Jane belde opnieuw. Ze was nog steeds aan het huilen. Ze vertelde me dat ik zaterdag in Oostende moest zijn. Voor de begrafenis. Ik zei dat ik nog iets zou laten weten. Ik vroeg haar of de politie nog wat verteld had. Zij vertelde dat Kevin nog vast zat.
Het is een vreemd gevoel. Ik zit hier al dagen te wachten tot de politie aan mijn deur staat, maar tot nu toe is het stil gebleven in Parijs. Ik heb nergens op gelet, ik ben niet voorzichtig geweest, heb geen sporen uitgewist, niets. En toch heeft nog niemand mij verdacht, of mij in ieder geval niet opgepakt.
Ik bestel een treinticket voor vrijdag. Het is al even geleden dat ik Jane gezien heb, ik vraag me af hoe ze om gaat met het verlies. Ik vraag me af of ze mij niet een beetje verdenkt. Waarschijnlijk niet, anders zou ze me niet uitnodigen, toch?