17 jan 2012

98.

't Was ver na middernacht en ik lag alweer te slapen. Buiten blies de gure wind de vuile straten van Parijs schoon. Moe, was ik, moe van het harde werken en het vele denken. Tot ik, voor de tweede keer, wakker gemaakt werd door het openslaan van een raam.

Ik keek vanuit m'n bed naar buiten, het was weer beginnen sneeuwen. Ik besloot te blijven liggen deze keer en zag een witte bol langzaam dichterbij komen. In de bol van licht stond opnieuw Luc De Vos met een gitaar. Hij stond een liedje te spelen, een nummer dat ik niet meteen kon thuisbrengen.

Luc De Vos landde netjes naast mijn bed en speelde rustig door. Zijn woorden kregen langzaam vorm en ik eindelijk begreep ik wat hij zong.

"Daan toch,
wat heb je nu gedaan?
Stel je recht
en trek je kleren aan."

Het monotone gezaag van zijn stem wiegde me terug in slaap.

"Hey, Daan!" Luc De Vos sloeg met zijn gitaar op m'n rug. "Daan, opstaan makker. 't Is tijd om terug op pad te gaan!"
- "Laat me gerust, Vos. Ik wil niet weg vanavond."
"Wel, Daan, ik vrees dat je weinig keuze hebt."

Opnieuw sloeg Luc De Vos met zijn gitaar op mijn rug, deze keer harder.

- "Auw, Vos, laat dat! Ga weg, ik wil niet meer reizen door de nacht. Ik wil slapen, zoals de normale mensen. In mijn bed blijven, enzo. Je weet wel, je hebt daar ook nog over gezongen."

"Nee, Daan, het wordt tijd dat we dit afhandelen. Het is deze week wat druk geweest met repetities enzo, maar nu wordt het toch echt tijd dat we je inzicht vervolledigen."

- "Ze is dood, Vos."
Luc De Vos keek verward.

"Hoezo ze is dood?"
- "Ik heb haar vermoord, Vos. Ze is dood."

Luc De Vos kon zijn oren niet geloven.
"Hoezo je hebt ze vermoord? Ik ben een week weg en jij huppelt rond en je vermoord mensen? Wat voor een onzin is dat zeg?"

- "Het spijt me, Vos. Ik wou haar niet vermoorden. Ik moest wel. Het was de jaloezie, Vos. De jaloezie en het besef dat ik haar nooit meer zou zien. Als ik haar niet mag zien... mag niemand haar zien."

Luc De Vos stond even te denken.

"Verdomme, Daan. Dat zijn harde feiten."
- "Ik weet het, Vos. Ik verwacht dat de politie hier elk moment binnen komen."
"Tja, dat denk ik ook."
- "Ja. Wel, misschien moet jij maar gaan, Vos."
"Ik kan niet gaan, Daan. Ik moet dit hier afhandelen. Dat is wat ik doe."

We zaten even in de verte te staren.

- "Wat doen we dan nu?" vroeg ik.
"Tja, het heden zeker?"
- "Ze is dood, Vos. Ik denk dat ik weet wat ze nu aan het doen is."
"Wel, dan kunnen we toch eens gaan kijken?"
- "Ik weet niet of ik het wil zien, Vos."
"Daarom gaan we ook gaan kijken, hé. Kom, pak m'n gitaar vast."

Een paar flitsen later stonden we in een mortuarium. Jane, Thomas en de ouders van Maaike stonden er te janken dat het geen naam had. Ik moest ook huilen, maar het lukte niet.

"Zie, Daan. Dat is wat jij gedaan hebt."
Hij stapte naar de tafel waar het lichaam van Maaike op uitgestald lag. Ik volgde hem. De plaats waar de kogel het hoofd was binnen gedrongen was redelijk mooi opgekuist. Daar lag ze dan, het meisje van m'n leven, op een metalen tafel. Iemand had een boeketje boterbloemen in haar handen geduwd. En haar nagels waren gekuist. Ik vond het vreselijk, haar handen zo proper te zien. Zo waren ze nooit geweest!

Ik boog me over haar en bekeek haar gezicht. Ze hadden haar ogen gesloten. Ik had alles willen geven om die ogen nog één keer open te zien, die blauwe kijkers, die helderblauwe poelen van hopeloosheid. Die ogen waarin je recht in haar ziel kon kijken. Ze zouden waarschijnlijk wel flets zijn nu.

Ik gaf haar een kus. Ik ging naast haar liggen. Ik nam haar armen en trok ze rond me heen. Ik voelde haar koude tegen mijn warme lichaam, door m'n kleren heen. Ik huilde. Ik wou hier blijven liggen tot ze haar zouden verbranden. Ik wou zelf verbranden, om dan samen te branden in de hel.

Jane, Tomas en de ouders gingen weg, ze bleven huilen. Ook Maaike's vader kon zijn tranen niet binnen houden. Ik heb het nooit begrepen, hoe zo'n hoop vent kan huilen, terwijl ik, een sprinkhaan van een oen, nog geen enkele traan kan laten. Maar huilen, dat kan ik niet. Zelfs bij zo'n aanzienlijk zicht van zo'n beer die staat te janken.

Luc De Vos kwam naast me staan.
"Het spijt me, Daan, we moeten weg."
- "Ik wil niet, Vos. Ik blijf hier en laat me verbranden."
"Nee, Daan. Dat gaat niet. Niemand kan je zien, je bent hier immers niet echt."
- "Maar ik voel Maaike!"
"En zij voelt jou. Maar enkel de dode dieren voelen je."

Ik dacht even na over wat Vos hier eigenlijk mee bedoelde.
Ik besloot dat ik het niet begreep.

- "Kan ik hier dan niet blijven branden?"
"Nee, Daan. Je zou de hitte niet eens voelen."
- "Neem me dan maar terug mee. Misschien ben ik nog niet klaar om te branden."
"Was Maaike klaar om te branden, Daan?"
Ik dacht even na. - "Ja, ik denk het wel."

Ik ging van de tafel, boog me voorover en kuste Maaike nog één maal op de mond. Haar lippen waren koud. Misschien zat ik nu wel een hoop maden te kussen.

- "Neem me mee, Vos. Neem me mee naar huis."
Luc De Vos nam zijn gitaar en enkele flitsen later stond ik weer naast m'n bed.

- "En nu, Vos? Wat doe ik nu?"
"Wachten, Daan. Misschien komen ze je halen, misschien niet."
- "Kunnen we niet even in de toekomst kijken dan?"
"Het spijt me, Daan. Eén tijdperk per avond. Maar ik kom gauw terug."

Ik zuchtte.

- "Ik had het niet zo bedoeld, Vos."
"Ik weet het, Daan. Je had het niet zo bedoeld."
- "Zou ze me het kunnen vergeven?"
"Wie?"
- "Maake."
"Maaike? Misschien."
- "En Jane?"
"Nee. Dat denk ik niet."

Ik knikte.

"Tot binnenkort, Daan."
- "Tot binnenkort, Vos. Ik zal op je wachten."
"Doe dat maar, Daan. Het komt wel goed met je."
- "Ik weet het niet, Vos."
"Wacht nou maar af."

Een wit schijnsel, een flits en Luc De Vos was verdwenen. Ik ging terug naar bed en probeerde te slapen. Ook probeerde ik tegelijkertijd kei-hard in brand te vliegen. Maar dat lukte niet.