14 jan 2012

78.

Ik denk dat ik het wel kan leren, alleen zijn. In een klein appartementje in Parijs zitten, naar buiten staren tot de dag voorbij is. Misschien ben ik er wel een beetje bang van dat ik dan plots niet meer zal kunnen communiceren. Dat ik dan op een feestje toekom en ik uitbundig vertel over die dag dat ik een duif op at en hoe ik daarna mijn teennagels knipte.

Ik maakte een nieuwe vriend vandaag. Terwijl ik uit het raam stond te roken, kwam er een duif naast me zitten. Ik zei "Bonjour duif", waarop de duif wegvloog. Bindingsangst, denk ik. Maar ik geloof dat ze nog terug komt. Ik heb haar beloofd dat ik haar niet zou opeten.

Ik zit ook weer in een liedjes loop. Deze keer is het "bij nacht en ontij" van Gorki from Belgium. Ik heb er al vijfduizend keer naar geluisterd en in de loop van de dag zal ik er nog vijfduizend keer naar luisteren. Sommige mensen begrijpen niet hoe ik tienduizend keer naar hetzelfde nummer kan luisteren. Zulke mensen begrijpen mij niet. Ik begrijp hen eigenlijk ook niet goed, want hoe kan je nu niet tienduizend keer naar hetzelfde nummer luisteren.

Ik mis Gent. Ik begrijp niet wat me in heeft laten besluiten naar Parijs te komen. Ik zal snel teruggaan en er voor altijd blijven. Ik zal een huisje in het centrum zoeken, een meisje om voor mij te koken, een kat om mij te knuffelen en een winkel waar ik elke dag m'n bier ga halen. 's Nachts zal ik dan daar door de straten dwalen op zoek naar vrienden en overdag zal ik slapen tot ik werken moet.

En m'n nieuwe vriend duif de duif mag mee. Hij zal wel zelf de weg moeten vinden, want een duif meenemen op de trein, dat durf ik niet.