Vroeger, toen ik nog jong was en mijn imago mij nog iets kon schelen, was ik eens op een feestje, georganiseerd door een klasgenoot. Er was veel drank aanwezig en ik heb op dat moment begrepen dat drinken een sterke maag vereist. Ik had al de hele avond, met een pint in de hand, zitten kijken naar een beeldschoon meisje dat ik ervoor nog nooit gezien had. Charmant als ik ben ging ik in haar buurt staan om te wachten tot zij mij aansprak, een techniek die bij later onderzoek uiterst inefficient is gebleken. Die avond, echter, had ik het geluk dat het meisje een dappere en sociale meid was die mij meedeelde dat haar naam Sien was en dat ze best wel wat met mij wou praten.
Het ene moment leide naar het andere en enige innige momenten later zaten we dicht bij elkaar in de zetel te praten over de teleurgang van de solidariteit in de westerse maatschappij en nog allerlei anders globalistisch gezever. Ik voelde dat hier iets bloeide en dat er liefde in de lucht hing. Ze kroop nog wat dichter tegen me aan, nam mijn hand vast en legde die op haar been. Ik keek in d'r prachtige ogen, wou naar haar toebuigen, voelde bijna haar heerlijke lippen tegen de mijne, sprong recht, rende naar buiten en loodste een lading onverteerd gerstennat in de schelde, die toevallig net achter het zaaltje passeerde.
Sien heb ik daarna nooit meer gesproken en na die avond nooit meer gezien, maar toch moet ik soms nog aan die verloren kus denken. Sien, je hebt nog een kus van me te goed; kom 'm spoedig halen.