Leffe van 't fleske, 't is allemaal verkeerd hier. Ik heb Maaike alweer niet gehoord vandaag, ze doet ontzettend haar best om te tonen dat ze me niet meer moet hebben. Misschien ligt ze nu wel in de armen van een jongen die ze beter niet meer ziet.
Ik heb proberen huilen vanavond. Ik heb naar een filmpje gekeken op youtube waarin stond dat ik zeker zou huilen. Ik heb inderdaad een beetje gehuild, drie tranen ongeveer. Maar ik heb het weeral niet kunnen loslaten. Ik wil het zo graag eens loslaten, me gewoon laten gaan. Maar ik kan me niet meer laten gaan. Ik heb me al lang niet meer kunnen laten gaan.
Ik weet gerust dat het allemaal zo erg niet is. Ik weet ook wel dat Maaike niet het perfecte meisje is. En ik weet niet waarom ik het dan wel zo erg vind. Het gaat niet om de angst om alleen te zijn, er zijn meisjes bij de vleet. Eén ervan is niet zo mooi, de ander is niet zo lief, maar de derde is eigenlijk behoorlijk lief én mooi. Zij zou best wel eens een meisje van mijn leven kunnen worden.
En toch moet ik huilen in m'n bed terwijl ik aan Maaike zit te denken. Ik vraag me écht af wat ik dan zo fantastisch aan haar vind. Ze heeft me bedrogen, heeft me nooit graag gezien en heeft me vaak op de zenuwen gewerkt; maar moeilijk is beter, toch? Vuil is prachtig, verloren is prachtig, verdord is prachtig, Maaike is prachtig. Meer heb ik niet nodig, een meisje met een slecht karakter en een prachtig rot-lijfje.
Geef me nog een jaar om mezelf te leren kennen. Geef me nog een jaar om niet alleen te zijn.