.

Helena,
Ik ben nu even weg van jou
Ik sta te rillen van de kou
De warmte die j'hebt mee genomen.

Ik weet niet goed meer wat ik dacht
Maar ik had zelf ook niet verwacht
Dat ook ik zou blijven wachten.

Ik sta weer als een idioot
Mezelf hier te vermannen
Ik kan niet ver meer plannen
Ik moet mezelf vergeten zijn
Vergeten dat ik niet meer van je hou

En 't spijt me echt, Helena
't was goed, Helena,
Bij jou

Helena,
Die dromen die ik achter liet
Dat dronken leven vol verdriet
Zelfs dat is niet meer terug gekomen.

Ik mis iets maar ik weet niet wat
Mn hoofd is leeg, ik dool maar wat
En toch kan ik er niet van houden

En echt, 'k probeer weer blij te zijn
Probeer je te vergeten
Jouw beeld te doen verbleken
Maar toch denk ik nog soms aan jou
Besef ik dat ik echt wel van je hou

Maar 'k ben niet klaar, Helena
Niet klaar, Helena
Voor jou.

Helena,
Terug keren, dat kan ik niet
Dat doet je enkel meer verdriet
Ook zonder je, kan ik wel leven

Ik zou dezelfde weg uit gaan
Je lange haren gaan er aan
We zouden samen toch wegkwijnen

En straks komt toch die ware man
Die jou meer kan verwennen,
Ik zal het niet ontkennen
Het zal me zeer doen als geneen
Maar ik zal trots en koppig zijn voor jou

Maar 'k hou van jou, Helena
Van jou, Helena
Van jou.

53.

Ik vind het jammer dat het al weken geleden is sinds ik voor 't laatst "slaap zacht" zei tegen Maaike.

8 jan 2012

52.

Ik wil graag nog eens de hele dag in mijn bed liggen.

51.

Confetti in mijn bed. In Gavere wordt het carnaval kennelijk een maand te vroeg ingeleid. Confetti, meisjes met vreemde maskers en veselijke muziek, wat moet een mens nog meer? Bier natuurlijk, bier en geen morele bezwaren in benevelde toestand langs Gaverse veldwegeltjes te scheuren.

Maaike belde me vanacht. Ze zei dat ze me miste. Ik zei haar dat ik haar ook miste. Daarna zei ik haar dat er een mooi meisje met een lelijk masker buiten op me wachte. Daarop wist ze niet goed wat zeggen, dus daarom zei ze niets. Dus zei ik: "Slaap wel, m'n liefste. Droom zacht dat ik op je wacht." Ze begreep me eerst niet, "Vlieg met me mee naar de regenboog" speelde immers op hoog volume door de boksen. Ik schreewde het dan nog maar eens door de telefoon. Een meisje in een groot pompoenenpak keek me vreemd, maar vertederd aan.

Toen zei Maaike dat ik niet op d'r moest wachten, dat het hopeloos was. Dat ze nooit terug zou komen. "Dat geeft niet," opperde ik, "wachten doe ik toch." Ook daarop wist niet wat zeggen. "Slaap zacht, Daan." zei ze. Ik zei hetzelfde en legde de telefoon toe. Buiten stond immers een mooi meisje met een lelijk masker te wachten op mij.

7 jan 2012

50.

Ik probeer te leren alleen te zijn. Ik probeer het echt. Ik probeer thuis te zitten en een computerspelletje te spelen. Ik probeer weg te gaan met vrienden. Ik probeer te drinken, ik probeer te zuipen. Ik probeer keihard naar muziek te luisteren. Ik probeer niet meer aan je te denken.

En als dat niet lukt probeer ik naar een ander meisje te gaan. Dan probeer ik je te vergeten door bij en ander te zijn. En soms, dan lukt dat. Soms denk ik dan even niet aan jou. Maar dan word ik 's morgens wakker en denk ik weer aan jou.

Ik beloof dat ik harder zal proberen.
... maar laat me eerst nog even op je wachten.

49.

Ik lig dronken in m'n bad. Ik lig graag dronken in m'n bad. Het is ontspannend om dronken in je bad te liggen, vind ik.

Ik heb vandaag nog eens diep over Maaike nagedacht. Tot conclusies ben ik niet gekomen, maar ik heb wel bedacht dat het lang geleden is dat een meisje me nog tot zoveel waanzin heeft geleid.

