"Weet je", zei ze, "je kan het altijd zo mooi zeggen."
Ik donk witte wijn, zij zat van een blauwe chimay te slurpen.
"Ik wou dat je dat niet meer deed."
We zaten opnieuw in het damberd, in dat café waar jaren geleden alles begonnen was.
- "Hoe bedoel je dat?" vroeg ik.
"Gewoon." zei ze. "Als je schrijft dan voel zoveel leven in je woorden, maar toen ik samen was met je voelde ik dat niet."
Ik nam een slok wijn om die stelling te absorberen.
- "Ik begrijp denk ik wat je bedoelt" zei ik tenslotte. "Maar ik wil dat je weet dat ik schrijf zoals ik zou willen zijn."
"Ik weet dat wel, Daan. Ik weet dat je zo wilt zijn, maar de waarheid is dat je dat niet bent."
Ik keek naar mijn schoenen. Innerlijk voelde ik me wel m'n eigen personage, innerlijk voelde ik me wel die echte Daan Petersen Skaeg. Er moest dus iets fout gaan in dat te uiten... of misschien was ik wel gewoon te lui en zocht ik eerder iets waar minder werk aan was.
- "Ik voel me wel zo." Het viel me op dat ik een defensieve houding aangenomen had.
"Misschien voel jij dat zo aan, maar ik ben verliefd op die Daan die je beschrijft, niet op de Daan die voor me zit.
Het deed verdomd pijn, bedrogen worden door je eigen creatie.
- "Ik wil echt zo zijn, m'n lieve lief. Elke dag kijk ik in de spiegel en zeg ik, jij bent Daan."
"Toch voelde ik het niet."
- "Dat waren enkel de omstandigheden!"
"Da's niet waar, Daan. Het was allemaal je eigen keuze."
- "Ja, omdat ik verdomme eens wat normaals wou opbouwen."
"Ik wou niet normaals, ik wou wat fantastisch!"
- "Ik wou dat ook! Maar het mag nooit, het kan nooit."
"Van wie niet, dan? Wie houdt je tegen?"
Ik twijfelde. "De mensen."
Ik schonk een tweede glas uit de fles.
"Kijk, Daan, die laatste maanden waren een hel voor mij. Het was een sleur geworden. En ik moest doorgaan, want dat had ik beloofd."
Ik zuchtte. Ik wist het, ik had het ook geboeld. Ik haatte dat besef dat ik weer in die routine was terecht gekomen. Ik had geprobeerd er uit te blijven, maar het was me niet gelukt.
- "Mijn dromen staan me in de weg om ten volle van je te houden, denk ik" zei ik aarzelend.
"Ja, de mijne ook." zei ze.
We bliezen wolkjes in dat vreemde rookkot in de Damberd. Toen we elkaar leerden kennen rookte ik nog niet en was dit ook nog geen rookkot. De tijden, zij veranderen. Ja, Bob, maar ik wou dat ze eens in de juiste richting veranderden.
"Daan, in wezen hou ik van jou."
- "... maar het is anders" vulde ik aan.
Ze dacht na. "Ja, het is anders."
Ik zuchtte. Ik had dezelfde woorden al eerder gezegd. Bij mij was kennelijk alles altijd anders.
- "Maar, echt, die laatste maanden... Ik had het zo druk. Ik had die deadline en dat gedoe met die Fransman..."
"Ja, dat weet ik wel. Maar ik kan er ook niet aan doen dat ik voelde dat je me vergeten was. Ik was een muurplant in je huis."
- "Dat is niet waar! Ik heb je altijd dicht bijnmij proberen houden."
"Maar je verlangde niet langer naar me!"
Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen. Ik had al zo lang en zo hard naar dit meisje verlangd dat ik dit gewoonweg niet eerlijk vond.
- "Ik heb altijd ongelofelijk veel naar jou verlangd." zei ik wat stil.
"Maar je liet het niet meer blijken..."
- "Ik dacht dat je dat gewoon wist" zei ik.
Ze zuchtte.
- "Laat me je tonen wie ik echt ben." zei ik. "Laat me tonen hoe ik wil zijn. Laat me mezelf leren om te leven."
"Ja", zei ze, "ik denk dat we dat inderdaad moeten leren."
- "Samen?"
Nu zuchtte zei.
"Dat gaat niet."
- "Waarom niet?"
"Omdat ik jou dat niet kan leren, en jij mij ook niet."
- "Maar je houdt toch van me?"
"Ja." zei ze. "Maar ik wil je ook geen pijn meer doen."
- "Ik,kan er tegen."
"Ja?" zei ze smalend. "Kijk naar jezelf, Daan, je bent tien kilo afgevallen!"
- "Dat is van te sporten."
"Jij sport niet."
- "Wel, vanaf nu dan wel."
Ze lachtte.
We waren even stil. Dwaze gedachten tolden door mijn hoofd.
- "Laat me je meenemen; meisje, m'n meisje. Laten we weg gaan, voor een week of twee. Ik beloof dat ik naar je zal verlangen."
"Naar waar gaan we dan?" vroeg ze.
- "Scandinavië" zei ik lukraak.
"Wanneer?"
- "Vanavond."
"Dat gaat toch niet, Daan. Je moet morgen werken."
Ik lachte. "Ik heb m'n ontslag al gegeven" zei ik grijnzend.
Ze keek in mijn ogen. Haar ogen verblindden m'n gedachten. Hoe kon een jongen hier in godsnaam niet verliefd op worden. Waarop had ik een meisje moeten kiezen met zo'n prachtig verleidende blik.
Ik verdronk in die prachtige ogen.
Ik verdronk en het kon me niet schelen of ik ooit nog boven zou komen.
Ik verdronk en even was alles goed.
Toen ik wakker werd in het ziekenhuis zei Jane wat over een alcoholintoxicatie. Ze zei dat ik nu wel echt mijn best gedaan had. Ik zei haar dat het nodig geweest was, maar dat begreep ze niet.