Ik zat te wachten voor het raam. Het was weer beginnen sneeuwen, en ik verwachtte bezoek. Ik verwachtte dat hij terug zou komen, voor een laatste uitstap naar een andere tijd. De toekomst, dacht ik, moest wel rooskleurig zijn. Of toch beter dan de huidige shit.
Ik had niet gedronken. Of ja, ik had wat gedronken, maar niet veel. Ik voelde me nog behoorlijk nuchter. Misschien was dat een probleem, misschien zou hij daarom niet komen. Maar ik hoopte dat hij kwam. Ik miste hem al en beetje. Ik had nood aan een leider die me zei wat ik moest doen. Of op z'n minst een leider die me zou tonen wat ik kon doen.
Ik rookte een sigaret en wachtte. Het was al voorbij half drie, als hij zou komen - en dat zou hij wel, het sneeuwde immers - zou het snel zijn. En mijn geduld werd beloond, nog voor dat mijn sigaret op was zag ik aan de horizon een fel, wit licht opdoemen. Het leek een beetje op een buitenaardse invasie, maar toen ik beter keek bleek het inderdaad Luc De Vos in zijn bubbel van licht te zijn die aan een razende snelheid in mijn richting vloog.
Ik zette het raam open en ging aan de kant, net op tijd om Luc De Vos met zijn gitaar in mijn slaapkamer te zien neerstorten.
"Vos! Zijt ge niet goed, aan zo'n snelheid neerkomen?"
- "Oh, hey Daan." zei Luc De Vos. Hij leek wat gedesoriënteerd. "Ik kom net van een optreden met tientallen mooie, jonge meisjes. Je had ook moeten gaan, Daan, 't was plezant."
"Tja, Vos, sommige mensen moeten werken voor hun geld."
- "Wel, Daan, 't zal dan toch jij niet zijn."
Hij lachte uitbundig.
"Hou je muil, Vos. Ik werk van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat om de weinige centen binnen te halen die ik doe. Jij, daarentegen, staat gewoon wat op je gitaar te rammen om bakken geld te ontvangen."
- "Doe het dan ook eens, he, Daan, hits als Mia schrijven!"
"Tja, Vos, dat kan ik niet."
- "Dat dacht ik al. Dus hou jij je muil maar."
Ik had Luc De Vos duidelijk wat op z'n tenen getrapt. Maar het gaf niet, want hij was het toch niet echt.
- "Goed, Daan. Zullen we er dan maar eens aan beginnen?"
"Graag, Vos. Het is de toekomst deze keer, niet?"
- "Klopt. Vandaag gaan we een reisje maken naar jouw toekomst."
"En, wat denk je, Vos? Zal ik het leuk vinden?"
- "Dat weet ik niet. Ga maar gewoon mee. Kom, neem m'n gitaar vast."
Ik nam de gitaar vast en ik vloog door tijd en ruimte. Ik landde in een grasveld. Ik wist niet waar het was, ik denk dat ik er nog nooit geweest was. Boven me scheen de maan. Het was een warme zomer nacht, ergens in de verte speelde muziek.
Ik zag twee mensen in het gras liggen, enkele meters van waar wij neergekomen waren. Ik ging er naar toe. Ik zag mezelf, met een meisje op mijn schouder. Ik had haar handen vast in mijn handen. Het meisje had de kap van haar trui over haar hoofd getrokken. Ze lag met haar gezicht weg van waar we stonden. Ik hoorde me praten. Ik hoorde me praten over de maan, over sterren, over de kleine beer, over de grote beer. Ik hoorde mezelf stil worden. Ik hoorde hoe het meisje zei: "Daan, ik zie je graag."
Ik zag hoe ik glimlachte. Ik zag hoe ik gelukkig was. Ik zag hoe er buiten deze omhelzing niets was, dat ik genoot van dat moment. Ik zag hoe ik haar handen los liet en mijn handen over haar rug liet gaan. Ik zag me zeggen, "Ik jou ook". Boven schoot een vallende ster voorbij.
- "Zie je, Daan. Ik zei je dat het in orde zou komen."
"Maar voor hoe lang, Vos? Hoe lang zal het duren voor dit er komt en hoelang zal dat dan wel duren?"
Luc De Vos gaf me een tik tegen m'n hoofd. - "Daan, je gaat moeten leren wachten."
