26 feb 2012

Niet bang meer voor het donker

De achterrem van m'n motorfiets is eraf gevallen, Maaike. Kan je dat geloven? Een achterrem die gewoon van een motorfiets valt? Je zou bijna zeggen dat iemand 'm heeft losgeschroefd. Hij viel er gewoon af, onder het rijden, knal, geen rem meer. Nuja, ik had nog een voorrem, maar toch. Ik hield van m'n achterrem, nu is 'm eraf gevallen. Gelukkig zetten ze 'm er morgen terug op.

Ik luister al de hele dag naar een liedje van een meisje met een viool die rare bewegingen maakt. Ze lacht schattig in haar video. Ze lacht speciaal voor mij, denk ik. Ze kent me nog niet, maar ik voel dat ze al van me houdt. Jammer genoeg zal ik ze nooit kennen en zal het steeds een hypothese zijn.

Ik heb een meisje afgewezen vandaag. Nuja, ik wijs al de hele maand een meisje af. Ik weet niet altijd goed waarom ik dat doe, want het is een zacht meisje. En toch wees ik haar af. Ik had wel kunnen liegen en zeggen dat ik voor altijd bij haar zou zijn, maar dat wou ik niet, dus wees ik haar af.

Ik ben niet meer zo bang om alleen te zijn, Maaike. Ik denk eigenlijk dat ik nooit echt bang geweest ben. Ik denk dat ik gewoon bij jou wou zijn. Ik wil nog altijd bij jou zijn, Maaike, maar het doet niet meer zoveel pijn.

Nu ga ik terug hard worden, Maaike, en stoer, en succesvol, en ik ga dingen doen die ik niet mogelijk had geacht. Het lukt wel, dat leven, denk ik zo bij mezelf.

Maar ik mis je best wel.

Dag Maaike,
Da-ag, Maaike,
Droom zacht, Maaike.

22 feb 2012

Pijnlijk intelligente vragen

Meisje: "Heb je eigenlijk die foto van Maaike al uit je portefeuille gehaald?"
Ik: "Nee."

Zou het kunnen dat ik huil?

Zou het kunnen dat ik huil als ik geeuw?
Dat die tranen die uit mijn ogen komen wel gevoed zijn door emotie?
Dat ik wel zichtbaar kan rouwen, maar niet terwijl ik het voel.

21 feb 2012

Waarschuwing van een goede vriendin

Ik zag dat dit circuleerde op het internet. Ik dacht, ik zet het maar ook zelf even in de kijker.

Lieve meisjes,

Daan hier, 't is een paté.
Ik ken hem al een beetje nu en ik heb iets te vertellen.
Ken je die zelfmoordterroristen uit het verre oosten?
Wel Daan, die is een beetje zo.
Maar toch ook een beetje anders.
Want zelfmoordterroristen die doen het eerder uit een soort van: "Ja, lang leve mijn vaderland, het is toch waar zeker?!" en een: "Ja, lang leve al die maagden! Daar heb ik zin in.",
terwijl Daan al zijn roekeloze acties meer doet uit een soort van: "Hé, wat doet dit knopje?".
Het lijkt me dat mijn vergelijking eigenlijk niet zo accuraat is.

Onthou gewoon het laatste. "Hé, wat doet dit knopje." En wees geen machientje!

Kusje!
Jane.

PS.: Als je je aangesproken voelt, dan ben je het ook. behalve jij sofie.

20 feb 2012

Science of sleep

You know, I don't know Stephanie and all, but maybe she has a pattern. She... she doesn't wanna get hurt and by that she's hurting people. And by hurting people she thinks she's not gonna get hurt, ... but she gets hurt.

18 feb 2012

Dat vreemde gevoel

We zitten in 't Dambert, op dezelfde plaats waar ik gisteren ook zat met een ander meisje. Ze is mooi, ze is nog altijd mooi. Niet traditioneel mooi, maar dat mooi dat ik zo graag zie; dat mooi dat eigenlijk best lelijk is.

"Waarom zeg je nooit gewoon wat je bedoelt?"
Ze keek me aan met een dwaze blik.
- "Ik zeg toch wat ik bedoel?"
"Nee", zei ik, "je zegt wat je denkt dat je moet zeggen."

