Ik sta onder de douche. Ik sta dus, eigenlijk, te douchen. Ondertussen ligt Maaike op haar rug met een op-en-neergaande penis in haar vagijn. Het is helaas niet mijn penis en het hele scenario speelt zich af in mijn hoofd. Waarschijnlijk waren ze niet bezig precies als ik ging douchen. Misschien hadden ze dan al net gedaan, misschien moesten ze toen nog beginnen. Misschien doen ze vanavond ook wel gewoon niets, maar dat kan ik me moeilijk voorstellen.
Maar goed, ik sta dus te douchen en te denken aan hoe Maaike in Gent of Oostende ligt te rollebollen met een gast waar ik weinig respect voor heb. Ik heb dat niet graag, ik vraag me af wat ik daar aan kan doen. Niet dat ik me afvraag hoe ik haar kan stoppen, met een sms'je of een directe trein richting Gent en Oostende, nee, ik zit me af te vragen hoe ik mezelf kan stoppen dat niet graag te hebben. Hoe ik mezelf kan stoppen aan Maaike te denken. Hoe ik mezelf kan stoppen met denken überhaupt.
Eigenlijk geloof ik misschien wat té hard in die predeterminatie. Predeterminatie is het geloof dat alles vast ligt, dat er geen vrije keuze bestaat en elke gedachte vooraf vastgelegd werd. Niet dat we gestuurd worden door een hoger wezen, of dat iedereen een doel heeft in dit rottig bestaan; nee, het is eenvoudigweg het gebrek aan toeval. Het maakt voor ons absoluut niet uit of toeval bestaat of niet, gezien we de gigantische berekening toch niet kunnen voorspellen, kunnen we er toch geen klote aan doen. En zolang we 't niet kunnen voorspellen, hebben we er toch niets aan, dus kunnen we onze illusie van vrije keuze netjes blijven behouden.
Zo stond ik me dus af te vragen hoe ik Maaike kan vergeven, hoe ik Maaike kan vergeten, hoe ik m'n leven terug in m'n handen kan nemen. En toen bedacht ik plots dat ik dat helemaal niet kan, dat ik dat nooit gekunnen heb. Ik heb altijd alles wat op de loop laten gaan, steeds de kabbelende weg gepakt. Ik denk niet dat ik ooit al een keuze gemaakt heb die m'n leven echt zo drastisch heeft veranderd.
Zoals vroeger, deze zomer. Toen lag Maaike ook op haar rug met een penis in haar vagijn. En toen heb ik ook gezegd dat ik nooit nog met haar zou praten, dat ik nooit meer met haar zou drinken, dat ik nooit meer met haar zou vrijen. En een maand later zat ik met haar te praten, zat ik met haar te drinken en lag ik met haar te vrijen. Dus het maakt niet uit wat ik nu denk, zeg of besluit; over twee maanden is alles toch weer veranderd en denk ik weer iets helemaal anders.
Dus daar sta ik dan, in de douche, me af te vragen of ik eigenlijk ooit al eens mijn leven in eigen handen heb gehad. En sta ik daar naakt, met stomend water op mijn kop, te beseffen dat ik een slaaf ben van mijn belachelijk geloof. Ik hoop dat ik snel gedetermineerd word mijn leven in eigen handen te nemen. Maar eerst moet ik nog even denken aan penissen en vagijnen waar ik niets meer mee te maken heb.