Tijd voor de ware beproeving. Alleen zijn. In een land waar ik de taal amper spreek. Zonder een meisje dat thuis op me wacht. Drie weken, evenveel als de vorig keer. Drie weken en dan keer ik terug, voor twee weken. Dan trek ik de wereld in, gedurende twee weken. En dan kom ik terug naar hier. Om hier nog wat alleen te zijn.
Ik weet eigenlijk niet goed of ik het nog zie zitten. De eerste avond is in ieder geval al niet schitterend. Goed, ik ben moe; ik heb weinig geslapen. En ik ben blij dat ik brood en kaas gekocht heb. En bier natuurlijk, dat heb ik ook gekocht. En het is lekker bier. Ik heb nog over, maar niet zoveel meer.
Verdomme, waarom doe ik dat toch allemaal. Zou het me goed doen op lange termijn? Zou ik er sterker van worden? Misschien. Ik geloof wel dat het mijn blik kan verruimen. Maar, verdomme, 't is lastig om alleen te zijn.