Ze begreep me niet.
"Kijk, meisje, ik begrijp niet wat je zegt."
- "Maar ik ben toch duidelijk geweest tegen je?"
"Mis je me?"
- "Nee."
"Waarom zeg je dat?"
- "Omdat ik je geen hoop wil geven."

Ik voelde me kwaad. Ik wou het niet uiten, maar ik voelde me toch een beetje kwaad.
"Wat schreef je gisteren?" vroeg ik.
- "Ik weet het niet." gaf ze toe.
- "Enkel hoe ik me voel..."
"En je mist me dan helemaal niet?"
- "Tuurlijk wel, Daan, ik mis je wel."
"Waarom zeg je dat dan niet gewoon?"
- "Omdat ik dat niet kan."

Ik was het beu, die vreemde berichten, die vreemde gedachten, die betekenisloze tekstjes waar niemand uit kon opmaken wat er eigenlijk stond.

Ik stelde me recht, pakte mijn jas en ging naast haar staan. Ik bukte me, ik kuste ze. Ik voelde haar lippen opengaan zoals toen met die eerste kus. Ik wist dat zij zich niet meer kon herinneren wat er toen gebeurde, maar ik wel. Haar mond ging een beetje open en de theaterkus veranderde in een echte kus. Voor eventjes, heel eventjes.

"Laat me wat weten als je beter weet wat je bedoelt." zei ik.
Ze huilde.
"Ik zie je graag, Maaike." zei ik.

Ik ging naar buiten. Het regende.
Ergens was er een meisje dat op me aan het wachten was.

17 feb 2012

Nawenen

Een fleske blauwe chimay, da's het laatste dat ik zie als ik het station van Parijs buiten rij. Het moest natuurlijk blauwe chimay zijn; geen heiniken of 1664 of duvel of stella of zelfs maes. Nee, blauwe chimay. Omdat Maaike dat nog graag eens dronk, natuurlijk. Omdat zij dat wel nog eens kon smaken.

Het komt er langzaam aan, dat besef dat ze ook niet perfect was. Dat dat leven dat zij leidde ook niet was wat ik wou doen. Dat er ook meisjes zijn die wel doen waar zij van droomde. Ik wil dat tegenhouden, maar ik moet het laten gaan.

Ik beloofde de wereld aan een meisje. Ik heb dat nog al eens gedaan. Ik word er goed in; je zegt wat het meisje wilt horen, je deelt jouw dromen en ze houdt van jou. Ik zei niets over het café dat ik met jou wou beginnen.

De blogs worden minder regelmatig, ik voel dat ik minder aan je denk.

Maaike, m'n Maaike, als je blijven wilt, dan vlug.

Oude liefde roest

Zo, dat was het dan. Het was gegaan zoals ze gezegd had. Ik moest even leven, haar even niet meer kennen, en ik zounhaar vergeten. Oude liefee roest, zeggen ze; wel, het roest. Goed, ja, ze zeggen zoveel, ze zeggen ook dat er veel vissen in de zee zijn, ze vergeten erbij te zeggen dat de vispopulatie elk jaar verkleint door overbevissing. Maar liefde roest, ja, wel, het roest.

Er zit een gat in de uitlaat van mijn Suzuki GSX750e, bouwjaar 1982, rood model. Dat gat is er ook ingeroest. Teveel buiten laten staan, in de sneeuw, dan gebeuren zulke dingen. Mijn nonkel, die tevens mosterd is (motard, moutarde, mosterd, start de lachband) zei dat het geen kwaad kon. Maar dat gat zit er toch maar hé. Ik wil niet dat mijn liefde roest, ik wil dat 'ie godverdomme blinkt.

Ze stuurde een bericht vandaag; Maaike stuurde een bericht. Er stond niet veel in, 't was enkel een klein schreeuwtje om aandacht. Eerst wou ik terugsturen, maar ik telde tot tien en toen wou ik niet meer sturen. Een collega op het werk vroeg me wat ik in godsnaam aan het tellen was, ik zei dat het iteraties waren. Hij begreep het niet, maar ging toch weer vlijtig aan het werk.

