3 jan 2012

40.

Ik moet pissen. Ik moet nog twintig minuten naar huis rijden, maar ik moet verdomme ontzettend dringend pissen. Ik zou kunnen stoppen en buiten pissen, maar daar ben ik te koppig voor. Daarom rij ik aan een rotvaart naar huis.

Er was een tijd vóór ik dringend moest pissen en er is een tijd na ik dringend moest pissen, bedenk ik net. Net zoals er een tijd was vóór ik vertrok en een tijd nadat ik vertrok. De tijd dat ik onderweg was, bijvoorbeeld, bevond zich integraal in het gedeelte nadat ik vertrokken ben. Tijd moet toch iets ongelofelijk complex zijn, dat alles in zo kleine stukjes kan opgedeeld worden?

Ik bedenk dat als ik enkel idiote dingen kan denken, ik beter maar gewoon niet kan denken. Maar als ik niet denk, moet ik gewoon dringend pissen, dus probeer ik toch maar aan iets anders te denken.

"Wist je dat...", vroeg ik mezelf, " een man gemiddeld drie keer per dag moet plassen?"
Dat wist ik niet. Ik probeer te bedenken hoeveel ik vandaag naar het toilet geweest ben en kom op twee keer. Nog één keer mag ik dus nog gemiddeld gaan.

"Daan, wat met mensen die op café zitten?" vroeg ik mezelf. "Gaan zij dat niet veel vaker?"
- "Ja, kijk, je moet nu ook niet moeilijk beginnen doen."

Ik moet hier ferm oppassen of ik kom hier te midden van een éénpersoonsruzie. Bovendien denk ik niet over het juiste onderwerp na, want mijn blaas blijft op springen staan.

"Als ik nog tien kilometer moet rijden, aan een gemiddelde snelheid van honderd kilometer per uur (door de bebouwde kom nota bene), hoe lang moet ik dan nog rijden voor ik mag plassen?"

Ik denk na. Ik vind dat ik mezelf behoorlijk ingewikkelde vragen stel en besluit niet meer naar me te luisteren. Ik schat trouwens nog zo'n tien minuten, er staan immers nog een paar flitspalen op mijn weg.

"Wat is het antwoord dan?"

Mooi is dat. Nu zit ik mezelf te negeren terwijl mijn enige gedachten over het legen van mijn blaas gaan.

- "Tien minuten." zeg ik geïrriteerd tegen mezelf. "Ongeveer tien minuten."
"Fout!"
- "Wel, was is het antwoord dan?"

Nu moet ik mezelf nog eens verbeteren ook. "Weet je," dacht ik. "Daar gaat hij weer met z'n 'weet je'", dacht ik ook. "Weet je, het doet er niet toe. We zien wel wanneer we thuis zijn. En stop nu even met over je blaas te denken."

En plots bedenk ik dat Maaike eigenlijk ontzettend ver van mij zit.