Ben ik gek? Waarschijnlijk wel. Ik geloof niet dat veel mensen een moord kunnen begaan en de volgende ochtend terug kunnen gaan werken alsof er niets gebeurd is. Ik lig in m'n bed; bier en sigaretten zoals gebruikelijk. Ik kan niet slapen. Als ik m'n ogen sluit zie ik het lijfje in de witte lakens liggen. Dan zie ik die sproeten, die bebloede marmeren huid van haar. Die afgekloven vingers, waar ze steeds weer op beet. Daarom wil ik m'n ogen niet meer sluiten.
Het is op zich een egoïstisch besluit, als ik haar niet kan hebben, kan niemand haar hebben. En wat maakt het eigenlijk uit, dat ze dood is? Voor mij eigenlijk maar weinig. Hoewel ze vandaag niet online was. Dat vond ik jammer, dat ik niet met haar kon chatten. Ik wou graag met haar chatten, ik had haar veel te vertellen. Hoe ik weer met haar geslapen had, bijvoorbeeld. Hoe zij mij mee gevraagd had, en hoe ze zei dat het een slecht idee was. En hoe ik haar daarna vermoord had.
Hoe moet het nou verder met mij? Waarschijnlijk is er weinig verder. Waarschijnlijk wordt ik vanavond nog opgepakt op verdenking van moord. Maar wat als ze me niet vinden? Wat als het gerecht zich vastloopt in het onderzoek en mij over het hoofd ziet? Wat moet ik dan doen? Ze is er niet meer. Ze is verdwenen, deze keer voor goed. Ik zal nooit meer met haar kunnen chatten, nooit meer met haar kunnen praten en nooit meer met haar kunnen vrijen!
En mijn pistool, dat heb ik weggegooid; er is geen uitweg meer.