23 apr 2012

Volg me

"Hey, wat doe je?"
- "Hm?"
"Wat doe je daar?"
- "Waar?"
"Hier, achter me?"

Ik moest even nadenken.

- "Ik volg je."
"Waarom?"
- "Omdat ik dat graag wil."

Ze kwam een stap dichter bij me staan en gaf me een kus.

"Je mag me best volgen." zei ze lachend.
- "Ok."

Ze liep een paar stappen verder, draaide zich plots om en keek in m'n ogen.

"Blijf je me volgen?"
- "Ja."
"Goed."

Haar haren wipten op terwijl ze zich terug omdraaide en met een stevige tred verder liep. Ik volgde. Aan het einde van de straat liep ze de wildernis in, en ik volgde. Plots begon ze te rennen, en ik volgde. Steeds sneller liep ze, en ik volgde.

En plots stond ze weer stil. Ze draaide zich om, spreidde haar armen en lachte uitnodigend aan mij. En ik vloog in haar armen. En ik nam ze op, en draaide haar rond, en kuste haar, en ging met mijn handen over haar rug.

"Ik hou van je." zei ze.
- "Ik hou van je." zei ik.

Ik liet haar los. Ze nam mijn handen in haar handen. Ze ging op haar tenen staan en kuste mijn voorhoofd.

"Laat ons dit voor altijd bewaren." zei ze lachend.
- "Dat wil ik graag."

Ze liet één hand los en trok me mee. We renden door de wildernis, door woestenijen, door een landschap van gras en rotsen. Aan de horizon zakte de zon langzaam naar andere oorden. En ze lachte, ze straalde, ze leefde.

Steeds sneller gingen we, hand in hand. Steeds sneller liep ze; zij wist de weg, ik moest haar volgen.

"Kom!" riep ze. "Rennen, Daan, rennen!"

Ik was aan het hijgen.

"Nog eventjes!"

Ik ging met haar mee.

Ze was op weg naar de klif. Ik zag dat ze op weg was naar de klif. In de diepte hoorde ik de zee tegen de rotswand klotsen. En we bleven rennen, bleven gaan, bleven stralen. En we sprongen samen...

De twee seconden leken een eeuwigheid, maar we bleven in elkaars ogen kijken, we bleven lachen, we bleven stralen. Ik had me nog nooit zo levendig gevoeld.