Ik keek naar hoe ik daar lag te liggen. Ik keek hoe ik daar gelukkig was. Ik dacht aan die eerste kus die ik met Maaike deelde, ik dacht aan die nachten in het Baudelopark met dat vorige meisje, ik dacht aan háár eerste kus. Ik dacht aan de hoogste hoogtes van m'n leven. Daarna dacht ik over de diepste dieptes. Daarna keek ik nog eens naar mezelf en dat meisje op mijn schouder en ik bedacht dat ik echt wel gelukkig moest zijn. Het meisje was ongeveer even groot als ik, ze had een zwarte trui met kap aan. Haar handen lagen op mijn borst. Haar nagels waren vuil, ik hou van meisjes met vuile nagels. Het leek alsof het vel van haar vingers afgebeten was. Ik zag was asblond haar onder de kap uitkomen...
"Wie is dat, Vos? Wie is dat meisje?" Ik was opgewonden, een beetje in paniek.
- "Rustig, Daan. Ik kan je dat niet zeggen."
"Maar het kan niet, Vos! Ik heb ze vermoord. Het kan haar niet zijn, Vos!"
- "Ik kan het je niet zeggen, Daan."
"Is het Maaike, Vos? Komt Maaike terug?"
- "Nee, Daan. Ik kan het niet zeggen."
"Het is Maaike, hé, Vos? Ik zie het, ik herken haar!"
- "Nee, Daan, het is niet Maaike! Je hebt ze vermoord!"
Ik werd stil.
"Ben je zeker, Vos?"
- "Nee, ik ben het niet zeker Daan. Ik zei het al, ik kan het niet zeggen. Ik mag het niet zeggen. Het zijn de regels van het universum. Ik kan je het niet vertellen. Je zal moeten afwachten. Maar weet dat het komt."
"Maar, Vos! Ik wil het zo graag weten, wie is dat meisje? Waar kan ik ze vinden."
- "Zij zal jou vinden, Daan. Je weet dat alle meisjes jou vinden."
Ik zette me in het gras en bleef naar mezelf kijken.
"Maar gaan we dan samen een café openen, Vos?"
- "Daan, ik kan het niet zeggen!"
"En zal het meisje bij me blijven?"
- "Ik. kan. het. niet. zeggen. Daan." Zijn stem klonk streng en een tikkeltje kwaad.
"En wanneer zal ik haar leren kennen?"
Luc De Vos kon enkel zuchten.
- "Wacht nu maar af, Daan."
Ik bleef kijken. Alles wat ik moest doen was me recht stellen en naar mezelf toe rennen en naar het gezicht van het meisje kijken. Ik wou het echt graag weten, of het Maaike was die daar lag. Maar het kon Maaike niet zijn, dat had ze me beloofd. Dus moest het wel iemand zijn die ik nog niet kende. Iemand met asblond haar en afgekloven vingers... Of was het het maanlicht dat met m'n ogen speelde?
- "Kom, we moeten gaan, Daan."
"Ja, Vos. Laat me nog even zitten."
- "Nee, Daan, we moeten gaan."
Luc De Vos trok me recht en nam me vast bij m'n schouders.
- "Kijk, Daan, het komt goed. Ik kan je niet zeggen wanneer en waar, maar ik beloof je dat het goed komt."
"Goed, Vos. Ik begrijp het."
Ik begreep het niet. Ik voelde het kolken in m'n maag. Ik geloofde geen woord van wat Luc De Vos zei. Ik wou hier blijven, ik wou kijken hoe de rest van mijn leven zich zou uitspelen. Gewoon kijken, niet voelen, enkel observeren hoe die ik daar bezig is. Hoe die ik die mooie tijd ook zou verbrotten.
Luc De Vos nam me echter vast en even later suisden we weer door het heelal. Ik lande in m'n bed, Luc De Vos smakte met een klap net naast m'n bed.
- "Verdomme" vloekte hij. "M'n landingen zijn niet zo goed meer."
"Zoals Joeri, Vos. Zoals Joeri."
Luc De Vos lachte. "Ja, zoals Joeri."
"Goed", zei hij, "ik ben ervan door. Ik heb je alles getoond wat ik je kon tonen, Daan."
- "Ja, Vos. Maar ik weet wel niet goed wat ik er nu mee moet doen."
"Dat kies je zelf, Daan. Jij doet ermee wat je wilt."
- "Goed, Vos. Ik zal er dan eens over nadenken."
"Dag Daan."
- "Dag Vos."
Luc De Vos maakte er verder geen woorden aan vuil en verdween in de nacht. Ik bleef liggen en keek naar iets op BBC Entertainment. Maaike bleef stil liggen in haar graf.