Ik wil niet alleen maar zwemmen, Vis. Zwemmen, daar ben ik nu te oud voor geworden. Want van zwemmen worden we niet beter. Dat hebben ze ons op school geleerd. Dat hebben ze er in gestampt met hun boeken, hard hamerend op ons fragiele hersentjes. En ze hebben gelijk, Vis; ze hebben gelijk en jij weet even goed als mij waarom.
Ik wil alleen maar vechten, Vis. Ik wil vechten tegen alles waartegen gevochten moet worden. Je roept dat het leven een klucht is, dat jij er helemaal niets aan kan doen. Je gilt dat jij je pillen nodig hebt, dat het zonder niet lukt. Dat je 's ochtends een blauwe moet nemen, een blauwe met een slok whisky om 'm door te spoelen. En 's middags moet je een gele, en je grijpt weer naar de fles. En 's avonds een rode, want die helpt je in slaap te wiegen. Je bent verslaafd aan je gestoordheid, je tegendraadsheid, je drang om simpelweg niet te zijn. Je wilt niet zijn. Je wilt niet zijn.
Maar ik wil wél dat je bent. Ik wil neerdalen in die wereld van jou. Ik wil je komen opzoeken in dat huisje dat je bouwde met je blauwe, gele en rode pillen. En ik wil dat je mij toont wat je daar ziet, in dat wereldje van jou. Ik wil meegaan met je zwemmen, als jij daarna meedoet met mijn vechten. Want, weet je, Vis. De strijd is minder hopeloos dan je wel denkt.
Jij zegt dat het een klucht is en dat het er allemaal niet toe doet. Maar kijk naar het water van de zee, Vis. Kijk hoe het opspat in de branding. Zie hoe de natuur zijn gang gaat, hoe de kat speelt met de muis, hoe de havik van honderden meters hoog een veldmuis door het gras ziet rennen. Zie hoe de natuur elke dag tegen z'n eigen nutteloosheid vecht.
En het is een klucht, Vis. Je hebt gelijk dat je alleen maar wilt zwemmen. Maar zelfs als het een klucht is, is het dan niet onze plicht om die klucht zo mooi mogelijk te maken? Hebben we het niet te goed aan onszelf om onze droomkastelen zo groot mogelijk te bouwen? En natuurlijk zullen ze instorten of geplunderd worden, dat is immers de klucht. Maar, Vis, zonder dat bouwen zijn we niets.
Ik ben niet vergeten dat we diep vanbinnen alemaal klootzakken zijn, Vis. Ik weet hoe jij er over denkt. En ik kan je zelfs geen ongelijk geven, het gebeurt elke dag opnieuw en opnieuw. Maar weet je, Vis, jij bent wel vergeten dat we ook dat ander kantje hebben, dat kantje dat vrienden maakt. Dat kantje dat liefde maakt. Dat kantje dat ons leerde vechten.
En jij zegt dat we nooit gelijk zullen zijn, Vis. Maar weet je, Vis, mijn ogen zijn bijna even blauw als de jouwe. We zoeken hetzelfde, maar op een andere manier. En ik weet dat ik je niet helemaal kan begrijpen, want er gaat zoveel verloren in de woorden die we spreken. Maar ik kan wel proberen, Vis. Ik kan stil zijn en ik kan luisteren. En ik kan proberen je lasten te dragen, en ik kan proberen geduldig te zijn, en ik kan proberen je langzaam mee te nemen uit de zee. En je zal moeten vechten aan wal, en het zal niet altijd leuk zijn. En je zal terug naar het water verlangen, maar ik zal je pillen bewaren en je diepste gedachten verdrinken met een fles whisky. En ik zal je leren kijken zoals je nooit zag.
Kom, Vis, kom uit het water. Er is nog tijd genoeg om te zwemmen. Volgende week zwemmen we samen het kanaal over, als je dat wilt. Maar eerst moeten we vechten, zeven dagen lang, eerst moeten we vechten voor ons belang.