Pas op, ik mis Maaike wel nog hoor. Ik denk aan haar als ze er niet is; ze is er nooit. Maar ik wil die pijn niet meer voelen. Ik wil niet meer denken dat dit mijn  enige echte soulmate is. Ik hou niet van soul! (Dat zeg ik enkel om tegendraads te zijn.) En ik wil nog altijd dat ze terug komt en zegt dat ze zich heeft vergist, ik zie het enkel niet gebeuren. Ja, te koppig, meneer; dat in ieder geval.

Dus laat ik het maar roesten, de glans is er al af. Ik heb hier nog wel ergens zilverpoets staan hoor, maar ik weiger ze te gebruiken. Nee, meneer, niet omdat ik haar niet graag zie, zij is nog altijd de hemel en aarde voor mij. Maar laten we realistisch zijn, ze komt nooit meer terug.

Op een dag zal er enkel nog een hoopje roest over zijn en zal ik dat niet erg meer vinden. Tot dan moet ze in die donkere, vochtige kast blijven staan.

14 feb 2012

Oudejaars avond

Ik zit op de metro naast een man die niet kan stoppen zijn handen te wassen. Ik weet niet waarom hij niet kan stoppen en om eerlijk te zijn ben ik bang van het antwoord.

Het gaat steeds beter met mij. Gisteren dacht ik zelfs even dat ik gelukkig was. Het kwam door het huis denk ik, dat huis dat ik van iemand leende en dat vol hing met herinneringen. Even vroeg ik me af of dit mijn herinneringen waren, maar dat was een idiote gedachte dus besloot ik dat verder niet te denken.

Ik besloot dus maar wat herinneringen te verzinnen. Hoe ik in bad lag en Maaike aan tafel zat te tekenen, bijvoorbeeld. Zij zat daar te tekenen, op die stoel, naast die vreemde naakte paspop. En ik lag te baden en naar dEUS te luisteren. Ik vond het een mooie herinnering.

Een jaar sinds die eerste kus. Zo lang is het geleden. Dat ze daar zo schattig met haar gat op en neer lag te gaan, tegen m'n kruis schurkend.

Een vreemd jaar was dat. Een jaar van liefde en niet-liefde. En daarna nog grotere liefde en grotere niet-liefde. En daarna van nooit meer zien.

't Was een goed jaar, Maaike.
Ik heb geleefd.

13 feb 2012

Maaike, m'n Maaike 6

Weet je wat ze zei, meneer?
Maaike, m'n Maaike,
Ze zei dat ze me graag zag.

Niet letterlijk natuurlijk...

Weet je hoe ze 't zei, meneer?
Maaike m'n Maaike,
Ze zei het met haar ogen.

Hoewel ik ze niet zag...

Hoe ik het dan weet, meneer?
Maaike m'n Maaike,
Ik hoorde het in haar stem.

Hoewel ik haar niet kon horen...

Waarom ik mezelf geloof, meneer?
Maaike, m'n Maaike,
Anders ben ik verloren.

En eigenlijk
Is dat helemaal
niet erg.

12 feb 2012

Maaike, m'n Maaike 5

Ik wil je buik aaien,
Maaike, m'n Maaike
Ook al vind je dat niet leuk.

10 feb 2012

Maaike, m'n Maaike 4

'k word er altijd wat radeloos van,
Maaike, m'n Maaike
als ik zie dat je weer bij hem bent.

Ik wou dat je,
Maaike, m'n Maaike
ook van mij kon houden.

Waarom hem,
Maaike, m'n Maaike
en niet ik.

Altijd moeten vergeten,
Maaike, m'n Maaike.
Ik kan het niet.

Niet jou.
Niet niemand.
Niet nooit.

Maaike, m'n Maaike 3

Het is koud in m'n kot,
Maaike m'n Maaike.
Bovendien wil ik graag wat gaan drinken.

Kom je,
Maaike, m'n Maaike.
Kom je met mij wat drinken?

Waarom zeg je niets,
Maaike, m'n Maaike?

Goed dan, dag,
Maaike, m'n Maaike.
Ik zie je later wel eens terug.

