Ik wankel het café uit. Zes euro en een half per pint. Ik haat Parijs. Ik haat Fransen in het algemeen denk ik. Het meisje waar ik de hele avond mee stond te praten gaat naar huis. Ik weet niet wat "wil je met niet met mij meekomen" is in 't Frans, dus zeg ik beter niets. Naar huis dan maar, gestrompeld; de metro's rijden natuurlijk ook niet meer. Verdomme, m'n kop doet zeer.
En ik zoek mijn gsm en ik zoek mijn sleutels en ik zoek de verbinding en ik zoek naar berichtjes en ik kijk of ze online is en ik kijk of ze iets wilt zeggen tegen mij en ik wacht en ik wacht en ik wacht en ik verbreek de verbinding en ik strompel verder. En thuisgekomen schrijf ik iets wat nergens op slaat en ik ga slapen en ik tel af naar de tijd dat ik terug naast Maaike mag liggen en ik vraag me af hoe lang dat duurt en ik weet ergens dat het nooit meer zal gebeuren.
Ik mis mijn motorfiets.