"Weet je, Daan", zei Maaike, "het wordt tijd dat je beseft dat het nooit meer iets zal worden met mij."
Ik zat op de rand van haar bed met een pint in de ene hand en een brandende sigaret in de andere.
"Het wordt tijd dat je aanvaardt dat ik eenvoudigweg niet van je hou."
Ik vroeg me af of ik eenvoudigweg haar kop moest inslaan of blijven zitten en diep in mezelf huilen. Ik koos voor het laatste.
"Ik ben eenvoudigweg nog niet klaar voor een relatie." zei ze.
Ik begreep het verband tussen die twee zinnen niet, maar ik kneep rustig het blikje kapot.
"Als je me dan niet meer graag ziet", zei ik op mijn beurt, "hoe komt het dan dat ik jou nog steeds zoveel mis? Waarom zit ik dan de hele dag met jou in mijn kop? Waarom kan ik er niet over als jij niet meer online komt, als jij niet meer mijn blog leest?"
Mijn logica is feilloos, mits u voldoende gedronken hebt.
"Het spijt me, Daan. Het is gedaan."
Ik wist dat het rijmde en dat maakte mij een beetje blij. Mijn gevoel bleef echter relatief negatief gezien mijn eindeloze pogingen om het terug goed te maken met het tweede meisje van mijn leven niet zoveel vruchten afwierpen.
"Je wilt gewoon niet toegeven dat je me een beetje mist."
"Omdat ik je niet mis!"
Ik wist zeker van wel, maar ik kon het niet bewijzen.
"Ik wil dat je gaat, Daan." zei ze.
Ik wou helemaal niet gaan.
Ik wou blijven, ik wou vrijen.
"Ok" zei ik.
"Tot binnenkort" zei ze.
"Ik haat je." antwoorde ik.
"Ik jou ook" zei ze bedroefd.
Op de weg naar huis heb ik geen enkele boom geraakt.