Maaike, m'n Maaike 2

Maaike, m'n Maaike.
Weet je nog wat je zei, daar in het donker?
Weet je nog wat je zei toen je op de tast naar mij op zoek ging?
Het waren mooie woorden, Maaike.

Ik ben ze vergeten,
Die woorden die je sprak.
Maar ik mis (j/z)e.

9 feb 2012

Maaike, m'n Maaike 1

Ik doe het voor jou,
Maaike, m'n Maaike.
Dat maakt me ziek,
Maaike, m'n Maaike.
En jou ook,
Maaike m'n Maaike.

Ik moet je vergeten,
Dat heb ik jou beloofd.
En ik doe het voor jou,
Zoals ik altijd alles voor jou doe.

Ik ben zo zwak,
Maaike, m'n Maaike.
Maar ik doe mijn best.

8 feb 2012

Heden heb ik koud

"Weet je", zei ze, "je kan het altijd zo mooi zeggen."
Ik donk witte wijn, zij zat van een blauwe chimay te slurpen.
"Ik wou dat je dat niet meer deed."
We zaten opnieuw in het damberd, in dat café waar jaren geleden alles begonnen was.

- "Hoe bedoel je dat?" vroeg ik.
"Gewoon." zei ze. "Als je schrijft dan voel zoveel leven in je woorden, maar toen ik samen was met je voelde ik dat niet."
Ik nam een slok wijn om die stelling te absorberen.

- "Ik begrijp denk ik wat je bedoelt" zei ik tenslotte. "Maar ik wil dat je weet dat ik schrijf zoals ik zou willen zijn."
"Ik weet dat wel, Daan. Ik weet dat je zo wilt zijn, maar de waarheid is dat je dat niet bent."

Ik keek naar mijn schoenen. Innerlijk voelde ik me wel m'n eigen personage, innerlijk voelde ik me wel die echte Daan Petersen Skaeg. Er moest dus iets fout gaan in dat te uiten... of misschien was ik wel gewoon te lui en zocht ik eerder iets waar minder werk aan was.

- "Ik voel me wel zo." Het viel me op dat ik een defensieve houding aangenomen had.
"Misschien voel jij dat zo aan, maar ik ben verliefd op die Daan die je beschrijft, niet op de Daan die voor me zit.

Het deed verdomd pijn, bedrogen worden door je eigen creatie.

- "Ik wil echt zo zijn, m'n lieve lief. Elke dag kijk ik in de spiegel en zeg ik, jij bent Daan."
"Toch voelde ik het niet."
- "Dat waren enkel de omstandigheden!"
"Da's niet waar, Daan. Het was allemaal je eigen keuze."
- "Ja, omdat ik verdomme eens wat normaals wou opbouwen."
"Ik wou niet normaals, ik wou wat fantastisch!"
- "Ik wou dat ook! Maar het mag nooit, het kan nooit."
"Van wie niet, dan? Wie houdt je tegen?"
Ik twijfelde. "De mensen."

Ik schonk een tweede glas uit de fles.

"Kijk, Daan, die laatste maanden waren een hel voor mij. Het was een sleur geworden. En ik moest doorgaan, want dat had ik beloofd."
Ik zuchtte. Ik wist het, ik had het ook geboeld. Ik haatte dat besef dat ik weer in die routine was terecht gekomen. Ik had geprobeerd er uit te blijven, maar het was me niet gelukt.
- "Mijn dromen staan me in de weg om ten volle van je te houden, denk ik" zei ik aarzelend.
"Ja, de mijne ook." zei ze.

We bliezen wolkjes in dat vreemde rookkot in de Damberd. Toen we elkaar leerden kennen rookte ik nog niet en was dit ook nog geen rookkot. De tijden, zij veranderen. Ja, Bob, maar ik wou dat ze eens in de juiste richting veranderden.

"Daan, in wezen hou ik van jou."
- "... maar het is anders" vulde ik aan.
Ze dacht na. "Ja, het is anders."

Ik zuchtte. Ik had dezelfde woorden al eerder gezegd. Bij mij was kennelijk alles altijd anders.

