31 dec 2011
32.
31.
De muren van mijn kamer zijn rood. Ik vraag me af waarom ze rood zijn. Mijn bed is ook rood. Ik vraag me af waarom ik in godsnaam een rood bed heb. Ik heb daar niet voor gekozen; hell, ik heb er zelfs nog niet over nagedacht. Het is voor mij besloten door vrouwen.
Maaike vind mijn brief niet eerlijk. Ik heb er eigenlijk al spijt van dat ik hem verstuurd heb. Ik weet niet waarom ik iemand die ik zo graag zie zoveel wil kwetsen. Omdat ik zo verdomd gestoord ben waarschijnlijk.
En ik lig in m'n bed en m'n asbak staat op m'n nachtkastje en er staan nog genoeg pintjes onder het bed om de nacht door te komen. "Summer's here" van Magnus door de radio. Morgen een nieuwe dag, maar toch weet ik niet of ik het overleef.
Maaike, was je maar een heel klein beetje dichter bij; of dacht ik maar een klein beetje minder aan jou.
30 dec 2011
30.
Daarom denk ik dat we nu vijanden geworden zijn.
29.
Ik zit hier, in een donkere kamer, af te tellen tot overmogen. Ik weet niet naar wat ik zit af te tellen, want het nieuwe jaar zal niets veranderen. En toch kan ik mij niet indenken hoe een zondag één januari er in godsnaam uit moet zien.
Nuja, ik zal wel zien. Voorlopig ga ik er nog steeds van uit dat de wereld om middernacht vergaat.
28.
Ze zat tegenover mij aan het ronde tafeltje. We waren de enige twee mensen op het terras en het was behoorlijk koud, maar we bleven zitten omdat we nergens anders heen konden met een brandende sigaret. Ze keek in de verte, ze ontweek mijn blik.
"Wat is eigenlijk je probleem?" zei ze plots.
Ik dronk een paar grote slokken van m'n bier en zette het glas op tafel. Daarna dacht ik na.
- "Ik weet het niet." zei ik.
"Het kan zo niet verder."
- "Ik weet het." zuchte ik.
Ergen diep in 't stad stak iemand vuurwerk op. Vijf voor twaalf, dacht ik; and so it begins.
"Luister" zei ze, "ik denk dat ik je beter maar niet meer zie. Ik denk dat het beter is voor jou."
Ik bedacht dat het beter zou zijn voor mij als ze bij me zou blijven vanacht. Dat het beter zou zijn voor mij als zij voor de rest van mijn leven voor mij zou zorgen en mij zou beschermen.
Dat zei ik echter niet.
- "Ik denk dat het mij evenveel kapot maakt."
Ze zuchte.
"Goed, dan wil ik jou niet meer zien."
- "Dat is een leugen!"
"Maakt het uit of het een leugen is of niet.?"
Daar wist ik geen antwoord op.
"Ik kan niet meer met je samen zijn."
- "Maar als we elkaar tijd geven?"
"We hebben elkaar tijd gegeven. Ik kan het niet."
- "Nu misschien niet."
"En maakt dat dan uit?"
Ja, eigenlijk maakte dat verdomd veel voor me uit.
- "We passen wel bij elkaar." Ik ben koppig geboren en zo ga ik ook dood. Zelfs als het hopeloos is, blijven we doorgaan, blijven we strijden. We weten niet voor wat, maar we weten wel dat we doorgaan.
- "Ik beloof je dat je gelukkig zal kunnen zijn."
Ze zuchte. "Ik denk niet dat ik het zou zijn."
Ergens ver weg begon het spektakel nu echt op gang te komen. Een nieuw jaar, een jaar zonder Maaike.
En diep in m'n hart hoop ik dat de wereld zal vergaan.
27.
Liefste Maaike,
Ik weet al lang dat je het moeilijk hebt. Je hebt het moeilijk met jezelf, je hebt het moeilijk met je omgang met anderen en je hebt het - over het algemeen - eenvoudigweg moeilijk met het leven. Wel, liefste Maaike, ik wil je zeggen dat ik dat ook voel. Ik wil je vertellen (en tonen) dat zowat iedereen op deze godverdomse aardkloot niet weet hoe hij dit hele avontuur moet aanpakken. De waarheid is immers dat er geen gulden weg is, er is geen recept meer naar wat wij onze leven kunnen bouwen, we moeten zoeken en trachten eenvoudigweg gelukkig te zijn.
