30 dec 2011

27.

Brief aan Maaike.

Liefste Maaike,

Ik weet al lang dat je het moeilijk hebt. Je hebt het moeilijk met jezelf, je hebt het moeilijk met je omgang met anderen en je hebt het - over het algemeen - eenvoudigweg moeilijk met het leven. Wel, liefste Maaike, ik wil je zeggen dat ik dat ook voel. Ik wil je vertellen (en tonen) dat zowat iedereen op deze godverdomse aardkloot niet weet hoe hij dit hele avontuur moet aanpakken. De waarheid is immers dat er geen gulden weg is, er is geen recept meer naar wat wij onze leven kunnen bouwen, we moeten zoeken en trachten eenvoudigweg gelukkig te zijn.

Tot daar de theorie natuurlijk. Ik weet dat je je in de bovenstaande paragraaf perfect zult vinden. Ik wil echter dieper gaan dan dat. Ikzelf heb mijn heil gevonden in samen zijn, het is mijn heilige graal. Een meisje vinden met wie ik samen gelukkig kan zijn is mijn opperste wens. Ikzelf heb het idee dat ik enkel gelukkig kan zijn met iemand aan mijn zijde die mij begrijpt en - om het gelijk te houden - die ikzelf ook begrijp.

Ik had dat meisje gevonden in jou. Ik ga nu niet hypocriet gaan doen en zeggen dat jij het enige meisje bent dat aan bovenstaande beschrijving voldoet, maar jij was eenvoudigweg het tweede meisje dat ik tegenkwam die aan mijn toch wel strenge eisen voldeed. Ik begreep jou en ik denk dat jij mij begreep; aan al de rest kon een mouw gepast worden.

Maar het ontbrak je aan één ding: medeleven met mij. Ik weet dat ik niet gemakkelijk ben en dat ik op sommige vlakken een rasechte klootzak ben, ik ben daar zelfs een beetje fier op. En ik was er zelfs ook een beetje fier op dat jij ook een beetje een klootzak bent. Ik had echter niet verwacht dat je zoveel meer klootzak zou zijn dan mij.

Want zie je, Maaike, ik kan niet overweg met hoe egoïstisch dat jij eigenlijk niet kan zijn. Ik kan niet begrijpen dat je de ene dag nog zegt dat je me graag ziet, om dan drie weken later simpelweg te verklaren dat je me nooit graag gezien hebt. Dat is hypocriet van jou en ook simpelweg niet eerlijk tegenover jezelf.

Ik had me er al bij neergelegd dat ik niet je droomjongen was, ik denk dat ik niemands droomjongen ben, maar om het op zo'n koude en emotieloze manier te laten blijken getuigd van een zeer groot gebrek aan empathie. Ik ben steeds voor jou door het vuur gegaan, en ik heb nooit verwacht dat jij voor mij hetzelfde zou doen, maar om zonder reden het volledige contact met mij te breken? Omdat je even het gevoel hebt dat je dit eventjes niet nodig hebt? Waar zit ik in dat verhaal? Heeft wat ik voel dan geen enkel belang?

Nee, dat maakt voor jou inderdaad niet uit. Je hebt geen seconde getwijfeld over wat ik zou voelen; je twijfelt nooit over wat iemand anders voelt. Het enige wat belangrijk is, is dat jij je op élk moment van elke dag gelukkig voelt. Soms is dat misschien door met iemand samen te zijn, op een ander moment is dat om eenvoudigweg je eigen zin te doen. Ik haat je daarom, omdat ik toch vaak probeer het beste voor iedereen te vinden. Omdat ik niet weg loop van elke kleine steen op de weg.

Ik veracht je omdat je zo met mijn voeten gespeeld hebt. Ik haat je omdat je het zo ver hebt laten komen zonder ook maar enige ware gevoelens voor mij gehad te hebben. Je speelde met mijn voeten alsof ik een dildo was, die je na gebruik eenvoudigweg in je lade kon wegstoppen of weggooien omdat hij versleten was.

En je mag jezelf gerust wijs maken dat je op zoek bent naar wat jij nodig hebt. Dat het niet jouw fout is, maar de schuld van je moeilijke jeugd. Dat het telkens weer hetzelfde is en dat je daarom niet opnieuw wilt beginnen. Maar sta je er dan nooit bij stil dat niet het begin, maar wel het einde het probleem vormt? Kan je dan nooit aanvaarden dat het leven gewoon fucking moeilijk is op zich en dat dat weinig met relaties te maken heeft? Dat het niet mijn fout is dat jij jezelf nooit zal kunnen aanvaarden?

Ik heb je het hele jaar enkel proberen helpen en ik heb er het hele jaar enkel ondankbaarheid voor terug gekregen. Wentel je dus gerust in je eigenbeeld waarin jij zelf niets waard bent. Wentel je maar in je eigen voorstelling dat je het meest egoïstische kind bent dat er rond loopt. Want weet je, ik begin het langzaam te geloven.

Ik vroeg niet veel, enkel wat liefde. Maar in de plaats daarvan heb je me gekeeld en gevild, m'n ingewanden eruit getrokken en m'n laatste beetje zelfrespect er uit gezogen. En waarom? Omdat ik aandrong? Ik heb nooit aangedrongen, ik ben enkel beschikbaar geweest. Je deed het omdat je mij toen nodig had, en nu je terug op je benen kan staan gooi je me terug weg omdat je me niet meer kan gebruiken. Je bent een parasiet, Maaike, met het enig doel om mij volledig leeg te zuigen.

Ga dus maar terug naar die Man van je Leven; misschien kan je daar uiterst ongelukkig de rest van je dagen slijten. Of maak jezelf wijs dat "zoeken" een goede uitvlucht is om alles wat je kan in duizend stukjes kapot te slaan en elke keer weer een schaduw van een man achter te laten. Je zag hoe moeilijk ik het had, maar dat hield je niet tegen mij nogmaals de kop in te slaan.

En ik, dwaze kloot die ik ben, heb geloofd dat er toch nog zo iets als liefde bestond. Ik, idioot, hebt geloofd dat jij niet met mijn voeten zou spelen. Ik deed zo hard mijn best om in sprookjes te geloven dat ik niet zag hoe kil en koud jij was. "Het lukt me niet meer" herhalend tot je het zelf geloofde en je zelf een uitweg had om mij te executeren; jezelf gelovend dat je het ook effectief geprobeerd had om mij lief te hebben.

Maar je hebt het niet geprobeerd, Maaike; je hebt het nog geen enkele keer geprobeerd. Omdat je niet weet wat opofferen echt betekend, omdat je geloofd dat het altijd helemaal rozengeur en maneschijn moet zijn. Omdat je er eenvoudigweg niet kan zijn voor iemand als je 't zelf niet wilt.

Ik hoop dat ik je ondankbare kop nooit meer hoef te zien.

Ik hou ontzettend veel van jou,
Vriendelijke groeten,

Hoogachtend,
Daan Petersen Skaeg