- "Maar, echt, die laatste maanden... Ik had het zo druk. Ik had die deadline en dat gedoe met die Fransman..."
"Ja, dat weet ik wel. Maar ik kan er ook niet aan doen dat ik voelde dat je me vergeten was. Ik was een muurplant in je huis."
- "Dat is niet waar! Ik heb je altijd dicht bijnmij proberen houden."
"Maar je verlangde niet langer naar me!"

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen. Ik had al zo lang en zo hard naar dit meisje verlangd dat ik dit gewoonweg niet eerlijk vond.

- "Ik heb altijd ongelofelijk veel naar jou verlangd." zei ik wat stil.
"Maar je liet het niet meer blijken..."
- "Ik dacht dat je dat gewoon wist" zei ik.

Ze zuchtte.
- "Laat me je tonen wie ik echt ben." zei ik. "Laat me tonen hoe ik wil zijn. Laat me mezelf leren om te leven."
"Ja", zei ze, "ik denk dat we dat inderdaad moeten leren."
- "Samen?"
Nu zuchtte zei.
"Dat gaat niet."
- "Waarom niet?"
"Omdat ik jou dat niet kan leren, en jij mij ook niet."
- "Maar je houdt toch van me?"
"Ja." zei ze. "Maar ik wil je ook geen pijn meer doen."
- "Ik,kan er tegen."
"Ja?" zei ze smalend. "Kijk naar jezelf, Daan, je bent tien kilo afgevallen!"
- "Dat is van te sporten."
"Jij sport niet."
- "Wel, vanaf nu dan wel."
Ze lachtte.

We waren even stil. Dwaze gedachten tolden door mijn hoofd.

- "Laat me je meenemen; meisje, m'n meisje. Laten we weg gaan, voor een week of twee. Ik beloof dat ik naar je zal verlangen."
"Naar waar gaan we dan?" vroeg ze.
- "Scandinavië" zei ik lukraak.
"Wanneer?"
- "Vanavond."
"Dat gaat toch niet, Daan. Je moet morgen werken."
Ik lachte. "Ik heb m'n ontslag al gegeven" zei ik grijnzend.

Ze keek in mijn ogen. Haar ogen verblindden m'n gedachten. Hoe kon een jongen hier in godsnaam niet verliefd op worden. Waarop had ik een meisje moeten kiezen met zo'n prachtig verleidende blik.

Ik verdronk in die prachtige ogen.
Ik verdronk en het kon me niet schelen of ik ooit nog boven zou komen.
Ik verdronk en even was alles goed.

Toen ik wakker werd in het ziekenhuis zei Jane wat over een alcoholintoxicatie. Ze zei dat ik nu wel echt mijn best gedaan had. Ik zei haar dat het nodig geweest was, maar dat begreep ze niet.

Kus dan mijn lippen

Ik heb weer zitten prutsen. Ik zat te pietsen, te knagen en te nijpen in mijn lippen tot het bloed er uit kwam. Bovendien was het erg koud en staan ze sowieso al erg droog.

Ik had me voorgenomen er af te blijven. Om te beginne ziet het er niet uit, opengetrokken lippen. Meisjes hebbe, dzt niet graag; jongens ook niet. Dus nam ik me voornom ze te laten genezen en er nooit meer aan te komen, maar dat lukt me niet goed.

Wat is dat toch, die constante drang naar zelfverminking?
Waarom moest ik Maaike graag beginnen zien?

Als ik eindelijk een thuis heb zal ik er een flipperkast in zetten. Ik ben al maanden op de dool, probeer al maanden te overleven. Ik heb nood aan thuis komen en me ook thuis te voelen, voor een keer. En dan wilnik opndie verdomde flipperkast kunne spelen.

Maaike vroeg me niet meer te hopen.
Maaike verbood me nog te hopen.

En toch, toch kan ik me niet inhouden. Toch moet ik hopen. Toch moet ik missen. Toch moet ik die voze vellen vlees van mijn lip trekken, tot bloedens toe. Niet omdat ik het leuk vind, niet omdat ik van die pijn geniet, maar gewoon omdat ik mezelf niet tegen kan houden.

