30 dec 2011

28.

Ze zat tegenover mij aan het ronde tafeltje. We waren de enige twee mensen op het terras en het was behoorlijk koud, maar we bleven zitten omdat we nergens anders heen konden met een brandende sigaret. Ze keek in de verte, ze ontweek mijn blik.

"Wat is eigenlijk je probleem?" zei ze plots.
Ik dronk een paar grote slokken van m'n bier en zette het glas op tafel. Daarna dacht ik na.

- "Ik weet het niet." zei ik.
"Het kan zo niet verder."
- "Ik weet het." zuchte ik.

Ergen diep in 't stad stak iemand vuurwerk op. Vijf voor twaalf, dacht ik; and so it begins.

"Luister" zei ze, "ik denk dat ik je beter maar niet meer zie. Ik denk dat het beter is voor jou."
Ik bedacht dat het beter zou zijn voor mij als ze bij me zou blijven vanacht. Dat het beter zou zijn voor mij als zij voor de rest van mijn leven voor mij zou zorgen en mij zou beschermen.
Dat zei ik echter niet.

- "Ik denk dat het mij evenveel kapot maakt."

Ze zuchte.
"Goed, dan wil ik jou niet meer zien."
- "Dat is een leugen!"
"Maakt het uit of het een leugen is of niet.?"

Daar wist ik geen antwoord op.

"Ik kan niet meer met je samen zijn."
- "Maar als we elkaar tijd geven?"
"We hebben elkaar tijd gegeven. Ik kan het niet."
- "Nu misschien niet."
"En maakt dat dan uit?"

Ja, eigenlijk maakte dat verdomd veel voor me uit.

- "We passen wel bij elkaar." Ik ben koppig geboren en zo ga ik ook dood. Zelfs als het hopeloos is, blijven we doorgaan, blijven we strijden. We weten niet voor wat, maar we weten wel dat we doorgaan.

- "Ik beloof je dat je gelukkig zal kunnen zijn."
Ze zuchte. "Ik denk niet dat ik het zou zijn."

Ergens ver weg begon het spektakel nu echt op gang te komen. Een nieuw jaar, een jaar zonder Maaike.

En diep in m'n hart hoop ik dat de wereld zal vergaan.