8 feb 2012

Kus dan mijn lippen

Ik heb weer zitten prutsen. Ik zat te pietsen, te knagen en te nijpen in mijn lippen tot het bloed er uit kwam. Bovendien was het erg koud en staan ze sowieso al erg droog.

Ik had me voorgenomen er af te blijven. Om te beginne ziet het er niet uit, opengetrokken lippen. Meisjes hebbe, dzt niet graag; jongens ook niet. Dus nam ik me voornom ze te laten genezen en er nooit meer aan te komen, maar dat lukt me niet goed.

Wat is dat toch, die constante drang naar zelfverminking?
Waarom moest ik Maaike graag beginnen zien?

Als ik eindelijk een thuis heb zal ik er een flipperkast in zetten. Ik ben al maanden op de dool, probeer al maanden te overleven. Ik heb nood aan thuis komen en me ook thuis te voelen, voor een keer. En dan wilnik opndie verdomde flipperkast kunne spelen.

Maaike vroeg me niet meer te hopen.
Maaike verbood me nog te hopen.

En toch, toch kan ik me niet inhouden. Toch moet ik hopen. Toch moet ik missen. Toch moet ik die voze vellen vlees van mijn lip trekken, tot bloedens toe. Niet omdat ik het leuk vind, niet omdat ik van die pijn geniet, maar gewoon omdat ik mezelf niet tegen kan houden.

Ik ga van m'n lippen blijven.
Ik ga mijn uiterste best doe  om er af te blijven.
Zie je 't, Maaike, hoe hard ik mijn best doe?

En ik heb zin om kolonisten te spelen.