We zitten in 't Dambert, op dezelfde plaats waar ik gisteren ook zat met een ander meisje. Ze is mooi, ze is nog altijd mooi. Niet traditioneel mooi, maar dat mooi dat ik zo graag zie; dat mooi dat eigenlijk best lelijk is.
"Waarom zeg je nooit gewoon wat je bedoelt?"
Ze keek me aan met een dwaze blik.
- "Ik zeg toch wat ik bedoel?"
"Nee", zei ik, "je zegt wat je denkt dat je moet zeggen."
Ze begreep me niet.
"Kijk, meisje, ik begrijp niet wat je zegt."
- "Maar ik ben toch duidelijk geweest tegen je?"
"Mis je me?"
- "Nee."
"Waarom zeg je dat?"
- "Omdat ik je geen hoop wil geven."
Ik voelde me kwaad. Ik wou het niet uiten, maar ik voelde me toch een beetje kwaad.
"Wat schreef je gisteren?" vroeg ik.
- "Ik weet het niet." gaf ze toe.
- "Enkel hoe ik me voel..."
"En je mist me dan helemaal niet?"
- "Tuurlijk wel, Daan, ik mis je wel."
"Waarom zeg je dat dan niet gewoon?"
- "Omdat ik dat niet kan."
Ik was het beu, die vreemde berichten, die vreemde gedachten, die betekenisloze tekstjes waar niemand uit kon opmaken wat er eigenlijk stond.
Ik stelde me recht, pakte mijn jas en ging naast haar staan. Ik bukte me, ik kuste ze. Ik voelde haar lippen opengaan zoals toen met die eerste kus. Ik wist dat zij zich niet meer kon herinneren wat er toen gebeurde, maar ik wel. Haar mond ging een beetje open en de theaterkus veranderde in een echte kus. Voor eventjes, heel eventjes.
"Laat me wat weten als je beter weet wat je bedoelt." zei ik.
Ze huilde.
"Ik zie je graag, Maaike." zei ik.
Ik ging naar buiten. Het regende.
Ergens was er een meisje dat op me aan het wachten was.