Ik ga van m'n lippen blijven.
Ik ga mijn uiterste best doe  om er af te blijven.
Zie je 't, Maaike, hoe hard ik mijn best doe?

En ik heb zin om kolonisten te spelen.

6 feb 2012

Blijf toch weg, als je alles toch zo koud wilt laten.

"Wat scheelt er?"
- "Ik ben gedumpt door het tweede meisje van m'n leven."
(Slechte pickup line.)

Marco Borsato in Turkije, terwijl in mijn hoofd het laatste stukje van de wereld vergaat.

5 feb 2012

Tussenwerpsel 5.

Ik dacht dat het over was. Het is nog niet over. Het meisje dat ooit Maaike was is nu veranderd in een engel die nooit wat mis kon doen. Goed, dat is de echte Maaike dus niet, maar dat kan mijn hoofd niet schelen. Ik wil dit meisje blijven kennen, schreeuwt het in mijn hoofd. Ik wil dit meisje nog niet los laten.

Hrt is allemaal een beetje dom, ik weet het. Maar m'n hoofd is kopiger dan mijn verstand, dus blijf ik rondjes draaien.

Statistisch gezien moet het volgende maand over zijn. Het duurt nog hooguit zes weken, dan is alles voorbij. Dan zijn we op dat punt waar ik Maaike mogelijk nooit meer zie. Verdomme, denk ik zo dan. Maar zij zegt dat dat beter is, dus dat moet maar waar zijn.

En t valt wel mee, dat alleen zijn. T is enkel jammer dat ik bij elke mooie herinnering denk, Maaike zou erbij moeten zijn. Dan zou ze misschien zagen. Maar daar denk ik dan niet aan.

Maaike, m'n Maaike; ik wou dat ik je dit alles had mogen tonen. Als ik ooit nog eens over iemand denk, als ik over jou dacht, dan zou ik haar de wereld schenken. Op een presenteerblaadje. Ik neem je mee, naar alle landen die je wilt zien. En dan open ik dat café waar je in mag staan. En dan mag je zoveel drinken als je wil, dan mag je zo lang slapen als je wilt, als je mij maar lief kan hebben. Nieuwe Maaike, kom maar gauw teug van waar je ook bent.

En tich vind ik het jammer dat ik dan de oude Maaike moet vergeten.

4 feb 2012

Tussenwerpsel 4.

Wie hou ik eigenlijk nog voor de gek...

3 feb 2012

Tussenwerpsel 3.

't Valt me moeilijk dat het gemakkelijker wordt. Misschien zie ik Maaike echt nooit meer terug, misschien blijft ze echt bij die kerel, voor eeuwig en altijd.

Ik had niet van het plan mogen afwijken, had niet verliefd mogen worden. En toch deed ik het. Waarschijnlijk omdat ik 't wou.

Ze is al weer lang gestopt met elke dag te lezen. Waarschijnlijk denkt ze zelfs bijna niet meer aan mij. Verdomme.

En t wordt makkelijker voor mij en ik haat 't dat ik dit meisje ook helemaal ga verliezen en ik wil nog altijd een goeie vriend zijn en ik wil nog altijd de beste vriend zijn en ik wil nog altijd haar lief zijn en ik wil...

Ik wil niets meer willen.

Maaike, m'n Maaike; Verdomme toch.

2 feb 2012

Tussenwerpsel 2.

Ze zal wel gelijk hebben. Nog een paar maanden en ik ben ze vergeten. Dat zal ook wel het beste zijn, waarschijnlijk. En op het einde van de dag zal ik daar best ook wel gelukkig van zijn. Waarschijnlijk. Maar 't zal altijd een los eindje blijven.

Dan zal ik op een bankje zitten, met m'n wandelstok en m'n fles whisky, en dan zal ik denken, wat zou er gebeurd zijn als ik Maaike toch ontvoerd had. En dan zal ik het niet weten.

Vandaag wens ik nog steeds dat ik niet weg gegaan was.

En dan plots vergeet je dat je binnen mag roken.

1 feb 2012

Ik rook in een restaurant terwijl ik op mijn eten wacht. In Servië kan dat nog, en dat maakt me blij.