Alles is stil. M'n Suzuki GSX750e motorfiets gooit een bundel licht voor me uit, kale bomen razen voorbij door de nacht. M'n hoofd is leeg van de fles whisky die ik daarnet naar binnen kapte, maar toch drijven flarden van gedachten voorbij. Ik denk aan haar.
Ik dacht dat ze dood was, ik dacht dat die gedachten gestorven waren. Maar ik vertel je, ik beloof je, in alles wat ik zei en deed; het was geen leugen, zelfs al had ik dat anders gewild. Ik heb je nooit proberen veranderen, heb je nooit proberen manipuleren, het was oprecht. Maar zij gaf het door aan mij.
Ze was mijn wereld binnen gestapt en had daar wat zitten rommelen. Op valentijn was ze zo belachelijk dat café uit gestommeld, omdat ze de volgende ochtend moest werken; maar die eerste kus was zo subliem. Het lijfje kronkelend van dronkenschap en verlangen. Onder die lage wolken, in de regen, waren we naar haar huis gegaan. En zij was verliefd geworden.
Ze gaf het aan me door.
Maar ik ben niet gebleven, ik ben naar een ander gegaan. Ik gooide het allemaal weg, als een plaat die niet meer speelt, en alle pijn die ik had opgespaard... de tijd was gekomen. Ik gaf mijn pijn aan haar; ik gaf het door aan haar.
Ik begreep het nog steeds niet, hoe ik haar in de ogen had kunnen kijken en haar had verteld dat ik weg zou gaan; dat ik haar zou laten gaan, om het door te geven aan hem.
En zo bleef alles stil, bleef alles kalm, en ik dacht dat het dood was. Ik moest het opgeven, ik zou het opgeven, ik zou niet meer proberen.
(Was het misschien gewoon niet het juiste moment?) Misschien hadden we moeten wachten, misschien waren we er beide nog niet klaar voor. En alles wat je nu nog van me wilt horen is alles waar je bang van bent, dus kom niet meer te dicht bij.
Want alles wat je nodig hebt,
zal je van haar krijgen.