Weet je nog, m'n liefste, die tijd dat Boudewijn de Groot nog goede muziek maakte? Ken je nog, die tijd voor zijn midlife crisis? Nee? Ik ook niet. Ik weet niet of ik hem toen zelfs al kende; ik weet zelfs niet of ik toen eigenlijk al geboren was. Maar ken je die liedjes nog, liefste? Die liedjes als "vrijgezel" en malle babbe" en "de kinderfanfare"? Lenard Neig leefde toen nog. Ik denk dat dat er veel mee te maken had.
Ik zit er naar te luisteren nu. Hij zingt over weg gaan, en ik denk aan je. Hij zingt over vrienden verliezen, en ik denk aan je. Hij zingt over dingen die beneden alle pijl zijn, en ik denk aan je. Ik vind het jammer dat ik aan je denk, maar ik doe het toch.
Ik keek vanacht ook naar Sherlock, de laatste aflevering van die reeks die we samen bekeken. Het was een leuke aflevering. Ik dacht aan je. Het ging toen al niet goed tussen ons, maar toch heb ik van die avond genoten. Jij genoot er minder van, je zat teveel in jezelf opgesloten. Maar ik wou je enkel vastpakken en tonen dat alles nog mogelijk was, dat de wereld wel nog mooi kon worden. Jij geloofde me niet, zei me dat ik je ook eerder de wereld beloofd had. Dat ik mijn kans verkeken had. Dat ik je de wereld nooit zou kunnen geven.
Misschien had je wel gelijk, maar nu kan ik dat nog niet zeggen. Daarvoor denk ik nog iets te veel aan je.