Tot daar de theorie natuurlijk. Ik weet dat je je in de bovenstaande paragraaf perfect zult vinden. Ik wil echter dieper gaan dan dat. Ikzelf heb mijn heil gevonden in samen zijn, het is mijn heilige graal. Een meisje vinden met wie ik samen gelukkig kan zijn is mijn opperste wens. Ikzelf heb het idee dat ik enkel gelukkig kan zijn met iemand aan mijn zijde die mij begrijpt en - om het gelijk te houden - die ikzelf ook begrijp.
Ik had dat meisje gevonden in jou. Ik ga nu niet hypocriet gaan doen en zeggen dat jij het enige meisje bent dat aan bovenstaande beschrijving voldoet, maar jij was eenvoudigweg het tweede meisje dat ik tegenkwam die aan mijn toch wel strenge eisen voldeed. Ik begreep jou en ik denk dat jij mij begreep; aan al de rest kon een mouw gepast worden.
Maar het ontbrak je aan één ding: medeleven met mij. Ik weet dat ik niet gemakkelijk ben en dat ik op sommige vlakken een rasechte klootzak ben, ik ben daar zelfs een beetje fier op. En ik was er zelfs ook een beetje fier op dat jij ook een beetje een klootzak bent. Ik had echter niet verwacht dat je zoveel meer klootzak zou zijn dan mij.
Want zie je, Maaike, ik kan niet overweg met hoe egoïstisch dat jij eigenlijk niet kan zijn. Ik kan niet begrijpen dat je de ene dag nog zegt dat je me graag ziet, om dan drie weken later simpelweg te verklaren dat je me nooit graag gezien hebt. Dat is hypocriet van jou en ook simpelweg niet eerlijk tegenover jezelf.
Ik had me er al bij neergelegd dat ik niet je droomjongen was, ik denk dat ik niemands droomjongen ben, maar om het op zo'n koude en emotieloze manier te laten blijken getuigd van een zeer groot gebrek aan empathie. Ik ben steeds voor jou door het vuur gegaan, en ik heb nooit verwacht dat jij voor mij hetzelfde zou doen, maar om zonder reden het volledige contact met mij te breken? Omdat je even het gevoel hebt dat je dit eventjes niet nodig hebt? Waar zit ik in dat verhaal? Heeft wat ik voel dan geen enkel belang?
Nee, dat maakt voor jou inderdaad niet uit. Je hebt geen seconde getwijfeld over wat ik zou voelen; je twijfelt nooit over wat iemand anders voelt. Het enige wat belangrijk is, is dat jij je op élk moment van elke dag gelukkig voelt. Soms is dat misschien door met iemand samen te zijn, op een ander moment is dat om eenvoudigweg je eigen zin te doen. Ik haat je daarom, omdat ik toch vaak probeer het beste voor iedereen te vinden. Omdat ik niet weg loop van elke kleine steen op de weg.
Ik veracht je omdat je zo met mijn voeten gespeeld hebt. Ik haat je omdat je het zo ver hebt laten komen zonder ook maar enige ware gevoelens voor mij gehad te hebben. Je speelde met mijn voeten alsof ik een dildo was, die je na gebruik eenvoudigweg in je lade kon wegstoppen of weggooien omdat hij versleten was.
En je mag jezelf gerust wijs maken dat je op zoek bent naar wat jij nodig hebt. Dat het niet jouw fout is, maar de schuld van je moeilijke jeugd. Dat het telkens weer hetzelfde is en dat je daarom niet opnieuw wilt beginnen. Maar sta je er dan nooit bij stil dat niet het begin, maar wel het einde het probleem vormt? Kan je dan nooit aanvaarden dat het leven gewoon fucking moeilijk is op zich en dat dat weinig met relaties te maken heeft? Dat het niet mijn fout is dat jij jezelf nooit zal kunnen aanvaarden?
Ik heb je het hele jaar enkel proberen helpen en ik heb er het hele jaar enkel ondankbaarheid voor terug gekregen. Wentel je dus gerust in je eigenbeeld waarin jij zelf niets waard bent. Wentel je maar in je eigen voorstelling dat je het meest egoïstische kind bent dat er rond loopt. Want weet je, ik begin het langzaam te geloven.
