Ik ben zestien en ik heb een lief. Het is een bloedmooi meisje van een andere school. Ik heb ze al twee keer gezien, maar toch zijn we al samen. We schrijven briefjes naar elkaar, die we doorgeven via Robbe, een jongen die ik elke dag op de bus zie. Ik bewaar de briefjes in een doosje met een slot.
We kunnen elkaar niet vaak zien, want we wonen ver van elkaar. Toch lukt het soms, voor 't school, na 't school. Ik rij er heen met mijn brommer, wacht op haar achter de school. We wandelen en praten over rare dingen. Ik ben haar eerste liefje. Ze is het mooiste meisje dat ik ken.
Gisteren heb ik het meisje haar familie leren kennen. Ik ging er heen op mijn brommer. We keken naar FC de Kampioenen; ik vond dat een beetje vervelend. We aten een boterham in de keuken en we lachten. Ze toonde me haar slaapkamer en we kusten, maar dat lukte niet zo goed.
Ik ben zestien en ik huil in mijn bed. Ze stuurde dat ze het niet meer wist. Ik vroeg haar wat ze niet zeker wist. Ze zij dat ze met me wou vrijen, maar dat ze niet wist of ze er klaar voor was. Daarna zei ze dat ze me niet meer wou zien.
Ik heb nog een paar briefjes geschreven, maar ik heb er nooit eentje terug gehad. Die dag ben ik bang geworden van vrouwen.