En waarom eigenlijk? Om seks met dat heerlijke lijfje van haar? Nee, dat zou ik best wel kunnen opgeven - denk ik. Zodoende zat ik mij af te vragen wat mij dan wel zo naar haar doet hunkeren.

Ik heb ook al bedacht dat het is omdat ze van west vlaanderen komt. Maar ik ken nog mensen uit west vlaanderen en daar ben ik nooit verliefd op geworden.

Ik denk dat het is omdat Maaike me gewoon begrijpt.

48.

Ik wil niet alleen maar zwemmen, Vis. Zwemmen, daar ben ik nu te oud voor geworden. Want van zwemmen worden we niet beter. Dat hebben ze ons op school geleerd. Dat hebben ze er in gestampt met hun boeken, hard hamerend op ons fragiele hersentjes. En ze hebben gelijk, Vis; ze hebben gelijk en jij weet even goed als mij waarom.

Ik wil alleen maar vechten, Vis. Ik wil vechten tegen alles waartegen gevochten moet worden. Je roept dat het leven een klucht is, dat jij er helemaal niets aan kan doen. Je gilt dat jij je pillen nodig hebt, dat het zonder niet lukt. Dat je 's ochtends een blauwe moet nemen, een blauwe met een slok whisky om 'm door te spoelen. En 's middags moet je een gele, en je grijpt weer naar de fles. En 's avonds een rode, want die helpt je in slaap te wiegen. Je bent verslaafd aan je gestoordheid, je tegendraadsheid, je drang om simpelweg niet te zijn. Je wilt niet zijn. Je wilt niet zijn.

Maar ik wil wél dat je bent. Ik wil neerdalen in die wereld van jou. Ik wil je komen opzoeken in dat huisje dat je bouwde met je blauwe, gele en rode pillen. En ik wil dat je mij toont wat je daar ziet, in dat wereldje van jou. Ik wil meegaan met je zwemmen, als jij daarna meedoet met mijn vechten. Want, weet je, Vis. De strijd is minder hopeloos dan je wel denkt.

Jij zegt dat het een klucht is en dat het er allemaal niet toe doet. Maar kijk naar het water van de zee, Vis. Kijk hoe het opspat in de branding. Zie hoe de natuur zijn gang gaat, hoe de kat speelt met de muis, hoe de havik van honderden meters hoog een veldmuis door het gras ziet rennen. Zie hoe de natuur elke dag tegen z'n eigen nutteloosheid vecht.

En het is een klucht, Vis. Je hebt gelijk dat je alleen maar wilt zwemmen. Maar zelfs als het een klucht is, is het dan niet onze plicht om die klucht zo mooi mogelijk te maken? Hebben we het niet te goed aan onszelf om onze droomkastelen zo groot mogelijk te bouwen? En natuurlijk zullen ze instorten of geplunderd worden, dat is immers de klucht. Maar, Vis, zonder dat bouwen zijn we niets.

Ik ben niet vergeten dat we diep vanbinnen alemaal klootzakken zijn, Vis. Ik weet hoe jij er over denkt. En ik kan je zelfs geen ongelijk geven, het gebeurt elke dag opnieuw en opnieuw. Maar weet je, Vis, jij bent wel vergeten dat we ook dat ander kantje hebben, dat kantje dat vrienden maakt. Dat kantje dat liefde maakt. Dat kantje dat ons leerde vechten.

En jij zegt dat we nooit gelijk zullen zijn, Vis. Maar weet je, Vis, mijn ogen zijn bijna even blauw als de jouwe. We zoeken hetzelfde, maar op een andere manier. En ik weet dat ik je niet helemaal kan begrijpen, want er gaat zoveel verloren in de woorden die we spreken. Maar ik kan wel proberen, Vis. Ik kan stil zijn en ik kan luisteren. En ik kan proberen je lasten te dragen, en ik kan proberen geduldig te zijn, en ik kan proberen je langzaam mee te nemen uit de zee. En je zal moeten vechten aan wal, en het zal niet altijd leuk zijn. En je zal terug naar het water verlangen, maar ik zal je pillen bewaren en je diepste gedachten verdrinken met een fles whisky. En ik zal je leren kijken zoals je nooit zag.