Ik vroeg niet veel, enkel wat liefde. Maar in de plaats daarvan heb je me gekeeld en gevild, m'n ingewanden eruit getrokken en m'n laatste beetje zelfrespect er uit gezogen. En waarom? Omdat ik aandrong? Ik heb nooit aangedrongen, ik ben enkel beschikbaar geweest. Je deed het omdat je mij toen nodig had, en nu je terug op je benen kan staan gooi je me terug weg omdat je me niet meer kan gebruiken. Je bent een parasiet, Maaike, met het enig doel om mij volledig leeg te zuigen.
Ga dus maar terug naar die Man van je Leven; misschien kan je daar uiterst ongelukkig de rest van je dagen slijten. Of maak jezelf wijs dat "zoeken" een goede uitvlucht is om alles wat je kan in duizend stukjes kapot te slaan en elke keer weer een schaduw van een man achter te laten. Je zag hoe moeilijk ik het had, maar dat hield je niet tegen mij nogmaals de kop in te slaan.
En ik, dwaze kloot die ik ben, heb geloofd dat er toch nog zo iets als liefde bestond. Ik, idioot, hebt geloofd dat jij niet met mijn voeten zou spelen. Ik deed zo hard mijn best om in sprookjes te geloven dat ik niet zag hoe kil en koud jij was. "Het lukt me niet meer" herhalend tot je het zelf geloofde en je zelf een uitweg had om mij te executeren; jezelf gelovend dat je het ook effectief geprobeerd had om mij lief te hebben.
Maar je hebt het niet geprobeerd, Maaike; je hebt het nog geen enkele keer geprobeerd. Omdat je niet weet wat opofferen echt betekend, omdat je geloofd dat het altijd helemaal rozengeur en maneschijn moet zijn. Omdat je er eenvoudigweg niet kan zijn voor iemand als je 't zelf niet wilt.
Ik hoop dat ik je ondankbare kop nooit meer hoef te zien.
Ik hou ontzettend veel van jou,
Vriendelijke groeten,
Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg
29 dec 2011
25.
Ik zit met een hoop oude klasgenoten op de winterdroom. Mensen praten en ik luister. Mensen lachen, ik lach mee. Ik probeer mijn gedachten erbij te houden, maar het lukt me niet. Een klootzak zit in de micro dingen te roepen die ik niet begrijp.
Ergens in een andere kant van deze schone rotstad zit Maaike cd's in een doos te steken. Ik vraag me af of ik nog in haar gedachten speel.
Ik heb een meisje nodig vanavond, maar ik denk niet dat ik er hier een vind. Ik kan weinig anders dan aftellen tot de lente. Nog ongeveer 80 dagen. Dan moet alles beter worden.
Of dat hoop ik toch.
24.
Ik vraag me af wat liefde is. Misschien bestaat die wel gewoon niet. Ik zie mensen die al hun hele jonge leven bij elkaar zijn, die alle problemen lijken te overleven omdat één van hen het gewoon heel graag wilt.
Ik voel me dan zo verdomd koppig.
22.
Ik ben ook bang dat ik de stront niet meer uit mijn wc-pot krijg.
21.
En ik probeer die mensen wel te begrijpen, die mensen die ongelukkig zijn en daarom teveel eten. Eten omdat je te dik bent enzo, ik wil dat wel begrijpen. Maar ik doe het niet. Dikke mensen zijn in mijn ogen mensen die het opgegeven hebben, die eigenlijk al zelfmoord hebben gepleegd maar het zelf nog niet weten. Bovendien zijn die dikke meisjes ook meestal de enige die single zijn, waardoor ik ze nog veel meer verafschuw.
Ik hoop dat al mijn ex-vriendinnetjes dik worden, zodat ik ze grondig kan haten.
20.
We kunnen elkaar niet vaak zien, want we wonen ver van elkaar. Toch lukt het soms, voor 't school, na 't school. Ik rij er heen met mijn brommer, wacht op haar achter de school. We wandelen en praten over rare dingen. Ik ben haar eerste liefje. Ze is het mooiste meisje dat ik ken.
Gisteren heb ik het meisje haar familie leren kennen. Ik ging er heen op mijn brommer. We keken naar FC de Kampioenen; ik vond dat een beetje vervelend. We aten een boterham in de keuken en we lachten. Ze toonde me haar slaapkamer en we kusten, maar dat lukte niet zo goed.
