2 jan 2012

35.

Zondag 1 januari 2011, tien uur 's avonds. De wereld bestaat verdomme nog steeds. En ik kijk naar het afscheidsconcert van Bart Peeters en ik huil in mijn bed. Het is lang geleden dat ik nog gehuild heb in mijn bed. Ik doe er heel hard m'n best voor, om te huilen. En het lukt een beetje. Een traan, een tweede traan, misschien zelfs een snik. Meer krijg ik er niet uit. En ik denk dat het om Maaike is, maar dat ben ik helemaal niet zeker.

Ik hou van Bart Peeters, hij doet het allemaal zo eenvoudig lijken. Wie hem een hyperactieve cover artist vindt is een uil. Vanaf vandaag verzamel ik al zijn cd's. Digitaal natuurlijk, want om zoveel cd's te kopen ben ik nog te jong.

Ik heb veel meegemaakt op Bart Peeters. Twee vriendinnetjes nam ik al mee naar optredens van hem. Een keer was ik zelfs helemaal alleen. Ik stond voor het podium, te brullen en te huilen. Of nee, ik huilde niet. Ik huil nooit. Soms probeer ik eens te huilen, soms lukt dat zelfs een beetje.

"Allemaal door jou" is zo'n liedje dat Bart Peeters schreef. Ik voel me zo. Als Maaike niet terugkomt, als  het hopeloos blijkt, zal ik me laten gaan. Dan zal ik gaan schaatsen op de zee, zal ik drinken voor twee, zal ik zwemmen met de haaien en gaan skiĆ«n in Fukushima. Bovendien zal ik een Mini Cooper kopen, een Winchester, een rotweiler en twee gebraden kippen. Dan rijd ik naar Parijs en schiet ik elke dakloze onder iedere brug af... Ik ben niet goed in me laten gaan.

Soms droom ik er van vrolijke liedjes te schrijven over alle meisjes uit mijn leven. Ik vraag me enkel af hoe ik het een vrolijk liedje zou maken. Ik denk dat het automatisch een hard-rock nummer zou worden, met veel gebrul over hoeveel ik m'n meisjes wel niet mis. Ik heb immers een grote hoop onverwerkte agressie in mijn bloed.

Bart zingt "Denk je soms nog aan mij" en verwoord daarmee mijn diepste vragen. Waar zit Maaike dan, waar ligt, staat of zit ze? Waarom hoor ik ze niet meer, denkt ze dan niet meer aan mij? Misschien niet.

Fiona, waar ik deze morgen naast wakker werd, stuurt een sms; de twintigste vandaag. Ze vertelt dat ze op een familiefeest zit, dat ze me mist, dat ze chocolade op haar borstjes heeft gemorst. Ik ben een beetje bang van Fiona, ik denk niet dat ze het nieuwe meisje van m'n leven kan worden. Te weinig onverwerkte agressie in haar bloed, te proper achter haar oren, te weinig alcoholintoxicatie. Bovendien rookt ze niet, en ik ben niet van plan elke dag tientallen keren buiten te gaan staan in mijn eigen huis. Neen, ik denk niet dat Fiona een meisje van m'n leven kan worden. Wel wil ik graag eens met haar vrijen, want ze heeft mooie borstjes.

Maar goed, dat zijn zorgen voor later. Het lijkt er op dat de aarde en - in ruimere zin - het universum dan toch heeft besloten in 2012 nog te bestaan, dus zal ik er het beste van moeten maken. Maaike praat niet meer met mij, Fiona praat te veel en Knut, de klootzak, praat enkel doormiddel van nietszeggende gezichtsuitdrukkingen. Mijn motorfiets is beschermd met een hoes, de dagen worden weer langer en het is eigenlijk helemaal niet zo koud. Misschien halen we 2013 ook; ik denk dat de wereld dan zal vergaan.