Kom, Vis, kom uit het water. Er is nog tijd genoeg om te zwemmen. Volgende week zwemmen we samen het kanaal over, als je dat wilt. Maar eerst moeten we vechten, zeven dagen lang, eerst moeten we vechten voor ons belang.

6 jan 2012

47.

Zou ze soms nog aan me denken,
wilt ze soms nog bij me zijn.
Is het allemaal verloren
of volgt weer het refrein?

5 jan 2012

46.

Sherlock Holmes, de tweede film, in de cinema met Fiona. De klootzak in mij haalt de bovenhand. Ze zou moeten weten dat het fake is, dat het maar een afspiegeling van the real deal is. Ze zou het moeten zien in mijn leugens, moeten horen in mijn stem, moeten ruiken in mijn haren. En toch neemt ze mijn hand vast. Ze pakt mijn hand vast net op dat moment dat ik aan Maaike denk.

"Zoek iets om te doen dat niet destructief is" zei Jane. Ik wou niet naar haar luisteren. Ik wou dat pure nemen, nemen en verpletteren. Omdat puur niet mooi is. En nu heeft zij mijn hand vast. In de duisternis van de cinema verlangt zij naar mij.

En ik zal naar haar verlangen, voor een avond. En ik zal naar haar luisteren als ze praat. En ik zal haar opwachten als ze naar mij komt. Ik zal ze strelen, ik zal ze liefhebben, maar zij zal mij niet kennen. Ze zal nooit weten wat ik echt wil, wat ik echt verlang. En op een dag zal ik weg gaan, en zij zal vragen waarom. En ik zal óók geen antwoord hebben.

Ik wou dat ik een brief kon schrijven. Ik wou dat ik haar kon zeggen dat ze weg moet rennen van mij. Ik wou dat haar vriendinnen haar zouden waarschuwen voor mij. Maar nu kan ik alleen maar zitten en kijken en wachten tot ze haar gezichtje naar het mijne draait.

Ik ben mijn geweten; ik kom later wel eens terug.

45.

Ik was op zoek naar mijn bankkaart in m'n portefeuille, gewoon om in te loggen op internetbankieren. En Maaike viel er uit. Een foto can Maaike, uiteraard, een pasfoto van enkele jaren geleden, enkele jaren voor ik ze kende zelfs. Ze keek niet blij op de foto, een beetje als een omgekeerde glimlach, maar dat deed er niet toe voor mij; ik vond het een prachtige foto.

En nu ligt die foto tussen mijn klein geld op mijn bureau. Af en toe neem ik hem eens vast, gewoon om eventjes het gevoelte hebben dat ik Maaike vast heb. Waarom ik het doe weet ik niet goed, ik ben ze eigenlijk al half vergeten. Ik voel me niet meer hopeloos verloren, ik heb niet meer het gevoel dat ik er nooit meer over zal geraken. Dat is allemaal opgehouden, en ik ben er zeker van dat dat een verdienste van Fiona is.

En toch zit ik nog te wachten tot ze thuis komt 's avonds, toch hou ik er van ze online te zien. Toch neem ik af en toe die foto op om aan haar te denken. Toch heb ik het gevoel dat ik haar mis. Omdat ik geloof dat we ooit eens bij elkaar zullen horen.

Op die momenten vind ik mezelf een vreselijke idioot.

44.

Er tintelt iets in mijn buik. Het is misshcien de black label johny walkers van gisteren, maar ik denk eerder dat het angst is. Maandag moet ik weer verhuizen en ik ben bang om de afstand tussen mij en Maaike nog zoveel te vergroten. Ik ben vooral bang dat ik Maaike niet meer zal zien.

Ik vraag me af waar ze rond hangt. Ik vraag me af wat ze aan het doen is. Ik probeer me niet voor te stellen hoe ze in iemand anders armen ligt te geeuwen, maar doe het toch. Ik vraag me af of ze nog aan me denkt.

Het waait al drie dagen aan een stuk. Het waait zo hard dat ik me af vraag of ik niet gewoon mee zou kunnen waaien, naar heel ver hier vandaan. Ik ga buiten staan, sprijd mijn armen en droom, maar bedenk dat ik weer wat bijgekomen ben en dus zeker niet zal wegvliegen. Jammer, want er staat een westenwind. En dat is waar Maaike is.