Ik ben zestien en ik huil in mijn bed. Ze stuurde dat ze het niet meer wist. Ik vroeg haar wat ze niet zeker wist. Ze zij dat ze met me wou vrijen, maar dat ze niet wist of ze er klaar voor was. Daarna zei ze dat ze me niet meer wou zien.
Ik heb nog een paar briefjes geschreven, maar ik heb er nooit eentje terug gehad. Die dag ben ik bang geworden van vrouwen.
19.
Als ik een teletijdsmachine had, zou ik elke dag mezelf vermoorden vlak voor Maaike me voor de eerste keer kuste en daarna m'n eigen plaats innemen. Mijn plan zou slagen tot ze plots zou merken dat ik jaren ouder ben dan haar.
18.
Moest de technologie meer op punt staan, ik zou me gedurende 100 jaar laten invriezen. Dan kon ik op z'n minst ongelukkig kunnen zijn met het besef dat Maaike al lang dood is.
17.
Ik zat op de rand van haar bed met een pint in de ene hand en een brandende sigaret in de andere.
"Het wordt tijd dat je aanvaardt dat ik eenvoudigweg niet van je hou."
Ik vroeg me af of ik eenvoudigweg haar kop moest inslaan of blijven zitten en diep in mezelf huilen. Ik koos voor het laatste.
"Ik ben eenvoudigweg nog niet klaar voor een relatie." zei ze.
Ik begreep het verband tussen die twee zinnen niet, maar ik kneep rustig het blikje kapot.
"Als je me dan niet meer graag ziet", zei ik op mijn beurt, "hoe komt het dan dat ik jou nog steeds zoveel mis? Waarom zit ik dan de hele dag met jou in mijn kop? Waarom kan ik er niet over als jij niet meer online komt, als jij niet meer mijn blog leest?"
Mijn logica is feilloos, mits u voldoende gedronken hebt.
"Het spijt me, Daan. Het is gedaan."
Ik wist dat het rijmde en dat maakte mij een beetje blij. Mijn gevoel bleef echter relatief negatief gezien mijn eindeloze pogingen om het terug goed te maken met het tweede meisje van mijn leven niet zoveel vruchten afwierpen.
"Je wilt gewoon niet toegeven dat je me een beetje mist."
"Omdat ik je niet mis!"
Ik wist zeker van wel, maar ik kon het niet bewijzen.
"Ik wil dat je gaat, Daan." zei ze.
Ik wou helemaal niet gaan.
Ik wou blijven, ik wou vrijen.
"Ok" zei ik.
"Tot binnenkort" zei ze.
"Ik haat je." antwoorde ik.
"Ik jou ook" zei ze bedroefd.
Op de weg naar huis heb ik geen enkele boom geraakt.
28 dec 2011
16.
Ik word een vreemd gegeven waar, namelijk dat ik het plezierig is om aan de toog te zitten. Alles werkt; de muziek, de sfeer, de mensen die rond je zitten te praten. En een pintje om het hoofd leeg te houden.
Elke keer de deur open gaat hoop ik dat het Maaike is. Het blijkt haar echter nooit te zijn. Dat vind ik wel een domper op de avond, maar in de hoek zitten een hoop wijven die me haar misschien kunnen laten vergeten. Ik heb besloten het niet meer over Parijs te hebben; vanavond zal ik vragen of ze al eens op een motorfiets van 29 jaar oud hebben gereden. Ik zal get straks vragen, als ik me voldoende moed heb ingedronken en als bij wonder Maaike niet opduikt.
Het zou zo'n 10 minuten duren om naar Maaike's huis te wandelen. Het enige dat ik nodig heb is een goede reden om daar te zijn, en 't is daar dat het schoentje knelt. Wat heb ik daar in godsnaam verloren?
Nee, sullig wachten en me moed indrinken is 't enige dat ik kan doen. Drinken en stiekem hopen dat Maaike toch plots de deur open trekt.
Ik haat café's.
15.
Maaike is op zoek naar een kot om in te wonen. Ik stel me voor hoe ze een jongen vindt die haar wel enkele weken in huis wilt nemen. Ik stel me dan ook voor hoe zij en die jongen 's avonds naar televisie kijken, hoe die klootzak zijn arm rond haar legt en haar gezicht zachtjes naar het hare brengt. Ik stel me voor hoe ze dan samen naar zijn slaapkamer gaan, hoe ze haar kleren uitdoet en hoe hij verrukt naar haar borsten zit te kijken.
