17 jan 2012

100.

Derde brief aan Maaike


Liefste Maaike,

Ik weet niet of je dit kan lezen. Als je dat kan, laat me dan iets weten. Laat het licht knipperen, of zet mijn laptop uit. Open een kastdeur, ik zal hem daarna wel terug sluiten. Fluit een liedje in m'n oor, trek aan m'n haren, laat weten dat je toch nog ergens bestaat.

Het spijt me, Maaike. Het spijt me dat ik je vermoord heb. Ik had het niet willen doen, maar ik had geen keuze, zie je. Ik wou zo ontzettend graag bij je zijn dat ik het niet kon verdragen je bij een ander te zien. Het was geen passionele moord, ik wist perfect wat ik zou doen. Ik zal het ook niet ontkennen, als ze hier staan straks. Ik zal eerlijk zijn en toegeven wat ik gedaan heb.

Maar ik had het zo moeilijk, Maaike. Ik had het zo moeilijk met je dag na dag online te zien, zonder je me iets zei. Ik had het nog veel moeilijker met de dagen dat je niet online was, de dagen dat je bij Kevin zat. Het maakte me kapot, Maaike. Ik kon niet meer ademen, niet meer leven. Ik moest het doen omdat ik anders zelf zou sterven.

Ik verwacht niet dat je het begrijpt. Ik verwacht niet dat je me dankbaar bent. Ik hoop enkel dat je daar nog ergens rondzweeft, ergens in dat heelal. Ik hoop dat je daar nog ergens op je vingers zit te bijten. Ik hoop dat je daar ergens een bar gevonden hebt om te blijven drinken.

Ik mis je, Maaike.
Ik mis je zo ongelofelijk hard.

Je blijft voor altijd in m'n hart,

Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg