Ze was in het midden van de nacht naast mij komen liggen. Ze zei dat ze even met me wou praten. Ik was slaapdronken (en ook wat echt dronken) en vroeg wie zij eigenlijk was. Ze zei dat ze Maaike was. Ik zei dat dat niet kon, dat zij dood was. Zij zei dat dat niet gaf.
"Daan, ik vind het niet leuk om dood te zijn." zei ze.
- "Ik weet het. Als het een troost mag zijn, ik vind het niet leuk dat je dood bent."
"Waarom deed je 't dan?"
Ze keek me indringend aan. Ze keek me indringend aan met haar ogen. Ze keek me indringend aan met haar grote, blauwe ogen. Maar ze waren dof, die ogen, ze waren dof en dood. Ik kon niet meer in haar ziel kijken.
- "Omdat ik het moest doen, Maaike."
Ik voelde emoties opwellen, maar ze geraakten niet tot bij m'n ogen.
"Ik was maar een meisje, Daan. Ik was maar een meisje in de rij van meisjes die jou kennen. Waarom moest je mij dan doden? Waarom heb je al die andere meisjes niet gedood?"
- "Waar ben je nu?" vroeg ik.
"Ik ben nergens, Daan."
- "Maar, wat zie je dan?"
"Ik zie jou, Daan. Ik zit naast je."
- "Maar je bent dood?!"
"Ja, Daan. Maar vertel me, waarom ik?"
Ik wist het antwoord niet goed.
- "Omdat je niet van mij kon houden, Maaike. Daarom."
Ze zat stil. Ze keek niet meer naar mij, ze zat voor zich uit te staren.
"Ik zie je wel graag, Daan. Dat weet je. Of beter, ik hield van je, Daan."
- "Wel," zei ik, "het doet er niet meer toe. Het doet er godverdomme allemaal niet meer toe. Jij hebt je keuze gemaakt, ik de mijne. Ik vind het godverdomme goed dat je dood bent."
Maaike begon te huilen.
"Je schoot me door het hoofd, Daan! Je nam je pistool en je schoot me door het hoofd!"
Ik werd stil.
- "Ik zei toch dat het me speet." prevelde ik.
"Ik denk niet dat het je spijt." Ze zei het bitsig.
- "Het spijt me echt."
"En ik geloof je niet."
- "Ik wil dat je weg gaat, Maaike." zei ik. "Ik begrijp niet wat je hier komt doen."
"Ik kom omdat ik vragen heb. En omdat ik dankzij jou bitter weinig te doen heb tegenwoordig."
- "Wel, we hebben gepraat. Ik wil graag dat je nu weg gaat."
"Goed." zei ze. "Vaarwel, Daan."
Ze verdween plotseling, alsof ze er nooit geweest was. En ik, ik werd badend in het zweet wakker. Buiten loeiden sirenes. Ik hoorde zwaar bepakte mannen naar boven rennen. Een deur werd ingeslagen. Ik hoorde mensen roepen. Dit is het einde, dacht ik; maar toch kwamen ze niet voor mij.