En ik stel me vooral voor dat ze niet meer aan me denkt.
14.
Eigenlijk werk ik mij te pletter. Elke dag sta ik op, ga ik voor mijn computer zitten, kijk ik zeven uur naar Scrubs, besluit om half zes dat niemand me zou missen als ik nu al stop en neem een heet bad. En dat elke dag van elke week, ik ga er langzaam aan kapot.
De spin is van me weg gegaan, of misschien heeft ze zich ergens in mijn boekenkast verborgen. Ik hoop dat ze daar nog ergens zit, mij met haar duizenden ogen gade te slaan. Dan zie ik ze denken, wat ligt die luiaard daar weer in de zetel te doen, is het daarvoor dat ze hem betalen?
Soms haat ik mijn spin, ik verdenk haar er trouwens van te spioneren voor mijn baas. Vermomd als mijn beste vriend zit hij 's nachts informatie en logboeken van mijn activiteiten door de sturen via het wereldwijde web.
Als ik ze nog eens zie zal ik ze vermorzelen.
12.
Ik heb eens in een fabriek gewerkt, maar dat vond ik bij nader inzien ook niet zo leuk. Bovendien worden die mensen amper betaald om wel hard te werken.
Ik zal me er dus maar bij neer moeten leggen.
10.
Vroeger, toen ik nog jong was en mijn imago mij nog iets kon schelen, was ik eens op een feestje, georganiseerd door een klasgenoot. Er was veel drank aanwezig en ik heb op dat moment begrepen dat drinken een sterke maag vereist. Ik had al de hele avond, met een pint in de hand, zitten kijken naar een beeldschoon meisje dat ik ervoor nog nooit gezien had. Charmant als ik ben ging ik in haar buurt staan om te wachten tot zij mij aansprak, een techniek die bij later onderzoek uiterst inefficient is gebleken. Die avond, echter, had ik het geluk dat het meisje een dappere en sociale meid was die mij meedeelde dat haar naam Sien was en dat ze best wel wat met mij wou praten.
Het ene moment leide naar het andere en enige innige momenten later zaten we dicht bij elkaar in de zetel te praten over de teleurgang van de solidariteit in de westerse maatschappij en nog allerlei anders globalistisch gezever. Ik voelde dat hier iets bloeide en dat er liefde in de lucht hing. Ze kroop nog wat dichter tegen me aan, nam mijn hand vast en legde die op haar been. Ik keek in d'r prachtige ogen, wou naar haar toebuigen, voelde bijna haar heerlijke lippen tegen de mijne, sprong recht, rende naar buiten en loodste een lading onverteerd gerstennat in de schelde, die toevallig net achter het zaaltje passeerde.
Sien heb ik daarna nooit meer gesproken en na die avond nooit meer gezien, maar toch moet ik soms nog aan die verloren kus denken. Sien, je hebt nog een kus van me te goed; kom 'm spoedig halen.
9.
Ik lag juist in m'n bed te woelen toen Maaike belde. Ze klonk wat triest aan de telefoon en ze vertelde dat ze enkel wou zeggen dat ze even aan me dacht. Ik zei haar dat mijn tabak droog was en dat ik dat tamelijk irritant vond. Ze lachte, maar stelde niet voor om mij een vers pakje te brengen. Toen zei ze dat ze me zou laten en wenste me een goede nacht. Ik deed hetzelfde, hing op en deed de rest van de nacht geen oog meer dicht.
8.
27 dec 2011
6.
Toch heb ik eens goed rondgekeken. Ik kom terecht in een tijdperk waarin ik Maaike in elke pub, in elke stad en in elk land zal zoeken; de kans is klein dat ik ze ooit zie, maar voorlopig nog niet onbestaand.
Ik vraag me af of het meisje achter de bar al eens twee weken in een leeg appartement in Parijs heeft gezeten. Ik vraag niet of ze het wilt proberen. Mijn bier smaakt naar munt en ik vraag me af waarom ik eigenlijk nog mijn tanden poets.
Knut komt precies op tijd toe, drinkt een ice-tea, begint zich te vervelen en vraagt of ik zin heb in een spelletje. Ik drink m'n pint leeg en ga naar huis. Het meisje achter de bar wenst me een goeie nacht. Het is koud op de moto, m'n handen tintelen.
