15 jan 2012

82.

Tweede brief aan Maaike.

Liefste Maaike,

Ik heb je brief in goede orde ontvangen. Ik las 'm, terwijl ik nog vijftien keer naar "Bij nacht en ontij" luisterde. Ik heb speciaal een nieuwe koptelefoon gekocht om op straat naar muziek te luisteren, omdat ik m'n andere koptelefoon - die met die grote micro vanboven - niet meer durfde te gebruiken. Omdat ik het belachelijk vond, zo'n micro op m'n kop. Omdat ik als een schaap de menigte wil volgen en bang ben om anders te zijn dan anderen.

Hij klinkt best goed, die koptelefoon. Het is een Philips. De oortjes passen niet helemaal op m'n oren, maar ik veronderstel dat dat de bedoeling is. Vijfendertig euro was het. Vroeger zou ik dat nooit voor een koptelefoon gegeven hebben, maar nu ik geld verdien kan het mij een stuk minder schelen.

Ik las je brief dus. Er is, sinds je die brief schreef, alweer zoveel gebeurd. Ik heb je kapot gemaakt ondertussen, ik heb ervoor gezorgd dat jij niet meer tegen me wilt praten. Je hebt ook je ex terug gevonden. Het is weer pril en het lijkt weer een goed idee. Bovendien is het gemakkelijk, over twee weken vertrek je al. Misschien is het een soort afscheidstournee.

Het spijt me, wat ik geschreven heb in mijn vorige brief. Ik weet echt dat het me spijt. Ik heb je pijn gedaan op de enige manier die ik weet om je pijn te doen. Maar het is niet waar, wat je zegt. Ik heb niet afgezien met je. Ik heb je niet gehaat voor alles wat er gebeurde. Ik heb je donkere kanten gezien en ik heb ze proberen aanvaarden. Ik ben er van beginnen houden. Misschien waren die donkere kanten wel het enige wat jou speciaal maakten. En daarna heb ik het je kwalijk genomen, dat je ze toonde. Daarna heb ik ze gebruikt om je te vermorzelen. Dat is mijn duistere kant. Maar ik moest wel, Maaike. Ik had geen andere keuze.

Je schreef dat je je in Parijs als een hond voelde. Dat ik je meegenomen had naar een plaats waar ik zelf niet eens was. Ik weet dat nu. Ik was er al bang voor in het begin, ik was bang je mee te nemen. Ik had speciaal geen terugreis tickets gekocht omdat ik dacht dat je het niet zou halen. En ik had je op de trein moeten zetten, die eerste week. Ik had je naar huis moeten sturen. Maar ik kon het niet, Maaike. Ik was er niet sterk genoeg voor. En ook daar heb ik verdomd veel spijt van.

Ik weet nu dat je me echt graag gezien hebt. Ik heb nog moeite met het te voelen, maar ik weet het met mijn verstand. En ik weet ook dat je je ex nog mist. Dat voel ik, en dat weet ik met mijn verstand. En ik weet dat je je bij hem veilig voelt. Als gelijken.

En ik bedenk dat ik me teveel afgesloten heb van je, dat ik teveel de sterken ben geweest. Dat jij 't nooit zag wanneer ik het moeilijk had, omdat ik geleerd heb dat het zo hoort. Omdat mijn vader ook geen gevoelens mag hebben. Omdat mijn grootvader geen gevoelens mocht hebben. Omdat de hele mannelijke kant van mijn familie geen gevoelens heeft. Ik heb het duizend keer moeilijker met me te openen dan jou, en we weten beide dat dat wel iets wilt zeggen.

Ook spijt het me dat ik weeral veranderd ben. Je zal nu wel zeggen dat ik het weer op mezelf steek, dat het niets met mij te maken heeft, maar het is gewoon een feit. Ik ben veranderd sinds ik je heb leren kennen. Ik ben veranderd sinds die dag in de video, toen ik voor het eerst je zij vastnam en ik daar nog ongelofelijk hard van genoot. Ik kreeg die job en plots moest ik werken. Ik moest verhuizen voor een job die ik niet eens graag doe, die niet eens zo ontzettend goed betaald is. Maar ik vrees enkel dat er geen job is die ik liever doe, dat dit zowat het hoogtepunt van mijn jobgenot gaat zijn. En ik vergat je alweer een beetje.

Ik sta op het punt mezelf hier voor nog zes maanden vast te zetten. Niet omdat ik het wil doen, ik denk nog steeds dat ik het hier niet overleef. Maar ik denk dat ik het moet doen, dat zwemmen of verdrinken. Misschien verdrink ik hier wel, maar zelfs dan geeft het eigenlijk niet zoveel.

En ik weet best dat ik wel een meisje kan importeren, een meisje die elk weekend de Thalys zal nemen enkel en alleen om bij mij te zijn. En ik weet dat ik elke kans zal grijpen om bij dit meisje samen te zijn, dat ik je na een tijd misschien zal vergeten. Maar ik denk dat - zelfs als ik je vergeten ben - ik nog steeds van je zal houden.

En misschien komt er ooit nog een dag dat we beide weer verloren zijn en we elkaar terug vinden; maar zelfs dat hoeft niet percé.

Het ga je goed, liefste Maaike,
Vriendelijke groeten,

Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg