Ik word een vreemd gegeven waar, namelijk dat ik het plezierig is om aan de toog te zitten. Alles werkt; de muziek, de sfeer, de mensen die rond je zitten te praten. En een pintje om het hoofd leeg te houden.
Elke keer de deur open gaat hoop ik dat het Maaike is. Het blijkt haar echter nooit te zijn. Dat vind ik wel een domper op de avond, maar in de hoek zitten een hoop wijven die me haar misschien kunnen laten vergeten. Ik heb besloten het niet meer over Parijs te hebben; vanavond zal ik vragen of ze al eens op een motorfiets van 29 jaar oud hebben gereden. Ik zal get straks vragen, als ik me voldoende moed heb ingedronken en als bij wonder Maaike niet opduikt.
Het zou zo'n 10 minuten duren om naar Maaike's huis te wandelen. Het enige dat ik nodig heb is een goede reden om daar te zijn, en 't is daar dat het schoentje knelt. Wat heb ik daar in godsnaam verloren?
Nee, sullig wachten en me moed indrinken is 't enige dat ik kan doen. Drinken en stiekem hopen dat Maaike toch plots de deur open trekt.
Ik haat café's.