5.
Ik vraag me af waarom ik Maaike niet ogenblikkelijk vraag om naar het dambert te komen. Ze zou zelf best moeten weten dat het beter voor me is om ze te blijven zien.
4.
Mijn zus had vorige maand een lief met rost haar. Bovendien waren zijn ouders rijk en keek hij neer op haar volkse levensstijl. Ik heb nooit gevonden dat mijn zus een volkse levensstijl had, net zo min ik dat van mezelf vind.
Mijn zus zegt dat ze nooit meer "een rossen" wilt.
3.
Er zit geen volk in 't dambert. Wat een stom idee ook om naar hier te komen op een dinsdag avond. Wat heb ik hier verloren? Niets. En ik weet niet eens hoe ik in godsnaam thuis geraak.
Ik heb een meisje nodig dat me Maaike doet vergeten; al is het maar voor één avond. Ik ben het beu me als een loser te voelen, ik wil de wereld gaan veroveren.
"Hey, ik woon in Parijs. Als we nu vertrekken geraken we er nog vanavond."
Ze kijkt me aan met een kwade blik en draait zich terug om. Haar vriendinnen giechelen. Ik moet dringend de trucjes leren.
Alles in dit verdomde kot doet me aan haar denken, hoewel we hier samen maar enkele keren geweest zijn. En nu zit ik hier alleen en moet ik straks waarschijnlijk een taxi naar huis nemen.
2.
M'n tabak is uitgedroogd. Normaal is het steeds Maaike die 'm laat uitdrogen, deze keer kan ik het enkel op mezelf steken. Het is alweer vierentwintig uur geleden dat ik ze gehoord heb en al vijf dagen sinds ik ze laatst zag. Ze komt zelfs niet meer online, zo ver heb ik het gebracht; volledige non-communicatie.
Ik vraag me soms af, terwijl de avond als een blok naar beneden valt, hoe ik over haar heen zal geraken. Ik denk nooit; de alcohol is op, de winkel is te ver en geen enkel ander meisje komt me bezoeken. En ik ben zo ontzettend moe ook; moe van wachten tot Maaike online komt. Om dan tegen elkaar te kunnen zwijgen.
Vanavond wil ik drinken op de spin die mag blijven leven.
26 dec 2011
1.
Google heeft altijd gelijk, ookal weet die dat zelf niet steeds. In Google Talk, bijvoorbeeld: onder mijn naam staat "beschikbaar", onder die van Maaike staat "weggegaan". Soms vraag ik Google "Wat nu?" (275'000'000 resultaten), maar daar kan zelfs Google me niet bij helpen.
Proloog.
Ik dacht dat ze dood was, ik dacht dat die gedachten gestorven waren. Maar ik vertel je, ik beloof je, in alles wat ik zei en deed; het was geen leugen, zelfs al had ik dat anders gewild. Ik heb je nooit proberen veranderen, heb je nooit proberen manipuleren, het was oprecht. Maar zij gaf het door aan mij.
Ze was mijn wereld binnen gestapt en had daar wat zitten rommelen. Op valentijn was ze zo belachelijk dat café uit gestommeld, omdat ze de volgende ochtend moest werken; maar die eerste kus was zo subliem. Het lijfje kronkelend van dronkenschap en verlangen. Onder die lage wolken, in de regen, waren we naar haar huis gegaan. En zij was verliefd geworden.
Ze gaf het aan me door.
Maar ik ben niet gebleven, ik ben naar een ander gegaan. Ik gooide het allemaal weg, als een plaat die niet meer speelt, en alle pijn die ik had opgespaard... de tijd was gekomen. Ik gaf mijn pijn aan haar; ik gaf het door aan haar.
Ik begreep het nog steeds niet, hoe ik haar in de ogen had kunnen kijken en haar had verteld dat ik weg zou gaan; dat ik haar zou laten gaan, om het door te geven aan hem.
En zo bleef alles stil, bleef alles kalm, en ik dacht dat het dood was. Ik moest het opgeven, ik zou het opgeven, ik zou niet meer proberen.
(Was het misschien gewoon niet het juiste moment?) Misschien hadden we moeten wachten, misschien waren we er beide nog niet klaar voor. En alles wat je nu nog van me wilt horen is alles waar je bang van bent, dus kom niet meer te dicht bij.
Want alles wat je nodig hebt,
zal je van haar krijgen.